ਤਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪੂਜਯਾ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ। ਸ ਤੇਨ ਪੂਜਿਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ऋਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਰਿਤੁਪਰਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਕੁਣ੍ਡਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਸਮਾਨੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਦਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਸ ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਦਰ੍ਭਪਤਿਨਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੁੰਡਿਨਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਭਾਰਤ। ਨਾਭਿਜਜ੍ਞੇ ਸ ਨृਪਤਿਰ੍ਦੁਹਿਤ੍ਰਰ੍ਥੇ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੈ? ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ,' ਪਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੂਹਿਤਾ ਲਈ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣੋਪਿ ਰਾਜਾ ਸ ਧੀਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਵਾ ਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਂਚਨ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਨ ਉਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ।
ਨੈਵ ਸ੍ਵਯਂਵਰਕਥਾਂ ਨ ਚ ਵਿਪ੍ਰਸਮਾਗਮਮ੍। `ਨ ਚਾਨ੍ਯਂ ਕਂਚਿਦਾਰਮ੍ਭਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਕੱਠ, ਨਾ ਹੀ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ।
ਤਤੋ ਵਿਗਣਯਦ੍ਰਾਜਾ ਮਨਸਾ ਕੋਸਲਾਧਿਪਃ। ਆਗਤੋਸ੍ਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚੈਨਂ ਭਵਨ੍ਤਮਭਿਵਾਦੁਕਃ
ਫਿਰ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ,' ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜਾਪਿ ਚ ਸ੍ਮਯਨ੍ਭੀਮੋ ਮਨਸਾ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਅਧਿਕਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਤਸ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍। ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਬਹੂਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਯਥਾਤਥਮ੍
ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਆਇਆ; ਕਈ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਮੀਦ ਮੁਤਾਬਕ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।'
ਅਲ੍ਪਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਤਸ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍। ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਦਰ੍ਕੇ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਾਪ੍ਰਿ ਕਾਰਣਂ ਯਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਪਿੱਛੋਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨੈਤਦੇਵਂ ਸ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਂ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤੋਸੀਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਿਹਾ, 'ਆਰਾਮ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋ।'
ਸ ਸਤ੍ਕृਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਰਾਜਪ੍ਰੇष੍ਯੈਰਨੁਗਤੋ ਦਿष੍ਟਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਜ-ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣੇ ਗਤੇ ਰਾਜਨ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸਹਿਤੇ ਨृਪੇ। ਬਾਹੁਕੋ ਰਥਮਾਦਾਯ ਰਥਸ਼ਾਲਾਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਜਦ ਰਿਤੁਪਰਨ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਰਥ ਲਿਆ ਤੇ ਰਥ-ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨੁਪਚਰ੍ਯ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ। ਸ੍ਵਯਂ ਚੈਤਾਨ੍ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਮੁਤਾਬਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਗਸ੍ਵਰਿਂ ਨृਪਮ੍। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਬਾਹੁਕਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਭਾਗਸਵਰੀਂ ਰਾਜਾ, ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਕਸ੍ਯੈष ਰਥਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਨਲਸ੍ਯੇਵ ਮਹਾਨਾਸੀਨ੍ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨੈषਧਮ੍
ਵੈਦਰਭੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਇਹ ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਲ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਨੈਸ਼ਧ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ।'
ਵਾਰ੍ष੍ਣੋਯੇਨ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਸੈਵੋਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਤੇਨਾਦ੍ਯ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨਲਸ੍ਯੇਵ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
'ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੇ ਉਹੀ ਕਲਾ ਸਿੱਖ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਕਆਹੋਸ੍ਵਿਦृਤੁਪਰ੍ਣੋऽਪਿ ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਨਲਸ੍ਯਥਾ। ਯਥਾऽਯਂਰਥਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨੈषਧਸ੍ਯੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
