ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਸ੍ ਤਾ ਵਾਚੋ ਬਹ੍ਵਬਦ੍ਧਪ੍ਰਲਾਪਿਨਃ। ਇਯੇष ਸ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਖਙ੍ਗੇਨ ਕੁਪਿਤੋ ਨਲਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਬੇਤੁਕੀਆਂ ਤੇ ਘਮੰਡ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਸ੍ਮਯਂਸ੍ਤੁ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਨਲੋ ਨृਪਃ। ਪਣਾਵਃ ਕਿਂ ਵ੍ਯਾਹਰਸੇ ਜਿਤੋ ਨ ਵ੍ਯਾਹਰਿष੍ਯਸਿ
ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਰਾਜਾ ਨਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਦਾਅ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਜਦੋਂ ਹਾਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਹੇਂਗਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਦ੍ਯੂਤਂ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯ ਨਲਸ੍ਯ ਚ। ਏਕਪਾਣੇਨ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਲੇਨ ਸ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਨਲਾ ਵਿਚਕਾਰ ਜੂਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ; ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ — ਨਲਾ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਤ੍ਨਕੋਸ਼ਨਿਚਯੈਃ ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਪਣਿਤੋਪਿ ਚ। ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁष੍ਕਰਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦਾਅ ਲਾ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀ।
ਮਮ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਹਤਕਣ੍ਠਕਮ੍। ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਰਾਜਾਪਸ਼ਦ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਪਰੀਵਾਰੋ ਮੂਢ ਦਾਸਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਬਿਲਕੁਲ ਚੈਨ ਨਾਲ ਹੈ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੈਦਰਭੀ ਨੂੰ ਤਾ ਤੂੰ ਵੇਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੂਰਖ, ਉਸ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਤਤ੍ਕृਤਂਕਰ੍ਮ ਯੇਨਾਹਂ ਵਿਜਿਤਃ ਪੁਰਾ। ਕਲਿਨਾ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮੂਢ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਹਾਰ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਕੰਮ ਸੀ। ਤੂੰ ਮੂਰਖ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨਾਹਂ ਪਰਕृਤਂ ਦੋषਂ ਤ੍ਵਯ੍ਯਾਧਾਸ੍ਯੇ ਕਥਂਚਨ। ਯਥਾਸੁਖਂ ਵੈ ਜੀਵਤ੍ਵਂਪ੍ਰਾਣਾਨਵਸृਜਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵੀਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਂ ਸ੍ਵਮਂਸ਼ਂ ਵਿਤਰਾਮਿ ਤੇ। ਤਥੈਵ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਵੀਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ ਤੇ ਤੇਰਾ ਹੱਕ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਵੀ, ਵਿਰਲੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਚਾਪਿ ਮੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਤਿ। ਪੁष੍ਕਰ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਂਜੀਵ ਸ਼ਰਦਃ ਸ਼ਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟੇਗੀ। ਪੁਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸੌ ਹਾਰਾਂ ਜੀਵੀਂ।
ਏਵਂ ਨਲਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵਚਨੈਸ੍ਤੋषਯਾਮਾਸ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਲ ਨੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ।
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤੋ ਨੈषਧੇਨੈਵਂ ਪੁष੍ਰਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਂ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਨਲ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਦਿਲਾਸਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੀਰ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਤਵਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਜੀਵ ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਸੁਖੀ। ਯੋ ਮੇ ਵਿਤਰਸਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨਧਿष੍ਠਾਨਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ; ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸੁਖੀ ਜੀਵੀਂ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨ ਤੇ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤਥਾ ਸਤ੍ਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਾਸਮੁष੍ਯ ਤਦਾ ਨृਪਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁषਰੋ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਸ੍ਵਜਨਾਵृਤਃ
ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਇੱਤਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂਵਿਨੀਤੈਃ ਪਰਿਚਾਰਕੈਃ। ਭ੍ਰਾਜਮਾਨ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵਪੁषਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸਿਆਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰਂ ਰਾਜਾ ਵਿਤ੍ਤਵਨ੍ਤਮਨਾਮਯਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਦੌਲਤਮੰਦ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਪੌਰਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿषਧਾਧਿਪਃ। `ਹਿਤੇषੁ ਚੈषਾਂ ਸਤਤਂ ਪਿਤੇਵਾਵਹਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਾ।
ਪੌਰਾ ਜਾਨਪਦਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਾਃ। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਮਾਤ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾ ਜਨਾਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ, ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਬੋਲ ਪਏ।
ਅਦ੍ਯਸ੍ਮ ਨਿਰ੍ਵृਤਾ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰੇ ਜਨਪਦੇऽਪਿ ਚ। ਉਪਾਸਿਤੁਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਾ ਇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਅੱਜ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪੁਰੇ ਹृष੍ਟੇ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ। ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਰਾਜਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਮੁਪਾਨਯਤ੍
ਜਦ ਸ਼ਹਿਰ ਚੈਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਦਮਯੰਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।
ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਂ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਭੀਮ ਰਾਜਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਥ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਰਾਜਾ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਹ। ਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਪਿ ਪਿਤਾ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯਪਰਵੀਰਹਾ। ਪ੍ਰਾਸ੍ਥਾਪਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਦਮਯੰਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਿਟ ਹੈ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਭੀਮ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਆਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯਾਂ ਨਲੋ ਨृਪਃ। ਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮੁਦਿਤੋ ਦੋਵਰਾਡਿਵ ਨਨ੍ਦਨੇ
ਜਦੋਂ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਆਈ, ਨਲ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਵਰਾਟ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾਂ ਯਾਤੋ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪੇ ਸ ਰਾਜਸੁ। ਪੁਨਃ ਸ੍ਵੇ ਚਾਵਸਦ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਨਲ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਈਜੇ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਧਿਵਚ੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਸੁਹृਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਚਿਰਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ। ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਦੁਃਖਮੇਤਾਦृਸ਼ਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਲਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਦੇਵਨੇਨ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਪਰਾਏ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਨਲ, ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਕਾਕਿਨੈਵ ਸੁਮਹਨ੍ਨਲੇਨ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਦੁਃਖਮਾਸਾਦਿਤਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯੁਦਯਃ ਪੁਨਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਲ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਸਹਿਤਃ ਕृष੍ਣਯਾ ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਕਥਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਪਰ ਤੂੰ, ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ। ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੈਃ। ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਵਾਸ੍ਯਸੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ
ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਨ, ਫਿਰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ?
ਕਰ੍ਕੋਟਕਸ੍ਯ ਨਾਗਸ੍ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਲਸ੍ਯ ਚ। ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਕਲਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਕਰਕੋਟਕ ਨਾਗ, ਦਮਯੰਤਿ, ਨਲ ਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਰਿਤੁਪਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਕਲਿਜੁਗ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।