ਏਵਂ ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰਸੋਤ੍ਕਣਅਠਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਅਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇਗਤੇ ਰਾਜਨ੍ਧਨਂਜਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਉਤਕੰਠਾ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।
ਅਥ ਵਿਪ੍ਰੋषਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਤਿਮ੍। ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਲੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਦੂਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯੋऽਰ੍ਜੁਨੇਨਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਬਾਹੁਰ੍ਬਹੁਬਾਹੁਨਾ। ਤਮृਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਨਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਸ ਪਾਂਡਵ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜੰਗਲ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਮਿਵ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍। ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਚਾਪਿ ਵਨਂ ਕੁਸੁਮਿਤਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਸੁੰਨੀ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਅਜੋਬਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਐਸਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਥਾ ਰਮਣੀਯਂ ਵੈ ਤਮृਤੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍। ਨੀਲਾਮ੍ਬੁਦਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਗਾਮਿਨਮ੍
ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਮੱਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਹਾਵਣੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।
ਤਮृਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਨਾਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਯਸ੍ਯ ਵਾ ਧਨੁषੋ ਘੋषਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚਾਸ਼ਨਿਸ੍ਵਨਃ। ਨ ਲਭੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍
ਪੁੰਡਰੀਕ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕਾਮਯਕ ਮੈਨੂੰ ਰੌਣਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ; ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਤਥਾ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਐਸੇ ਕਰਕੇ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਨਃਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਤਨ੍ਮ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਹृਦਯਮਮृਤਪ੍ਰਾਸ਼ਨੋਪਮਮ੍
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖਣ ਨਾਲ; ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘੌ ਸਮੌ ਪੀਨੌ ਭੁਜੌ ਪਰਿਘਸਨ੍ਨਿਭੌ। ਮੌਰ੍ਵੀਕृਤਕਿਣੌ ਵृਤ੍ਤੌ ਖਙ੍ਗਾਯੁਧਧਨੁਰ੍ਧਰੌ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਗੋਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਨਿष੍ਕਾਙ੍ਗਦਕृਤਾਪੀਡੌ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾਵਿਵੋਰਗੌ। ਤਮृਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਨष੍ਟਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਨਾ ਗਲਿਆਂ ਹਨ ਨਾ ਮੋਹਰ, ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਨ—ਉਸ ਪੁਰਸ਼-ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਅਸਮਾਨ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਕੁਰਵਸ੍ਤਥਾ। ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਯਤ੍ਤਾਨਾਂ ਪृਤਨਾਸੁ ਨ ਬਿਭ੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਮਹਾਬਲੀ 'ਤੇ ਆਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਕੁਰੁ, ਇ'en ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਜਿਤਾਨਾਜੌ ਪਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਚ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਆਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਤਮृਤੇ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਵੀਰਂ ਨ ਲਭੇ ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਧृਤਿਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਿਮਿਰੇਣਾਵृਤਾ ਇਵ
ਉਸ ਵਿਰੋਧੀ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਮਯਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠੋ ਨਕੁਲਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਯੁਧਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਮृਤੇਕਾ ਰਤਿਰ੍ਵਨੇ
ਫਿਰ, ਨਕੁਲ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕਰਤੂਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।'
ਉਦੀਚੀਂ ਚੋ ਦਿਸ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿ ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਹਰ੍ਯਾਁਲ੍ਲੇਬੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਰਲੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਹਥਿਆ ਲਈ।
ਰਾਜ੍ਞੇ ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਕਲ੍ਮਾषਾਞ੍ਸ਼੍ਰੀਮਤੋऽਨਿਲਰਂਹਸਃ। ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਭਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਤਿੱਤਿਰੀ ਤੇ ਕਲਮਾਸਾ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਤਮृਤੇਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਂ ਭੀਮਾਦਵਰਜਂ ਵਨੇ। ਕਾਮਯੇ ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਵਾਸਂ ਨੇਦਾਨੀਮਮਰੋਪਮਮ੍
ਭੀਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ।
ਯੋ ਧਨਾਨਿਨ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੁਧਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਾਨ੍। `ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾऽਰੀਨ੍ਪृਤਨਾਮਧ੍ਯਗਸ੍ਤਦਾ'। ਆਜਹਾਰ ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ ਸੀ।
ਯਃ ਸਮੇਤਾਨ੍ਮृਧੇ ਜਿਤ੍ਵਾਯਾਦਵਾਨਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਾਜਹਾਰੈਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਮਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਯੇਨਾਰ੍ਧਰਾਜ੍ਯਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਚਾਰ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਤ੍ਤਾ ਰਣੇ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਯਭਾਰਤ
ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਹਥਿਆ ਕੇ, ਰਣ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਅਚਾਰਯ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਸ੍ਯ ਜਿष੍ਣੋਰ੍ਬृਸੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਨ੍ਯਤ੍ਰੇਵ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਹृਦਯਂ ਮੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਤ੍ਰਕਦਾਚਨ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਨੁਸ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਵਿਨਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਵਾਸਂ ਤੁ ਰੋਚਯੇऽਹਮਰਿਂਦਮ। ਨ ਹਿ ਨਸ੍ਤਮृਤੇ ਵੀਰਂ ਰਮਣੀਯਮਿਦਂ ਵਨਮ੍
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਬਗੈਰ ਇਹ ਜੰਗਲ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਧਨਞ੍ਜਯੋਤ੍ਸੁਕਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ। ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਤ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ
ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸੁਭਾਗੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਧਨਂ ਜਯੋਤ੍ਸੁਕਾਨਾਂ ਤੁ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਹ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਿਮਨਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋਪ੍ਯਜਾਯਤ
ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਰ੍षਿਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਹ ਆਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਉਠ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਬਭਾਵਤਿਦੀਪ੍ਤੌਜਾ ਦੇਵੈਰਿਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ।
ਯਥਾ ਚ ਵੇਦਾਨ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਤਥਾ ਪਤੀਨ੍। ਨ ਜਹੌ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਮੇਰੁਮਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ।
ਅਰ੍ਧ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਮਥਾਨੀਯ ਤ੍ਵਭ੍ਯਵਾਯਦਚ੍ਯੁਤਃ। ਨਾਰਦਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ
ਫਿਰ ਅਰਘ ਅਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਮਹਾਤੀਜੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।