'ਜਾਂ ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜਾ ਹੀ ਨਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੈਸ਼ਧ ਦੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਸਾ ਤਰ੍ਕਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦੂਤੀਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਨੈषਧਾਨ੍ਵੇषਣੇ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ ਨੈਸ਼ਧ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਆਪਣੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਦੂਤੀ ਭੇਜੀ।
ਗਚ੍ਛ ਕੇਸ਼ਿਨਿ ਜਾਨੀਹਿ ਕ ਏष ਰਥਵਾਹਕਃ। ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਵਿਕृਤੋ ਹ੍ਰਸ੍ਵਬਾਹੁਕਃ
'ਕੇਸ਼ਿਨੀ, ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਾ ਕਿ ਇਹ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਵਿਅੰਗ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਹੁਕ।'
ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕੁਸ਼ਲਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂਸਮਾਹਿਤਾ। ਪृਚ੍ਛੇਥਾਃ ਪੁਰੁषੇ ਹ੍ਯੇਨਂ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
'ਉਸ ਕੋਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸੱਚ ਪੁੱਛ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾ।'
ਅਤ੍ਰ ਮੇ ਮਹਤੀ ਸ਼ਙ੍ਕਾ ਭਵੇਦੇष ਨਲੋ ਨृਪਃ। ਯਥਾਚ ਮਨਸਸ੍ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
'ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਨਲ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਸੱਲੀ ਪਾ ਗਿਆ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।'
ਬ੍ਰੂਯਾਸ਼੍ਚੈਨਂ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਪਰ੍ਣਾਦਵਚਨਂ ਯਥਾ। ਪ੍ਰਤਿਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
'ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਤੇ ਵਾਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਕਹਿ ਦਈਂ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾ।'
ਏਵਂ ਸਮਾਹਿਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਤੀ ਬਾਹੁਕਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥਾऽਨਵ੍ਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ, ਦੂਤੀ ਬਾਹੁਕ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚੋਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤੇ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸਾਧੁ ਨਿਬੋਧ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
'ਤੁਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਲਾਮਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।'
ਕਦਾ ਵੈ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਯੂਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਗਤਾਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
'ਤੁਸੀਂ ਕਦੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੈਦਰਭੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕੋਸਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਭਵਿਤਾ ਸ਼੍ਵ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍
'ਕੋਸਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਐਲਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਵਯੰਵਰ ਕੱਲ੍ਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਦਵਜਨ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਯਾਯਿਭਿਃ। ਹਯੈਰ੍ਵਾਤਜਵੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਰਹਮਸ੍ਯ ਚ ਸਾਰਥਿਃ
'ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।'
ਅਥ ਯੋਸੌ ਤृਤੀਯੋ ਵਃ ਸ ਕੁਤਃ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਸ੍ਯ ਕਥਂ ਚੇਦਂਤ੍ਵਯਿ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਹਿਤਮ੍
'ਤੇ ਜੋ ਤੀਜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?'
ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਵੈ ਸੂਤੋ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰਤਃ। ਸ ਨਲੇ ਵਿਦ੍ਰੁਤੇ ਭਦ੍ਰੇਭਾਗਸ੍ਵਰਿਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
'ਪੁਣਯਸ਼ਲੋਕ ਦੇ ਸੂਤ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਨਲ ਭੱਜਿਆ, ਉਹ ਭਾਗਸਵਰੀਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।'
ਅਹਮਪ੍ਯਸ਼੍ਵਕੁਸ਼ਲਃ ਸੂਤਤ੍ਵੇ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ऋਤੁਪਰ੍ਣੇਨ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਭੋਜਨੇ ਚ ਵृਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
'ਮੈਂ ਵੀ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਸੂਤ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਿਤੁਪਰਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਤੇ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਖੁਦ ਚੁਣਿਆ।'
ਅਥ ਜਾਨਾਤਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਃ ਕ੍ਵਨੁ ਰਾਜਾ ਨਲੋ ਗਤਃ। ਕਥਂ ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਵਾ ਤੇਨ ਕਥਿਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਬਾਹੁਕ
'ਕੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਨਲ ਰਾਜਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਤੇ ਕੀ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੀ, ਬਾਹੁਕ?'