ਬृਹਦਸ਼੍ਵ ਗਤੇ ਪਾਰ੍ਥਮਸ਼੍ਰੌषੀਤ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍। ਵਰ੍ਤਮਨਂ ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨੀषਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਵਯਸਾਚੀ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਏਭ੍ਯਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਭ੍ਯਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਤੀਰ੍ਥਸ਼ੈਲਵਨੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮੇਤੇਭ੍ਯੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਤਪਸੀਆਂ, ਜੋ ਤੀਰਥ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸੀ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ।
ਇਤਿਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੁਰਾਪਂ ਤਪ ਆਸ੍ਥਿਤਃ। ਨ ਤਥਾ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋऽਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਗ੍ਰਤਪਾ ਇਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਰਥ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪस्या ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ; ਅਜਿਹੀ ਉਗਰ ਤਪस्या ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਥਾ ਧਨਂਜਯਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਮੁਨਿਰੇਕਚਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਗ੍ਰਹਵਾਨਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਧਨੰਜਯ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਵਨੇ। ਅਨ੍ਵਸ਼ੋਚਤ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਜਯਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਉਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਤੁ ਹृਦਾ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥੀ ਮਹਾਵਨੇ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵਿਵਿਧਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਨਾਲ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਆਸੀਦ੍ਧृष੍ਟਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੇਨਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤਃ
ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਲਈ ਸਾਂਤਵਨਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਬੈਠਾ।
ਸ੍ਵਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨਂ ਤਤ੍ਰਬਭੂਵਾਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਂਤਪ੍ਯਮਾਨਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੀਮਸੇਨਮੁਵਾਚ ਹ। ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਭੀਮ ਪਾਰ੍ਤਮਤ੍ਰ ਤਵਾਨੁਜਮ੍
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਭੀਮ, ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਾਂਗਾ?'
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਹਿ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤष੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਤਪਃ। ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਜ੍ਞਾਨਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਦਾ ਨ੍ਬਹਮ੍
'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ?'
ਸ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਂ ਸਮੁਪਾਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਵਿਭੋ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਜਦ ਉਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੁਣੇਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਮ੍ਯਕਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥੇ ਗਤੇ ਮੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹੇ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤੇ ਤਮृਤੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਦ ਪਾਰਥ ਕਾਮਯਕ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸ ਹਿ ਤੇषਾਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਗਤਿਰਾਸੀਦਨੀਕਜਿਤ੍। ਆਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾ। ਵਿਨਾਭੂਤਾ ਵਨੇ ਵੀਰਾਃ ਕਥਮਾਸਨ੍ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ ਹੀਰਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ?
ਗਤੇ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇਤਾਤ ਕਾਮ੍ਯਕਾਤ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਿ। ਬਭੂਵੁਃ ਕੌਰਵੇਯਾਸ੍ਤੇ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਦ ਸਵਯਸਾਚੀ ਕਾਮਯਕ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸੂਤ੍ਰਾ ਮਣਯਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵਾਣ੍ਡਜਾਃ। ਅਪ੍ਰੀਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਰਥ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਟੁੱਟੇ ਧਾਗੇ ਵਾਲੇ ਮਣਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕੱਟੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉਦਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਨਂ ਤੁ ਤਦਭੂਤ੍ਤੇਨ ਹੀਨਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਕੁਬੇਰੇਣ ਯਥਾਹੀਨਂ ਵਨਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਸਨ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮृਤੇ ਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਨਮੇਜਯ। ਮੁਦਮਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਜਨਮੇਜਯ, ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮਯਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰ੍ਵਾਣੈਰ੍ਮਹਾਰਥਾਃ। ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਮृਗਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂਹਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਵਨ੍ਯਾਹਾਰਮਰਿਂਦਮਾਃ। ਪ੍ਰਵਿਸृਤ੍ਯ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਪੁਰਸ਼, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ, ਜੰਗਲੀ ਖਾਣਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰਸੋਤ੍ਕਣਅਠਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਅਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇਗਤੇ ਰਾਜਨ੍ਧਨਂਜਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਉਤਕੰਠਾ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।
ਅਥ ਵਿਪ੍ਰੋषਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਤਿਮ੍। ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਲੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਦੂਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯੋऽਰ੍ਜੁਨੇਨਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਬਾਹੁਰ੍ਬਹੁਬਾਹੁਨਾ। ਤਮृਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਨਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਸ ਪਾਂਡਵ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜੰਗਲ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਮਿਵ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍। ਬਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਚਾਪਿ ਵਨਂ ਕੁਸੁਮਿਤਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਸੁੰਨੀ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਅਜੋਬਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਐਸਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਥਾ ਰਮਣੀਯਂ ਵੈ ਤਮृਤੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍। ਨੀਲਾਮ੍ਬੁਦਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਗਾਮਿਨਮ੍
ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਮੱਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਹਾਵਣੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।
ਤਮृਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਨਾਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਯਸ੍ਯ ਵਾ ਧਨੁषੋ ਘੋषਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚਾਸ਼ਨਿਸ੍ਵਨਃ। ਨ ਲਭੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍
ਪੁੰਡਰੀਕ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕਾਮਯਕ ਮੈਨੂੰ ਰੌਣਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ; ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਤਥਾ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਐਸੇ ਕਰਕੇ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਨਃਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀषਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਤਨ੍ਮ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਹृਦਯਮਮृਤਪ੍ਰਾਸ਼ਨੋਪਮਮ੍
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖਣ ਨਾਲ; ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘੌ ਸਮੌ ਪੀਨੌ ਭੁਜੌ ਪਰਿਘਸਨ੍ਨਿਭੌ। ਮੌਰ੍ਵੀਕृਤਕਿਣੌ ਵृਤ੍ਤੌ ਖਙ੍ਗਾਯੁਧਧਨੁਰ੍ਧਰੌ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਗੋਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਨਿष੍ਕਾਙ੍ਗਦਕृਤਾਪੀਡੌ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾਵਿਵੋਰਗੌ। ਤਮृਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਨष੍ਟਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਨਾ ਗਲਿਆਂ ਹਨ ਨਾ ਮੋਹਰ, ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਨ—ਉਸ ਪੁਰਸ਼-ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਅਸਮਾਨ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।