ਕੌਨ੍ਤੇਯੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ'। ਤਤੋऽਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। `ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ੋਕਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਕੌਂਤਿਆ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਚੌਪੜ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਨृਪਃ। ਤਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੁਣੋ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋਰਾਜਰਾਜੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਸੀ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਗੁਣਰਤ੍ਨਾਕਰੋ ਨृਪਾਤ੍। ਤਤੋ ਵਿਸ਼ੇषੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਪੁਲਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾਂ ਦੇਣ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਲੋਕੇ ਵਰਃ ਪੁਂਸਾਂ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਮਧੁਰਵਾਕ੍ਸਤ੍ਯੇਨ ਬਹੁਭਾषਿਤਾ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਡਟਿਆ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾऽਭਵਦ੍ਭੂਮੌ ਸੌਸ਼ੀਲ੍ਯਸਮਲਂਕृਤਾ। ਉਸ਼ੀਨਰਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਦੁਹਿਤਾ ਪੁਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ਼ੀਨਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧਰਮਕੁੰਨ ਪੂਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਛਾਪ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵਰਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ। ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਦ੍ਯੇ ਪਤਿਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਤਯਾ ਸਹ ਮਹੀਪਾਲਃ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਮਨੋਜ੍ਞਯਾ। ਰੇਮੇ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਮਵਾਪ੍ਯ ਚ
ਮਨਮੋਹਣੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਲੋਹਿਤਾਸ਼੍ਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸ ਰਾਣੀ ਤੋਂ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਲੋਹਿਤਾਸ਼ਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵਸਿष੍ਠਯਾਜ੍ਯੋ ਨृਪਤਿਰੀਜੇ ਸ਼ੁਣ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਧ੍ਵਰੈਃ
ਰਾਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ। ਪੁਰੁਹੂਤਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਮਾਜਗਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਵਯਾ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਉਪਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਜਗਾਮ ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਵਾਮਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਵਾਮਦੇਵ ਨਾਲ ਆਏ।
ਉਪਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਸੁਖਾਸੀਨੇ ਪੁਰਂਦਰੇ। ਵਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਚ ਤਦਾ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿषੁ ਰਾਜਸੁ
ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਂਸਦਿਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਪਪ੍ਰਥੇ। ਯਜ੍ਞਦਾਨਤਪਃਸ਼ੀਲਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਦृਝਵ੍ਰਤੈਃ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਆਪਣੇ ਯਜਨਾਂ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਚਨਾਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਵਯਾਜ੍ਯਪਰਿਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍। ਤਥਾਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਨ ਸੇਹੇ ਸਤ੍ਯਭੂषਿਤਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਪਣੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਸਿष੍ਠਯੋਃ। ਪਣਃ ਕृਤਸ੍ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਿਚ ਪਣ ਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਰਖ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਸੁਖਾਚ੍ਚਾਪਿ ਸਹਸਾ ਚਾਵਰੋਪਿਤਃ। ਅਵਾਪ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਮਰਣਾਦਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਡਰਾਉਣਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਥਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੁਃ। ਵਿਹਾਯ ਸ਼ੋਕਂ ਵਿਜਹਾਰ ਭੂਯਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਨਨ੍ਤਕੀਰ੍ਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮਨੁਜੇੰਦ੍ਰਕੇਤੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੀ ਅੰਤਹੀਨ ਸ਼ੋਭਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।
ਕਥਾਮੇਵਂ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਲਾਸ਼੍ਰਯਾਮ੍। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋ ਜਗਾਮ ਹ'। ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼ੁ ਸਰੋऽਗਚ੍ਛਦੁਪਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਤੇ ਨਲ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਝੀਲ ਤੇ ਗਿਆ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ।
ਬृਹਦਸ਼੍ਵ ਗਤੇ ਪਾਰ੍ਥਮਸ਼੍ਰੌषੀਤ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍। ਵਰ੍ਤਮਨਂ ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨੀषਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਵਯਸਾਚੀ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਏਭ੍ਯਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਭ੍ਯਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਤੀਰ੍ਥਸ਼ੈਲਵਨੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮੇਤੇਭ੍ਯੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਤਪਸੀਆਂ, ਜੋ ਤੀਰਥ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸੀ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ।
ਇਤਿਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੁਰਾਪਂ ਤਪ ਆਸ੍ਥਿਤਃ। ਨ ਤਥਾ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋऽਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਗ੍ਰਤਪਾ ਇਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਰਥ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪस्या ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ; ਅਜਿਹੀ ਉਗਰ ਤਪस्या ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਥਾ ਧਨਂਜਯਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਮੁਨਿਰੇਕਚਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਗ੍ਰਹਵਾਨਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਧਨੰਜਯ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਵਨੇ। ਅਨ੍ਵਸ਼ੋਚਤ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਜਯਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਉਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਤੁ ਹृਦਾ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥੀ ਮਹਾਵਨੇ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵਿਵਿਧਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਨਾਲ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਆਸੀਦ੍ਧृष੍ਟਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੇਨਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤਃ
ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਲਈ ਸਾਂਤਵਨਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਬੈਠਾ।
ਸ੍ਵਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨਂ ਤਤ੍ਰਬਭੂਵਾਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਂਤਪ੍ਯਮਾਨਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੀਮਸੇਨਮੁਵਾਚ ਹ। ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਭੀਮ ਪਾਰ੍ਤਮਤ੍ਰ ਤਵਾਨੁਜਮ੍
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਭੀਮ, ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਾਂਗਾ?'
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਹਿ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤष੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਤਪਃ। ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਜ੍ਞਾਨਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਦਾ ਨ੍ਬਹਮ੍
'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ?'