ਤਸ੍ਯ ਜਿष੍ਣੋਰ੍ਬृਸੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਨ੍ਯਤ੍ਰੇਵ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਹृਦਯਂ ਮੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਤ੍ਰਕਦਾਚਨ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਨੁਸ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਵਿਨਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਵਾਸਂ ਤੁ ਰੋਚਯੇऽਹਮਰਿਂਦਮ। ਨ ਹਿ ਨਸ੍ਤਮृਤੇ ਵੀਰਂ ਰਮਣੀਯਮਿਦਂ ਵਨਮ੍
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਬਗੈਰ ਇਹ ਜੰਗਲ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਧਨਞ੍ਜਯੋਤ੍ਸੁਕਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ। ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਤ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ
ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸੁਭਾਗੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਧਨਂ ਜਯੋਤ੍ਸੁਕਾਨਾਂ ਤੁ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਿਮਨਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋਪ੍ਯਜਾਯਤ
ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਰ੍षਿਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਹ ਆਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਉਠ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਬਭਾਵਤਿਦੀਪ੍ਤੌਜਾ ਦੇਵੈਰਿਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ।
ਯਥਾ ਚ ਵੇਦਾਨ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਤਥਾ ਪਤੀਨ੍। ਨ ਜਹੌ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮੇਰੁਮਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ।
ਅਰ੍ਧ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਮਥਾਨੀਯ ਤ੍ਵਭ੍ਯਵਾਯਦਚ੍ਯੁਤਃ। ਨਾਰਦਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ
ਫਿਰ ਅਰਘ ਅਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਮਹਾਤੀਜੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਦ੍ਧਰ੍ਮਸੁਤਂ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਮਿਵਾਨਘ
ਉਹ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਬ੍ਰੂਹਿ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੇਨਾਰ੍ਥਃ ਕਿਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?'
ਅਥ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵਸਂਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਵਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤੇ। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨਘ। ਸਂਦੇਹਂ ਮੇ ਸੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਵਤਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਦਾ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਤੀਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰਃ। ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਿਤੋ ਯਥਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਬੀਸ਼ਮ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਲਸਤਿਆ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਭਾਗੀਰਥੀਤੀਰੇ ਭੀष੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਃ। ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਿਤਰੀ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਪੁਣ੍ਯੇ ਦੇਵਰ੍षਿਸੇਵਿਤੇ। ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤੇ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਉਂਦੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਉਂਦੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਸੀ।
ਸ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ऋषੀਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਜਪਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਬੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਅਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਗ੍ਰਤਪਸਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਬੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਭੀष੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਮਨ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਚਾਘਮਾਦਾਯ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ। ਨਾਮ ਸਂਕੀਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮੇ
ਸਾਫ ਦਿਲ ਅਤੇ ਸੰਯਮਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਭੀष੍ਮੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਵਪੈਃ
“ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।”
ਰਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਃ। ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਯਮੇਨਾਥ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾਮ੍ਨਾਯਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਭੀष੍ਮਂ ਕੁਰੁਕੁਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾऽਭਵਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਮਧੁਰੇਣਾਥ ਸ੍ਵਰੇਣ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲਾ ਪਲਸਤਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ।
ਅਥ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਵੇਦ੍ਯੇ ਤੀਰ੍ਥ ਉਤ੍ਤਮੇ। ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਨਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਉੱਚ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਰਾਜਨ੍ਕृਤਂ ਪੁਰਾ। ਤਲ੍ਲੌਹਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁ ਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੀਰਥ ਬਣੀ; ਉਸ ਲੌਹਿਤਯ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।