ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤੇ ਤੁ ਨਾਗੇਨ ਭਰਿष੍ਯੇ ਭਗਿਨੀਮਿਤਿ। ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਸ੍ਤਦਾ ਵੇਸ਼੍ਮ ਭੁਜਗਸ੍ਯ ਜਗਾਮ ਹ
ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪਾਲਾਂਗਾ,' ਤਾਂ ਜਰਤਕਾਰੂ ਸੱਪ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਪੋਵृਦ੍ਧੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿਧਿਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਥੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ, ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਤਤੋ ਵਾਸਗृਹਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਮਤਮ੍। ਜਗਾਮ ਭਾਰ੍ਯਾਮ ਦਾਯ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਯਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਕ੍ਲृਪ੍ਤਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਸਂਵृਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਾਸਹਾਯੋ ਵੈ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰੁਵਾਸ ਹ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਿਸਤਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਸਮਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਵਾਚ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਉਥੇ, ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕ ਵਚਨ ਕੀਤਾ: 'ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਪਰੀਤ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀ, ਨਾ ਹੀ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਕਹੀ।'
ਤ੍ਯਜੇਯਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਕृਤੇ ਵਾਸਂ ਚ ਤੇ ਗृਹੇ। ਏਤਦ੍ਗृਹਾਣ ਵਚਨਂ ਮਯਾ ਯਤ੍ਸਮੁਦੀਰਿਤਮ੍
'ਜੇ ਤੂੰ ਅਪਰੀਤ ਕੰਮ ਕਰੇਂ ਜਾਂ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਹੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਕਹਿਆ ਵਚਨ ਮੰਨ ਲੈ।'
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਸ੍ਵਸਾ ਨਾਗਪਤੇਸ੍ਤਦਾ। ਅਤਿਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਮੁਵਾਚੈਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭੈਣ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਦਿਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਖੀ: 'ਜੋ ਹੁਕਮ, ਠੀਕ ਹੈ.'
ਤਥੈਵ ਸਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦੁਃਖਸ਼ੀਲਮੁਪਚਾਰਤ੍। ਉਪਾਯੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕਾਕੀਯੈਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਨਾਂਵ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤਾ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਾਸੁਕੇਃ ਸ੍ਵਸਾ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵੈ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮੁਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਉਹ ਵਾਸੁਕੇ ਦੀ ਭੈਣ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮਭਵਦ੍ਗਰ੍ਭੋ ਜ੍ਵਲਨਸਨ੍ਨਿਭਃ। ਅਤੀਵ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਗਰਭ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਥਾ ਸੋਮੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਤਥੈਵ ਸਃ। ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਤੁ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਵਧਿਆ; ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਜਰਤਕਾਰੂ—
ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇऽਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁष੍ਵਾਪ ਪਰਿਖਿਨ੍ਨਵਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸਵਿਤਾਸ੍ਤਮਿਯਾਦ੍ਗਿਰਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੱਤਾ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਅਹ੍ਨਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਤਃ ਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ। ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਭਗਿਨੀ ਭੀਤਾ ਧਰ੍ਮਲੋਪਾਨ੍ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਾਸੁਕੇ ਦੀ ਭੈਣ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੋਈ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਸੁਕृਤਂ ਭੂਯਾਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰੁਤ੍ਥਾਪਨਂ ਨ ਵਾ। ਦੁਃਖਸ਼ੀਲੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਥਂ ਨਾਸ੍ਯਾਪਰਾਧ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਕੀ ਮੈਂ ਸਹੀ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿਆਂ, ਜਾਂ ਨਾ ਜਗਾ ਦਿਆਂ? ਉਹ ਦੁਖੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ—ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗਲਤ ਨਾ ਕਰਾਂ?
ਕੋਪੋ ਵਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਲੋਪੋऽਥਵਾ ਪੁਨਃ। ਧਰ੍ਮਲੋਪੋ ਗਰੀਯਾਨ੍ਵੈ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਤ੍ਰਾਕਰੋਨ੍ਮਤਿਮ੍
ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਵਧੇਰੇ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯੇ ਯਦ੍ਯੇਨਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਕੋਪਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਧਰ੍ਮਲੋਪੋ ਭਵੇਦਸ੍ਯ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਤਿਕ੍ਰਮਣੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿਆਂ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰੇਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਨਾ ਜਗਾ ਦਿਆਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਭੁਜਂਗਮਾ। ਤਮृषਿਂ ਦੀਪ੍ਤਤਪਸਂ ਸ਼ਯਾਨਮਨਲੋਪਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੀ ਨਾਗ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤਤੋ ਮਧੁਰਭਾषਿਣੀ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸੂਰ੍ਯੋऽਸ੍ਤਮੁਪਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਖੀ: 'ਉਠੋ ਜੀ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਹੈ.'
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਨਪਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਪ੍ਰਾਦੁष੍ਕृਤਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੋऽਯਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤੋ ਰਮ੍ਯਦਾਰੁਣਃ
'ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ; ਅੱਗ ਦੀ ਹੋਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ ਪਲ ਹੈ.'
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਚੇਯਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ
'ਸੰਧਿਆ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।' ਇਉਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲਾ ਜਰਤਕਾਰੂ—
ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਮਾਣੌष੍ਠ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਵਮਾਨਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮਮ ਭੁਜਂਗਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੌਂਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਨਾਗਣੀ.'
ਸਮੀਪੇ ਤੇ ਨ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਨ ਵਾਮੋਰੁ ਮਯਿ ਸੁਪ੍ਤੇ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੁਪਤ ਪਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿ ਮੇਰੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੀ.'
ਅਸ੍ਤਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਯਥਾਕਾਲਮਿਤਿ ਮੇ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਨ ਚਾਪ੍ਯਵਮਤਸ੍ਯੇਹ ਵਾਸੋ ਰੋਚੇਤ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
'ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸਮੇਂ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ; ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਹੋਵੇ.'
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਮਮ ਵਾ ਮਦ੍ਵਿਧਸ੍ਯ ਵਾ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਹृਦਯਕਮ੍ਪਨਮ੍
'ਫਿਰ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ, ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?' ਪਤੀ ਦੇ ਇਉਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਦਾ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਗਿਨੀ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੁਕੇਃ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਨਾਵਮਾਨਾਤ੍ਕृਤਵਤੀ ਤਵਾਹਂ ਵਿਪ੍ਰੇ ਬੋਧਨਮ੍
ਉਥੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਣਾਦਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਜਗਾਇਆ ਸੀ।"
ਧਰ੍ਮਲੋਪੋ ਨ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯੇਤਨ੍ਮਯਾ ਕृਤਮ੍। ਉਵਾਚ ਭਾਰ੍ਯਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਹ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹੀ ਹੈ।
ऋषਿਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਕਾਮੋ ਭੁਜਂਗਮਾਮ੍। ਨ ਮੇ ਵਾਗਨृਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਮਿष੍ਯੇऽਹਂ ਭੁਜਂਗਮੇ
ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੱਪ-ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੱਪ-ਇਸਤਰੀ।"
ਸਮਯੋ ਹ੍ਯੇष ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਮਿਥਃ ਕृਤਃ। ਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਭਲੇ ਜੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ ਹੈ—ਹੁਣ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੱਸ।
ਇਤੋ ਮਯਿ ਗਤੇ ਭੀਰੁ ਗਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨਿਤਿ। ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਮਯਿ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਡਰਪੋਕ ਜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਵੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੇ ਤੂੰ, ਜਦ ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮੁਨਿਂ ਤਦਾ। ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਂ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।