ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ। ਪੁਰੁਹੂਤਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਮਾਜਗਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਵਯਾ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਉਪਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਜਗਾਮ ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਵਾਮਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਵਾਮਦੇਵ ਨਾਲ ਆਏ।
ਉਪਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਸੁਖਾਸੀਨੇ ਪੁਰਂਦਰੇ। ਵਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਚ ਤਦਾ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿषੁ ਰਾਜਸੁ
ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਂਸਦਿਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਪਪ੍ਰਥੇ। ਯਜ੍ਞਦਾਨਤਪਃਸ਼ੀਲਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਦृਝਵ੍ਰਤੈਃ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਆਪਣੇ ਯਜਨਾਂ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਚਨਾਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਯਾਜ੍ਯਪਰਿਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍। ਤਥਾਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਨ ਸੇਹੇ ਸਤ੍ਯਭੂषਿਤਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਪਣੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਸਿष੍ਠਯੋਃ। ਪਣਃ ਕृਤਸ੍ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਿਚ ਪਣ ਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਰਖ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਸੁਖਾਚ੍ਚਾਪਿ ਸਹਸਾ ਚਾਵਰੋਪਿਤਃ। ਅਵਾਪ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਮਰਣਾਦਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਡਰਾਉਣਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਥਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੁਃ। ਵਿਹਾਯ ਸ਼ੋਕਂ ਵਿਜਹਾਰ ਭੂਯਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਨਨ੍ਤਕੀਰ੍ਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮਨੁਜੇੰਦ੍ਰਕੇਤੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੀ ਅੰਤਹੀਨ ਸ਼ੋਭਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।
ਕਥਾਮੇਵਂ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਲਾਸ਼੍ਰਯਾਮ੍। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋ ਜਗਾਮ ਹ'। ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼ੁ ਸਰੋऽਗਚ੍ਛਦੁਪਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਤੇ ਨਲ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਝੀਲ ਤੇ ਗਿਆ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ।
ਬृਹਦਸ਼੍ਵ ਗਤੇ ਪਾਰ੍ਥਮਸ਼੍ਰੌषੀਤ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍। ਵਰ੍ਤਮਨਂ ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨੀषਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਵਯਸਾਚੀ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਏਭ੍ਯਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਭ੍ਯਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਤੀਰ੍ਥਸ਼ੈਲਵਨੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮੇਤੇਭ੍ਯੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਤਪਸੀਆਂ, ਜੋ ਤੀਰਥ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸੀ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ।
ਇਤਿਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੁਰਾਪਂ ਤਪ ਆਸ੍ਥਿਤਃ। ਨ ਤਥਾ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋऽਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਗ੍ਰਤਪਾ ਇਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਰਥ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪस्या ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ; ਅਜਿਹੀ ਉਗਰ ਤਪस्या ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਥਾ ਧਨਂਜਯਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਮੁਨਿਰੇਕਚਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਗ੍ਰਹਵਾਨਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਧਨੰਜਯ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਵਨੇ। ਅਨ੍ਵਸ਼ੋਚਤ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਜਯਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਉਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਤੁ ਹृਦਾ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥੀ ਮਹਾਵਨੇ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵਿਵਿਧਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਨਾਲ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਆਸੀਦ੍ਧृष੍ਟਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੇਨਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤਃ
ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਲਈ ਸਾਂਤਵਨਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਬੈਠਾ।
ਸ੍ਵਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨਂ ਤਤ੍ਰਬਭੂਵਾਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਂਤਪ੍ਯਮਾਨਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੀਮਸੇਨਮੁਵਾਚ ਹ। ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਭੀਮ ਪਾਰ੍ਤਮਤ੍ਰ ਤਵਾਨੁਜਮ੍
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਭੀਮ, ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਾਂਗਾ?'
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਹਿ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤष੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਤਪਃ। ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਜ੍ਞਾਨਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਦਾ ਨ੍ਬਹਮ੍
'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ?'
ਸ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਂ ਸਮੁਪਾਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਵਿਭੋ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਜਦ ਉਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੁਣੇਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਮ੍ਯਕਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥੇ ਗਤੇ ਮੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹੇ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤੇ ਤਮृਤੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਦ ਪਾਰਥ ਕਾਮਯਕ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸ ਹਿ ਤੇषਾਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਗਤਿਰਾਸੀਦਨੀਕਜਿਤ੍। ਆਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾ। ਵਿਨਾਭੂਤਾ ਵਨੇ ਵੀਰਾਃ ਕਥਮਾਸਨ੍ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ ਹੀਰਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ?
ਗਤੇ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇਤਾਤ ਕਾਮ੍ਯਕਾਤ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਿ। ਬਭੂਵੁਃ ਕੌਰਵੇਯਾਸ੍ਤੇ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਦ ਸਵਯਸਾਚੀ ਕਾਮਯਕ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸੂਤ੍ਰਾ ਮਣਯਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵਾਣ੍ਡਜਾਃ। ਅਪ੍ਰੀਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਰਥ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਟੁੱਟੇ ਧਾਗੇ ਵਾਲੇ ਮਣਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕੱਟੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉਦਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਨਂ ਤੁ ਤਦਭੂਤ੍ਤੇਨ ਹੀਨਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਕੁਬੇਰੇਣ ਯਥਾਹੀਨਂ ਵਨਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਸਨ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮृਤੇ ਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਨਮੇਜਯ। ਮੁਦਮਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਜਨਮੇਜਯ, ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮਯਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰ੍ਵਾਣੈਰ੍ਮਹਾਰਥਾਃ। ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਮृਗਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂਹਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਵਨ੍ਯਾਹਾਰਮਰਿਂਦਮਾਃ। ਪ੍ਰਵਿਸृਤ੍ਯ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਪੁਰਸ਼, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ, ਜੰਗਲੀ ਖਾਣਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ।