ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚ ਮੁਖਂ ਤਤਃ। ਮਿਥੁਨਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਸਹ ਭਾਰਤ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਂ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਬਾਹੁਕਃ। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਙ੍ਕਮਾਨਯਤ੍
ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਦੌੜ ਕੇ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਬਾਹੁਕਸ੍ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਤੌ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮੌ। ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ
ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਰੋ ਪਿਆ।
ਨੈषਧੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਕਾਰਮਸਕृਤ੍ਤਦਾ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਹਸਾ ਪੁਤ੍ਰੌ ਕੇਸ਼ਿਨੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਨਿਸ਼ਾਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਲਝਣ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਇਦਂ ਚ ਮਦृਸ਼ਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਿਥੁਨਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਯੋਃ। ਅਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸਹਸਾ ਬਾष੍ਪਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਵਾਨਹਮ੍
ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਜਿਹੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਹੰਝੂ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਂਪਤਨ੍ਤੀਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਨਃ ਸ਼ਙ੍ਕੇਤ ਦੋषਤਃ। ਵਯਂਚ ਦੇਸ਼ਾਤਿਥਯੋ ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਗਲਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਪਰਦੇਸੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਕਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਆਗਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਜਲਦੀ ਦਮਯੰਤਿ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤਤੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਿਨੀਮ੍। ਮਾਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਨਲਸ਼ਙ੍ਕਾਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤਿ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅਤੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਨਲ ਸਮਝਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮੇ ਬਹੁਸ਼ੋ ਬਾਹੁਕੋ ਨਲਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਰੂਪੇ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਕਃ ਸ੍ਵਯਮਿਚ੍ਛਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਨਲ ਸਮਝ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਰਖ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ; ਸਿਰਫ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖੁਦ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਸ ਵਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮਾਤਰ੍ਮਾਂ ਵਾऽਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਵਿਦਿਤਂ ਵਾऽਥਵਾऽਜ੍ਞਾਤਂ ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਸਂਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਮਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣ ਦੇ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ; ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਭੀਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰਾਯਮਨ੍ਵਜਾਨਾਤ੍ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਵੈਦਰਭ ਦੀ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਲਈ।
ਸਾ ਚੈ ਪਿਤ੍ਰਾऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। `ਤਯੋਰ੍ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਕੌਰਵ੍ਯ ਕੇਸ਼ਿਨੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਗਚ੍ਛ ਕੇਸ਼ਿਨਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂਬਾਹੁਕਂ ਪਿਤृਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਆਨਯਸ੍ਵ ਯਥਾ ਮਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਕੇਸ਼ਿਨੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਲਿਆਉ; ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਸ਼ਿਘ੍ਰਂ ਬਾਹੁਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭੀਮਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਸੂਤਾਗਤਾਹਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਬਾਹੁਕ
ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਬਾਹੁਕ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਭੀਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਈ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਬਾਹੁਕਸ੍ਤੁ ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਮਯਨ੍ਤੀਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਨਲਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਰਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦਮਯੰਤਿ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸਹਸਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਨਲੋ ਨृਪਃ। ਆਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਾਭ੍ਯਾਂ ਬਭੂਵਾਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਲ ਦੁਖ ਤੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਨਲਂ ਤਦਾ। ਤੀਵ੍ਰਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਬਭੂਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਨਲ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦਮਯੰਤਿ ਤੇਜ਼ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘੇਰ ਗਈ।
ਤਤਃ ਕਾषਾਯਵਸਨਾ ਜਟਿਲਾ ਮਲਪਙ੍ਕਿਨੀ। ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਹੁਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਕਾਸ਼ਾਯ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਜਟਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਦਮਯੰਤਿ ਨੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਕਹਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਨਾਮ ਬਾਹੁਕ। ਸੁਪ੍ਤਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯਵਿਪਿਨੇ ਗਤੋ ਯਃ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਬਾਹੁਕ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਆਦਮੀ 'ਧਰਮਜਨ' ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨਾਗਸਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਿਜਨੇ ਸ਼੍ਰਮਮੋਹਿਤਾਮ੍। ਅਪਹਾਯ ਤੁ ਕੋ ਗਚ੍ਚੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਮृਤੇਨਲਮ੍
ਕੌਣ ਆਪਣੀ ਨਿਰਮਲ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਥੱਕੀ ਤੇ ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਸ ਵਿਚ ਨੇਕੀ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਕਿਮੁ ਤਸ੍ਯ ਮਯਾ ਬਾਲ੍ਯਾਦਪਰਾਦ੍ਧਂ ਮਹੀਪਤੇਃ। ਯੋ ਮਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਿਪਿਨੇ ਗਤਵਾਨ੍ਨਿਦ੍ਰਯਾऽਰ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਕੀ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵਾਨਪਾਹਾਯ ਵृਤੋ ਯਃ ਸ ਪੁਰਾ ਮਯਾ। ਅਨੁਵ੍ਰਤਾਮਭਿਮਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਿਣੀਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ਕਥਮ੍
ਜੋ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚੁਣਿਆ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਗ੍ਨੌ ਪਾਣਿਗृਹੀਤਾ ਚ ਹਂਸਾਨਾਂ ਵਚਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਭਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਕ੍ਵ ਤਦ੍ਗਤਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਾਂਗਾ' ਕਹਿਆ ਸੀ — ਉਹ ਸਚ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਰਿਦਮ। ਸ਼ੋਕਜਂ ਵਾਰਿਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਸ੍ਰਵਦ੍ਬਹੁ
ਦਮਯੰਤਿ ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੁਖ ਦੇ ਹੰਝੂ ਬਹੁਤ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਤੀਵ ਕृष੍ਣਤਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਜਲਂਤੁ ਤਤ੍। ਪਰਿਸ੍ਰਵਨ੍ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਨਲ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਐਸਾ ਕਹਿਆ।
ਨਲੋऽਹਂ ਵਿਪੁਲਸ਼੍ਰੋਣਿ ਤ੍ਵਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਯਤੋ ਗਤਃ। ਆਵਿष੍ਟਃ ਕਲਿਨਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤੇਨ ਮੋਹਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਮੈਂ ਨਲ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਲਿ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਸੁਭਾਵਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਮਮ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਯਨ੍ਨਾਹਂ ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਕਲਿਨਾ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਭੀਰੁ ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਾਮਹਮਤ੍ਯਜਮ੍
ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਖੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਕਲਿ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਡਰਪੋਕ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ਾਪੇਨਾਭਿਹਤਃ ਪੁਰਾ। ਵਨਸ੍ਥਯਾ ਦੁਃਖਿਤਯਾ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਂਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋਈ—
ਸ ਮਚ੍ਛਰੀਰੇ ਤ੍ਵਚ੍ਛਾਪਾਦ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨੋऽਵਸਤ੍ਕਲਿਃ। ਤ੍ਵਚ੍ਛਾਪਦਗ੍ਧਃ ਸਤਤਂ ਸੋऽਗ੍ਨਾਵਗ੍ਨਿਰਿਵਾਹਿਤਃ
ਕਲਿ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਸੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਝਲਿਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੜਫਦਾ ਰਿਹਾ।