ਅਥ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਸਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਤਦਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾऽਮਿਹਾਗਤਾ
ਉਥੇ, ਅਚਾਨਕ, ਹਵਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠਦੀ; ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਯਾ। ਯਦਗ੍ਨਿਮਪਿ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਨੈਵਾਸੌ ਦਹ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ: ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ, ਸੋਹਣੀਏ, ਉਹ ਸੜਦਾ ਨਹੀਂ।
ਛਨ੍ਦੇਨ ਚੋਦਕਂ ਤਸ੍ਯ ਵਹਤ੍ਯਾਵਰ੍ਜਿਤਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਅਤੀਵ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਸੁਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਦृष੍ਟਵਤ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੇ; ਤੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ।
ਯਤ੍ਸ ਪੁष੍ਪਾਣ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਮृਦੇ ਸ਼ਨੈਃ। ਮृਦ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਤੇਨ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ। ਭੂਯ ਏਵ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਹृਪਿਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਜਦ ਉਹ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਲਦਾ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਮੁਲਦੇ ਹੋਏ ਮੁਰਝਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਏਤਾਨ੍ਯਦ੍ਭੁਤਕਲ੍ਪਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਹਂ ਭृਸ਼ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਚੇष੍ਟਿਤਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਬਾਹੁਕਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਇਹ ਅਜੋਬੇ ਕੰਮ ਬਾਹੁਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਅਮਨ੍ਯਤ ਨਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਚੇष੍ਟਾਭਿਸੂਚਿਤਮ੍
ਇਹ ਨੇਕ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੰਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਨਲਾ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ।
ਸਾ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨਲਂ ਬਾਹੁਕਰੂਪਿਣਮ੍। ਕੇਸ਼ਿਨੀਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਲ ਨੂੰ ਬਾਹੁਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖੀ।
ਪੁਨਰ੍ਗਚ੍ਛ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਕਸ੍ਯੋਪਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍। ਮਹਾਨਸਾਚ੍ਛ੍ਰਿਤਂ ਮਾਂਸਮਾਨਯਸ੍ਵੇਹ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੁੰਦਰ ਕੇਸ਼ਿਨੀ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਜਾ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਬਾਹੁਕ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਮਾਸ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਲੈ ਆ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਬਾਹੁਕੇ ਵ੍ਯਗ੍ਰੇ ਤਨ੍ਮਾਂਸਮਪਕृष੍ਯ ਚ। ਅਤ੍ਯੁष੍ਣਮੇਵ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣੀ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯੈ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਸ ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾऽਸ਼ਿਤਾ ਨਲਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਮਾਂਸਸ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪੁਰਾ। ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਮਤ੍ਵਾ ਨਲਂ ਸੂਤਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਦ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਲ ਦੇ ਬਣਾਏ ਮਾਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਖਾਧਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਾਸ ਨੂੰ ਚੱਖ ਕੇ, ਰਥੀ ਨੂੰ ਨਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਈ।
ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚ ਮੁਖਂ ਤਤਃ। ਮਿਥੁਨਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਸਹ ਭਾਰਤ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਂ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਬਾਹੁਕਃ। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਙ੍ਕਮਾਨਯਤ੍
ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਦੌੜ ਕੇ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਬਾਹੁਕਸ੍ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਤੌ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮੌ। ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ
ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਰੋ ਪਿਆ।
ਨੈषਧੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਕਾਰਮਸਕृਤ੍ਤਦਾ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਹਸਾ ਪੁਤ੍ਰੌ ਕੇਸ਼ਿਨੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਨਿਸ਼ਾਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਲਝਣ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਇਦਂ ਚ ਮਦृਸ਼ਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਿਥੁਨਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਯੋਃ। ਅਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸਹਸਾ ਬਾष੍ਪਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਵਾਨਹਮ੍
ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਜਿਹੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਹੰਝੂ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਂਪਤਨ੍ਤੀਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਨਃ ਸ਼ਙ੍ਕੇਤ ਦੋषਤਃ। ਵਯਂਚ ਦੇਸ਼ਾਤਿਥਯੋ ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਗਲਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਪਰਦੇਸੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਕਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਆਗਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਜਲਦੀ ਦਮਯੰਤਿ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤਤੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਿਨੀਮ੍। ਮਾਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਨਲਸ਼ਙ੍ਕਾਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤਿ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅਤੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਨਲ ਸਮਝਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮੇ ਬਹੁਸ਼ੋ ਬਾਹੁਕੋ ਨਲਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਰੂਪੇ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਕਃ ਸ੍ਵਯਮਿਚ੍ਛਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਨਲ ਸਮਝ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਰਖ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ; ਸਿਰਫ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖੁਦ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਸ ਵਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮਾਤਰ੍ਮਾਂ ਵਾऽਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਵਿਦਿਤਂ ਵਾऽਥਵਾऽਜ੍ਞਾਤਂ ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਸਂਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਮਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣ ਦੇ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ; ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਭੀਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰਾਯਮਨ੍ਵਜਾਨਾਤ੍ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਵੈਦਰਭ ਦੀ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਲਈ।
ਸਾ ਚੈ ਪਿਤ੍ਰਾऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। `ਤਯੋਰ੍ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਕੌਰਵ੍ਯ ਕੇਸ਼ਿਨੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਗਚ੍ਛ ਕੇਸ਼ਿਨਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂਬਾਹੁਕਂ ਪਿਤृਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਆਨਯਸ੍ਵ ਯਥਾ ਮਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਕੇਸ਼ਿਨੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਲਿਆਉ; ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਸ਼ਿਘ੍ਰਂ ਬਾਹੁਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭੀਮਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਸੂਤਾਗਤਾਹਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਬਾਹੁਕ
ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਬਾਹੁਕ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਭੀਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਈ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਬਾਹੁਕਸ੍ਤੁ ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਮਯਨ੍ਤੀਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਨਲਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਰਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦਮਯੰਤਿ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸਹਸਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਨਲੋ ਨृਪਃ। ਆਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਾਭ੍ਯਾਂ ਬਭੂਵਾਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਲ ਦੁਖ ਤੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਨਲਂ ਤਦਾ। ਤੀਵ੍ਰਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਬਭੂਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਨਲ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦਮਯੰਤਿ ਤੇਜ਼ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘੇਰ ਗਈ।
ਤਤਃ ਕਾषਾਯਵਸਨਾ ਜਟਿਲਾ ਮਲਪਙ੍ਕਿਨੀ। ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਹੁਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਕਾਸ਼ਾਯ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਜਟਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਦਮਯੰਤਿ ਨੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਕਹਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਨਾਮ ਬਾਹੁਕ। ਸੁਪ੍ਤਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯਵਿਪਿਨੇ ਗਤੋ ਯਃ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਬਾਹੁਕ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਆਦਮੀ 'ਧਰਮਜਨ' ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।