ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵਾਯੌ ਤੁ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤ ਹ। ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਵਵੌ ਚ ਪਵਨਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ, ਹਵਾ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਵਹੀ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਲੋ ਰਾਜਾऽਥ ਭਾਰਤ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਤਾਮੁਪਾਕਰ੍षਦਰਿਂਦਮਃ
ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਲ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਡਰ ਰਹੀ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਰਜਃ ਪ੍ਰਾਵृਣੋਦ੍ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ। ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਨਾਗਰਾਜਂ ਤਂ ਤਤੋ ਲੇਭੇ ਸ੍ਵਕਂ ਵਪੁਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਸੁਚੱਜਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲਿਆ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਰੂਪਿਣਂ ਤੁ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੁਤਾ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਦੁਚ੍ਚੈਰਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਭੈਮੀਮਪਿ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਸਸ੍ਵਜੇ ਸ੍ਵਸੁਤੌ ਚਾਪਿ ਯਥਾਵਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਦਤ
ਰਾਜਾ ਨਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਮੀ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵੋਰਸਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ। ਪਰੀਤਾ ਤੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਫਿਰ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਕਰਾ ਗਲ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਤਥੈਵ ਮਲਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੀਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਮ੍। ਸੁਚਿਰਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੈਲ ਲੱਗੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਲਸ੍ਯ ਚ। ਭੀਮਾਯਾਕਥਯਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾ ਜਨਨੀ ਨृਪ
ਫਿਰ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਤੇ ਨਲ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜਃ ਕृਤਸ਼ੌਚਮਹਂਨਲਮ੍। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹੋਪੇਤਂ ਕਲ੍ਯੇ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਸੁਖੋषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਨਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਤਤਸ੍ਤੌ ਸਹਿਤੌ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਕਥਯਨ੍ਤੌ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਵਨੇ ਵਿਚਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮੂषਤੁਰ੍ਮੁਦਿਤੌ ਨृਪ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ, ਇਕੱਠੇ, ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਗृਹੇ ਭੀਮਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਃ ਪਰਸ੍ਪਰਸੁਖੈषਿਣੌ। ਵਸੇਤਾਂ ਹृष੍ਟਸਂਕਲ੍ਪੌ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਚ ਨਲਸ਼੍ ਹ
ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਨਲ ਤੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਸ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਤਤੋ ਵਰ੍षੇ ਸਂਗਮ੍ਯ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੁਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍
ਚੌਥੇ ਸਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਅਰ੍ਧਸਂਜਾਤਸਸ੍ਯੇਵ ਤੋਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਵੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਧੀ ਬੀਜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਸੈਵਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵ੍ਯਪਨੀਯ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਜ੍ਵਰਾ ਹਰ੍षਵਿਵृਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਾ। ਰਰਾਜ ਭੈਮੀ ਸਮਵਾਪ੍ਤਕਾਮਾ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਨਾ ਰਾਤ੍ਰਿਰਿਵੋਦਿਤੇਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿਲ ਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਵਧ ਗਿਆ, ਭੀਮੀ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ।
ਅਥ ਤਾਂ ਵ੍ਯੁषਿਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਃ। ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਕਾਲ੍ਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਸੁਧਾਧਿਪਮ੍
ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਲ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤੋऽਭਿਵਾਦਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਨਲਃ। ਤਤੋ ਨੁ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਚ ਵਵਨ੍ਦੇ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ੁਭਾ
ਫਿਰ ਨਲ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਸੁਭਾਗੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ। ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਲੇਨ ਸਹਿਤਾਂ ਤਤ੍ਰਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍। `ਅਨੁਜਗ੍ਰਾਹ ਮਹਤਾ ਸਤ੍ਕਾਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਨਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਤਾਮਰ੍ਹਣਾਂ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਕਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਯਥਾਵਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯੋਗ ਅਦਬ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਬਭੂਵ ਨਮਰੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ਹਰ੍षਜਃ ਸ੍ਵਨਃ। ਜਨਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਯ ਨਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾऽऽਗਤਮ੍
ਨਲ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਅਸ਼ੋਭਯਚ੍ਚ ਨਗਰੀਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਮਾਲਿਨੀਮ੍। ਸਿਕ੍ਤਾਃ ਸੁਮृष੍ਟਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਾ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਾਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਚੁੰਨੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਦ੍ਵਾਰਿਦ੍ਵਾਰਿ ਚ ਪੌਰਾਣਾਂ ਪੁष੍ਪਭਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ। ਅਰ੍ਚਿਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੀ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣੋऽਪਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਬਾਹੁਕਚ੍ਛਦ੍ਮਿਨਂ ਨਲਮ੍। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਜਹृषੇ ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਰਿਤੁਪਰਨ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬਾਹੁਕ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਲ ਸੀ, ਦਮਯੰਤਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਾਨਾਯ੍ਯ ਨਲਂ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸ ਚ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਹੇਤੁਭਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸਂਮਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਨਲ ਨੇ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਤ੍ਕृਤੋਮਹੀਪਾਲੋ ਨੈषਧਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਨਨਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸਮੇਤੋ ਦਾਰੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਭਵਾਨਿਤ੍ਯਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ
ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਜਾ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲ ਗਏ ਹੋ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਹੈ।'
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੁ ਨਾਪਰਾਧਂ ਤੇ ਕृਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਨੈषਧ। ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸੇ ਵਸਤੋ ਮਦ੍ਗृਹੇਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਧ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਣਪਛਾਤਾ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਯਦਿ ਵਾऽਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਯਦਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾऽਪਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍। ਮਯਾ ਕृਤਾਨ੍ਯਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਜਾਂ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ।
ਨ ਮੇऽਪਰਾਧਂ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਕृਤੇऽਪਿ ਚ ਨ ਮੇ ਕੋਪਃ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਮਯਾ ਤਵ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਥੋੜੀ ਵੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਜੇ ਕਰਦੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਹ੍ਯਾਪਿ ਸਖਾ ਮੇऽਸਿ ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਚ ਜਨਾਧਿਪ। ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤੁ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਹਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਉਣਾ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੁਵਿਹਿਤੈਃ ਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਿ। ਨ ਤਥਾ ਸ੍ਵਗृਹੇਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਤਵ ਗृਹੇ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਆ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ।