ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਕੁਰਵਸ੍ਤਥਾ। ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਯਤ੍ਤਾਨਾਂ ਪृਤਨਾਸੁ ਨ ਬਿਭ੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਮਹਾਬਲੀ 'ਤੇ ਆਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਕੁਰੁ, ਇ'en ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਜਿਤਾਨਾਜੌ ਪਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਚ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਆਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਤਮृਤੇ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਵੀਰਂ ਨ ਲਭੇ ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਧृਤਿਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਿਮਿਰੇਣਾਵृਤਾ ਇਵ
ਉਸ ਵਿਰੋਧੀ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਮਯਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠੋ ਨਕੁਲਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਯੁਧਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਮृਤੇਕਾ ਰਤਿਰ੍ਵਨੇ
ਫਿਰ, ਨਕੁਲ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕਰਤੂਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।'
ਉਦੀਚੀਂ ਚੋ ਦਿਸ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿ ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਹਰ੍ਯਾਁਲ੍ਲੇਬੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਰਲੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਹਥਿਆ ਲਈ।
ਰਾਜ੍ਞੇ ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਕਲ੍ਮਾषਾਞ੍ਸ਼੍ਰੀਮਤੋऽਨਿਲਰਂਹਸਃ। ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਭਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਤਿੱਤਿਰੀ ਤੇ ਕਲਮਾਸਾ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਤਮृਤੇਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਂ ਭੀਮਾਦਵਰਜਂ ਵਨੇ। ਕਾਮਯੇ ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਵਾਸਂ ਨੇਦਾਨੀਮਮਰੋਪਮਮ੍
ਭੀਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ।
ਯੋ ਧਨਾਨਿਨ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੁਧਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਾਨ੍। `ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾऽਰੀਨ੍ਪृਤਨਾਮਧ੍ਯਗਸ੍ਤਦਾ'। ਆਜਹਾਰ ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ ਸੀ।
ਯਃ ਸਮੇਤਾਨ੍ਮृਧੇ ਜਿਤ੍ਵਾਯਾਦਵਾਨਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਾਜਹਾਰੈਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਮਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਯੇਨਾਰ੍ਧਰਾਜ੍ਯਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਚਾਰ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਤ੍ਤਾ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਯਭਾਰਤ
ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਹਥਿਆ ਕੇ, ਰਣ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਅਚਾਰਯ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਸ੍ਯ ਜਿष੍ਣੋਰ੍ਬृਸੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਨ੍ਯਤ੍ਰੇਵ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਹृਦਯਂ ਮੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਤ੍ਰਕਦਾਚਨ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਨੁਸ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਵਿਨਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਵਾਸਂ ਤੁ ਰੋਚਯੇऽਹਮਰਿਂਦਮ। ਨ ਹਿ ਨਸ੍ਤਮृਤੇ ਵੀਰਂ ਰਮਣੀਯਮਿਦਂ ਵਨਮ੍
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਬਗੈਰ ਇਹ ਜੰਗਲ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਧਨਞ੍ਜਯੋਤ੍ਸੁਕਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ। ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਤ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ
ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸੁਭਾਗੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਧਨਂ ਜਯੋਤ੍ਸੁਕਾਨਾਂ ਤੁ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਿਮਨਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋਪ੍ਯਜਾਯਤ
ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਰ੍षਿਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਹ ਆਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਉਠ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਬਭਾਵਤਿਦੀਪ੍ਤੌਜਾ ਦੇਵੈਰਿਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ।
ਯਥਾ ਚ ਵੇਦਾਨ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਤਥਾ ਪਤੀਨ੍। ਨ ਜਹੌ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮੇਰੁਮਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ।
ਅਰ੍ਧ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਮਥਾਨੀਯ ਤ੍ਵਭ੍ਯਵਾਯਦਚ੍ਯੁਤਃ। ਨਾਰਦਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ
ਫਿਰ ਅਰਘ ਅਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਮਹਾਤੀਜੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਦ੍ਧਰ੍ਮਸੁਤਂ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਮਿਵਾਨਘ
ਉਹ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਬ੍ਰੂਹਿ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੇਨਾਰ੍ਥਃ ਕਿਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?'
ਅਥ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵਸਂਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਵਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤੇ। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨਘ। ਸਂਦੇਹਂ ਮੇ ਸੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਵਤਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਦਾ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਤੀਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰਃ। ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਿਤੋ ਯਥਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਬੀਸ਼ਮ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਲਸਤਿਆ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਭਾਗੀਰਥੀਤੀਰੇ ਭੀष੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਃ। ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਿਤਰੀ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਪੁਣ੍ਯੇ ਦੇਵਰ੍षਿਸੇਵਿਤੇ। ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤੇ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਉਂਦੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਉਂਦੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਸੀ।
ਸ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ऋषੀਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।