ਯਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾऽਸ੍ਤਿ ਭੂਤਸ੍ਯ ਯੇ ਮਯੇਹ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਤੇ ਮੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਚਰਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇਣ।
ਮਮ ਕਨ੍ਯਾ ਸਨਾਮ੍ਨੀ ਯਾ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਵਚ੍ਚੋਦਿਤਾ ਭਵੇਤ੍। ਭਰੇਯਂ ਚੈਵ ਯਾਂ ਨਾਹਂ ਤਾਂ ਮੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਖ ਵਾਂਗ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇਣ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਨ੍ਨਗਾ ਯੇ ਵੈ ਜਰਤ੍ਕਾਰੌ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਤਾਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਤੇ ਵਾਸੁਕੇਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਫਿਰ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਉਹ ਸੱਪ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਰਣ੍ਯਮਗਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਪਨ੍ਨਗਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਉਹ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਸੱਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਤਾਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਵਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਸੁਕਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਸ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਤ
ਉਥੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਭੀਖ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਅਸਨਾਮੇਤਿ ਵੈ ਮਤ੍ਵਾ ਭਰਣੇ ਚਾਵਿਚਾਰਿਤੇ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਭਾਵੇ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਨ੍ਦੀਭੂਤਃ ਪਰਿਗ੍ਰਹੇ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਪਾਲਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ,' ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਤਿਆਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਮਨ ਹਟਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਨਾਮ ਸ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ। ਵਾਸੁਕਿਂ ਭਰਣਂ ਚਾਸ੍ਯਾ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਵਾਸੁਕਿਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਮृषਿਂ ਤਦਾ। ਸਨਾਮ੍ਨੀ ਤਵ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਸ੍ਵਸਾ ਮੇ ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੁੜੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।'
ਭਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਮਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯੇऽਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਪੋਧਨ। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਚੈषਾ ਮਯਾ ਮੁਨਿਵਰੋਤ੍ਤਮ
'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਾਲਾਂਗਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਨ ਭਰਿष੍ਯੇऽਹਮੇਤਾਂ ਵੈ ਏष ਮੇ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ। ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤੇ ਚੈਨਾਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਕੋਈ ਅਪਰੀਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਜੇ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤੇ ਤੁ ਨਾਗੇਨ ਭਰਿष੍ਯੇ ਭਗਿਨੀਮਿਤਿ। ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਸ੍ਤਦਾ ਵੇਸ਼੍ਮ ਭੁਜਗਸ੍ਯ ਜਗਾਮ ਹ
ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪਾਲਾਂਗਾ,' ਤਾਂ ਜਰਤਕਾਰੂ ਸੱਪ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਪੋਵृਦ੍ਧੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿਧਿਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਥੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ, ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਤਤੋ ਵਾਸਗृਹਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਮਤਮ੍। ਜਗਾਮ ਭਾਰ੍ਯਾਮ ਦਾਯ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਯਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਕ੍ਲृਪ੍ਤਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਸਂਵृਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਾਸਹਾਯੋ ਵੈ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰੁਵਾਸ ਹ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਿਸਤਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਸਮਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਵਾਚ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਉਥੇ, ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕ ਵਚਨ ਕੀਤਾ: 'ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਪਰੀਤ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀ, ਨਾ ਹੀ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਕਹੀ।'
ਤ੍ਯਜੇਯਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਕृਤੇ ਵਾਸਂ ਚ ਤੇ ਗृਹੇ। ਏਤਦ੍ਗृਹਾਣ ਵਚਨਂ ਮਯਾ ਯਤ੍ਸਮੁਦੀਰਿਤਮ੍
'ਜੇ ਤੂੰ ਅਪਰੀਤ ਕੰਮ ਕਰੇਂ ਜਾਂ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਹੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਕਹਿਆ ਵਚਨ ਮੰਨ ਲੈ।'
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਸ੍ਵਸਾ ਨਾਗਪਤੇਸ੍ਤਦਾ। ਅਤਿਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਮੁਵਾਚੈਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭੈਣ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਦਿਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਖੀ: 'ਜੋ ਹੁਕਮ, ਠੀਕ ਹੈ.'
ਤਥੈਵ ਸਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦੁਃਖਸ਼ੀਲਮੁਪਚਾਰਤ੍। ਉਪਾਯੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕਾਕੀਯੈਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਨਾਂਵ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤਾ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਾਸੁਕੇਃ ਸ੍ਵਸਾ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵੈ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮੁਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਉਹ ਵਾਸੁਕੇ ਦੀ ਭੈਣ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮਭਵਦ੍ਗਰ੍ਭੋ ਜ੍ਵਲਨਸਨ੍ਨਿਭਃ। ਅਤੀਵ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਗਰਭ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਥਾ ਸੋਮੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਤਥੈਵ ਸਃ। ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਤੁ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਵਧਿਆ; ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਜਰਤਕਾਰੂ—
ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇऽਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁष੍ਵਾਪ ਪਰਿਖਿਨ੍ਨਵਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸਵਿਤਾਸ੍ਤਮਿਯਾਦ੍ਗਿਰਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੱਤਾ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਅਹ੍ਨਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਤਃ ਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ। ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਭਗਿਨੀ ਭੀਤਾ ਧਰ੍ਮਲੋਪਾਨ੍ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਾਸੁਕੇ ਦੀ ਭੈਣ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੋਈ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਸੁਕृਤਂ ਭੂਯਾਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰੁਤ੍ਥਾਪਨਂ ਨ ਵਾ। ਦੁਃਖਸ਼ੀਲੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਥਂ ਨਾਸ੍ਯਾਪਰਾਧ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਕੀ ਮੈਂ ਸਹੀ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿਆਂ, ਜਾਂ ਨਾ ਜਗਾ ਦਿਆਂ? ਉਹ ਦੁਖੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ—ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗਲਤ ਨਾ ਕਰਾਂ?
ਕੋਪੋ ਵਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਲੋਪੋऽਥਵਾ ਪੁਨਃ। ਧਰ੍ਮਲੋਪੋ ਗਰੀਯਾਨ੍ਵੈ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਤ੍ਰਾਕਰੋਨ੍ਮਤਿਮ੍
ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਵਧੇਰੇ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯੇ ਯਦ੍ਯੇਨਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਕੋਪਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਧਰ੍ਮਲੋਪੋ ਭਵੇਦਸ੍ਯ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਤਿਕ੍ਰਮਣੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿਆਂ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰੇਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਨਾ ਜਗਾ ਦਿਆਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਭੁਜਂਗਮਾ। ਤਮृषਿਂ ਦੀਪ੍ਤਤਪਸਂ ਸ਼ਯਾਨਮਨਲੋਪਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੀ ਨਾਗ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤਤੋ ਮਧੁਰਭਾषਿਣੀ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸੂਰ੍ਯੋऽਸ੍ਤਮੁਪਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਖੀ: 'ਉਠੋ ਜੀ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਹੈ.'
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਨਪਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਪ੍ਰਾਦੁष੍ਕृਤਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੋऽਯਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤੋ ਰਮ੍ਯਦਾਰੁਣਃ
'ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ; ਅੱਗ ਦੀ ਹੋਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ ਪਲ ਹੈ.'
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਚੇਯਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ
'ਸੰਧਿਆ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।' ਇਉਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲਾ ਜਰਤਕਾਰੂ—