ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤੋ ਨੈषਧੇਨੈਵਂ ਪੁष੍ਰਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਂ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਨਲ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਦਿਲਾਸਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੀਰ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਤਵਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਜੀਵ ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਸੁਖੀ। ਯੋ ਮੇ ਵਿਤਰਸਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨਧਿष੍ਠਾਨਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ; ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸੁਖੀ ਜੀਵੀਂ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨ ਤੇ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤਥਾ ਸਤ੍ਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਾਸਮੁष੍ਯ ਤਦਾ ਨृਪਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁषਰੋ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਸ੍ਵਜਨਾਵृਤਃ
ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਇੱਤਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂਵਿਨੀਤੈਃ ਪਰਿਚਾਰਕੈਃ। ਭ੍ਰਾਜਮਾਨ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵਪੁषਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸਿਆਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰਂ ਰਾਜਾ ਵਿਤ੍ਤਵਨ੍ਤਮਨਾਮਯਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਦੌਲਤਮੰਦ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਪੌਰਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿषਧਾਧਿਪਃ। `ਹਿਤੇषੁ ਚੈषਾਂ ਸਤਤਂ ਪਿਤੇਵਾਵਹਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਾ।
ਪੌਰਾ ਜਾਨਪਦਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਾਃ। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਮਾਤ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾ ਜਨਾਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ, ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਬੋਲ ਪਏ।
ਅਦ੍ਯਸ੍ਮ ਨਿਰ੍ਵृਤਾ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰੇ ਜਨਪਦੇऽਪਿ ਚ। ਉਪਾਸਿਤੁਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਾ ਇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਅੱਜ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪੁਰੇ ਹृष੍ਟੇ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ। ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਰਾਜਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਮੁਪਾਨਯਤ੍
ਜਦ ਸ਼ਹਿਰ ਚੈਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਦਮਯੰਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।
ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਂ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਭੀਮ ਰਾਜਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਥ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਰਾਜਾ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਹ। ਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਪਿ ਪਿਤਾ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯਪਰਵੀਰਹਾ। ਪ੍ਰਾਸ੍ਥਾਪਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਦਮਯੰਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਿਟ ਹੈ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਭੀਮ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਆਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯਾਂ ਨਲੋ ਨृਪਃ। ਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮੁਦਿਤੋ ਦੋਵਰਾਡਿਵ ਨਨ੍ਦਨੇ
ਜਦੋਂ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਆਈ, ਨਲ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਵਰਾਟ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾਂ ਯਾਤੋ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪੇ ਸ ਰਾਜਸੁ। ਪੁਨਃ ਸ੍ਵੇ ਚਾਵਸਦ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਨਲ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਈਜੇ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਧਿਵਚ੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਸੁਹृਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਚਿਰਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ। ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਦੁਃਖਮੇਤਾਦृਸ਼ਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਲਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਦੇਵਨੇਨ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਪਰਾਏ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਨਲ, ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਕਾਕਿਨੈਵ ਸੁਮਹਨ੍ਨਲੇਨ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਦੁਃਖਮਾਸਾਦਿਤਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯੁਦਯਃ ਪੁਨਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਲ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਸਹਿਤਃ ਕृष੍ਣਯਾ ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਕਥਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਪਰ ਤੂੰ, ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ। ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੈਃ। ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਵਾਸ੍ਯਸੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ
ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਨ, ਫਿਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ?
ਕਰ੍ਕੋਟਕਸ੍ਯ ਨਾਗਸ੍ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਲਸ੍ਯ ਚ। ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਕਲਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਕਰਕੋਟਕ ਨਾਗ, ਦਮਯੰਤਿ, ਨਲ ਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਰਿਤੁਪਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਕਲਿਜੁਗ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਮਿਮਂ ਚਾਪਿ ਕਲਿਨਾਸ਼ਨਮਚ੍ਯੁਤ। ਸ਼ਕ੍ਯਮਾਸ਼੍ਵਸਿਤੁਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੇਨ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ, ਅਚੁਤ, ਕਲਿ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਵਰਗਾ ਰਾਜਾ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਸ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਥਿਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਸ੍ ਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਤਸ੍ਯੋਦਯੇ ਵ੍ਯਯੇ ਚਾਪਿ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸਦਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚ। ਇਸ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਲੇ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿਹਾਸਂ ਨृषਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ। ਵ੍ਯਸਨੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਵਿषੀਦਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਆਸ ਪਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਹिम्मਤ ਨਾ ਹਾਰ।
ਵਿषਮਾਵਸ੍ਥਿਤੇ ਦੈਵੇ ਪੌਰੁषੇऽਫਲਤਾਂ ਗਤੇ। ਵਿषਾਦਯਨ੍ਤਿ ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਪਾਸ਼੍ਰਯਿਣੋ ਨਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਭਾਗ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਫਲ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਤਮ-ਬਲ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਤਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਯੇ ਚੇਦਂ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਲਸ੍ ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵੈ ਨਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਾਨ੍ਭਜਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਨਲ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਦੱਸਣਗੇ ਤੇ ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਛੱਡੇਗੀ ਨਹੀਂ।
ਅਰ੍ਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯੋਪਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਨ੍ਯਤਾਂ ਚ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਇਤਿਹਾਸਮਿਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲੇਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਦਾ ਉੱਤਮ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣ ਕੇ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਪਸ਼ੂਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲਭਤੇ ਨृषੁ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਤਾਮ੍। ਆਰੋਗ੍ਯਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ ਪਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਭਯਾਤ੍ਰਸ੍ਯਸਿ ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਮਾਹ੍ਵਯਿष੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਪੁਨਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞ ਇਤਿ ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਪਾਸੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬੁਲਾਏਂਗਾ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵੇਦਾਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਹਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਉਪਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਹਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਪਾਸੇ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਰਾਜਾ ਬृਹਦਸ਼੍ਵਮੁਵਾਚ ਹ। ਭਗਵਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਦਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਭਗਵਨ, ਮੈਂ ਪਾਸੇ ਦਾ ਭੇਦ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"