ਅਸ਼ੋਭਯਚ੍ਚ ਨਗਰੀਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਮਾਲਿਨੀਮ੍। ਸਿਕ੍ਤਾਃ ਸੁਮृष੍ਟਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਾ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਾਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਚੁੰਨੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਦ੍ਵਾਰਿਦ੍ਵਾਰਿ ਚ ਪੌਰਾਣਾਂ ਪੁष੍ਪਭਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ। ਅਰ੍ਚਿਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੀ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣੋऽਪਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਬਾਹੁਕਚ੍ਛਦ੍ਮਿਨਂ ਨਲਮ੍। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਜਹृषੇ ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਰਿਤੁਪਰਨ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬਾਹੁਕ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਲ ਸੀ, ਦਮਯੰਤਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਾਨਾਯ੍ਯ ਨਲਂ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸ ਚ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਹੇਤੁਭਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸਂਮਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਨਲ ਨੇ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਤ੍ਕृਤੋਮਹੀਪਾਲੋ ਨੈषਧਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਨਨਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸਮੇਤੋ ਦਾਰੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਭਵਾਨਿਤ੍ਯਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ
ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਜਾ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲ ਗਏ ਹੋ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਹੈ।'
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੁ ਨਾਪਰਾਧਂ ਤੇ ਕृਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਨੈषਧ। ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸੇ ਵਸਤੋ ਮਦ੍ਗृਹੇਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਧ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਣਪਛਾਤਾ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਯਦਿ ਵਾऽਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਯਦਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾऽਪਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍। ਮਯਾ ਕृਤਾਨ੍ਯਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਜਾਂ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ।
ਨ ਮੇऽਪਰਾਧਂ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਕृਤੇऽਪਿ ਚ ਨ ਮੇ ਕੋਪਃ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਮਯਾ ਤਵ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਥੋੜੀ ਵੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਜੇ ਕਰਦੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਹ੍ਯਾਪਿ ਸਖਾ ਮੇऽਸਿ ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਚ ਜਨਾਧਿਪ। ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤੁ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਹਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਉਣਾ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੁਵਿਹਿਤੈਃ ਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਿ। ਨ ਤਥਾ ਸ੍ਵਗृਹੇਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਤਵ ਗृਹੇ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਆ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ।
ਇਦਂ ਚੈਵ ਹਯਜ੍ਞਾਨਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਤਦੁਪਾਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਦਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਵਿਦ੍ਯਾਮृਤੁਪਰ੍ਣਾਯ ਨੈषਧਃ। ਸ ਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕ੍ਰਮਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਲ ਨੇ ਰਿਤੁਪਰਨ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼੍ਵਹृਦਯਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਾਗਸ੍ਵਰਿਰ੍ਨृਪ। ਨਿषਧਾਧਿਪਤੇਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਤ੍ਤਾऽਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਂ ਨृਪਃ। ਸੂਤਮਨ੍ਯਮੁਪਾਦਾਯ ਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਮੇਵ ਹ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਜੋ ਚੌਸਰ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਨੇ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੌਸਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਰਥੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣੇ ਗਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਨਗਰੇ ਕੁਣ੍ਡਿਨੇ ਕਾਲਂ ਨਾਤਿਦੀਰ੍ਗਮਿਵਾਵਸਤ੍
ਰਿਤੁਪਰਨ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਲ ਕੁੰਡਿਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ।
ਸ ਮਾਸਮੁष੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਭੀਮਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਨੈषਧਃ। ਪੁਰਾਦਲ੍ਪਪਰੀਵਾਰੋ ਜਗਾਮ ਨਿषਧਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਨਲ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਧ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਦਨ੍ਤਿਭਿਃ ਪਰਿषੋਡਸ਼ੈ। ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਹਯੈਸ਼੍ਚੈਵ षਟ੍ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਿਭਿਃ
ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਰਥ, ਸੋਲਾਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਪੰਜਾਹ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਛੇ ਸੌ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮਹੀਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਤਰਸੈਵ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਨਲਾ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਨਲਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪੁष੍ਕਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਰਸੇਨਸੁਤੋ ਨਲਃ। ਉਵਾਚ ਦੀਵ੍ਯਾਵ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਵਿਤ੍ਤਂ ਮਯਾऽਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੀਰਸੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਲਾ ਕਿਹਾ, 'ਆਉ, ਫਿਰ ਜੂਆ ਖੇਡੀਏ; ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਚ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਨ੍ਮਮ ਕਿਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਏष ਵੈ ਮਮ ਸਂਨ੍ਯਾਸਸ੍ਤਵ ਰਾਜ੍ਯਂਤੁ ਪੁष੍ਕਰ
ਦਮਯੰਤਿ ਸਮੇਤ ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਪੁਸ਼ਕਰ, ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਂ ਦ੍ਯੂਤਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ। ਏਕਪਾਣੇਨ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਯੋਸ਼੍ਚ ਪਣਾਵਹੇ
ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਹੈ ਕਿ ਜੂਆ ਮੁੜ ਚਲਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਹੀ ਦਾਅ ਲਾਈਏ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਵਮਾਹृਤ੍ ਰਾਜ੍ਯਂਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਵਸੁ। ਪ੍ਰਤਿਪਾਣਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਹਿ ਪਣਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਨ ਜਾਂ ਰਾਜ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਦਾਅ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਨ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਅ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚੇਦ੍ਵਾਞ੍ਛਸਿ ਤਦ੍ਦ੍ਯੂਤਂ ਯੁਦ੍ਧਦ੍ਯੂਤਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍। ਦ੍ਵੈਰਥੇਨਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ਤਵ ਵਾ ਮਮ ਵਾ ਨृਪ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਜੂਆ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਦਾ ਜੂਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ; ਰਾਜਾ, ਇਕੱਲੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਵਂਸ਼ਭੋਜ੍ਯਮਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਮਰ੍ਥਿਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾ ਤਥਾ। ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਮਿਤਿ ਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਇਹ ਰਾਜ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਯੋਰੇਕਤਰੇ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਦ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰ। ਕੈਤਵੇਨਾਕ੍ਸ਼ਵਤ੍ਯਾਂ ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਾ ਨਾਮ੍ਯਤਾਂ ਧਨੁਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਫੈਸਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਕੇ ਜਾਂ ਯੁੱਧ ਕਰ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨੈषਧੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਧ੍ਰੁਵਮਾਤ੍ਮਜਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹ ਨਿषਧਾਧਿਪਮ੍
ਨਲੇ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾऽਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਣਾਯ ਨੈषਧ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਦੁष੍ਕृਤਂਕਰ੍ਮ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਮ੍
ਨਲਾ, ਤੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਦਾਅ ਲਾ ਸਕੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਦਮਯੰਤਿ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰੀਸੇ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਲਾਭਾਯ ਨੈषਧ। ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤੇ ਚ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ
ਰਾਜਾ, ਨਲਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ; ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਨ ਜੂਏ ਵੱਲ ਮੁੜੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ।
ਧਨੇਨਾਨੇਨ ਵੈ ਭੈਮੀ ਜਿਤੇਨ ਸਮਲਂਕृਤਾ। ਮਾਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਮਿਵਾਪ੍ਸਰਾਃ
ਇਸ ਧਨ ਨਾਲ, ਭੈਮੀ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਪਸਰਾ।
ਨਿਤ੍ਯਸ਼ੋ ਹਿ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇऽਪਿ ਚ ਨੈषਧ। ਦੇਵਨੇ ਚ ਮਭ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਭਵਤ੍ਯੇਵਾਸੁਹृਦ੍ਗਣੈਃ
ਨਲਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਜਿਤ੍ਵਾਤ੍ਵਦ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਕਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾ ਹਿਮੇ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ੋ ਹृਦਿ
ਪਰ ਅੱਜ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ।