ਯਦਿ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਹਾਹ੍ਵੋਰ੍ਨਾਦ੍ਯਾਹਮਨ੍ਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਨਭਵਿष੍ਯਾਮ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਹਥਾਂ ਦੀ ਗਲਵੱਕੜੀ, ਜੋ ਨਰਮ ਹਨ, ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਮੇਘਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨੋਪਗਚ੍ਛਤਿ ਨੈषਧਃ। ਅਦ੍ਯ ਚਾਮੀਕਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੇ ਨਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਨਾਭਿਗਚ੍ਛਤਿਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਮਸਤ ਹਥੀ ਵਰਗਾ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਨृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਪਕਾਰਤਾਮ੍। ਨ ਚ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵੈਰੇष੍ਵਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਨਾ ਕੋਈ ਝੂਠ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਕਰੜੀ ਗੱਲ, ਭਾਵੇਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ ਵੀ।
ਪ੍ਰਭੁਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਨ੍ਵੀਰਸ਼੍ਚ ਦਾਤਾ ਚਾਪ੍ਯਧਿਕੋ ਨृਪੈਃ। ਅਹੋ ਨੀਚਾਨੁਵਰ੍ਤੀ ਚ ਕ੍ਲੀਬਵਨ੍ਮਮ ਨੈषਧ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦਾਨੀ ਹੈ; ਪਰ ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਨੈਸ਼ਧ ਨੀਚਾਂ ਦੀ ਪੀਛ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਗੁਣਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮੇ ਤਤ੍ਪਰਾਯਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਹृਦਯਂ ਦੀਰ੍ਯਤ ਇਦਂ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਵਿਨਾਕृਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਦੁਖ ਤੋਂ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਮਾਨਾ ਸਾ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੇਵ ਭਾਰਤ। ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਮਕਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਂ ਮਹੀਪਾਲਂ ਸਹਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਬਾਹੁਕਮ੍
ਉਥੇ, ਵਿਚਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਬਾਹੁਕ ਵੀ ਸੀ।
ਤਤੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਵਾਰ੍ष੍ਣਏਯੋ ਬਾਹੁਕਸ਼੍ਚ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਹਯਾਂਸ੍ਤਾਨਵਮੁਚ੍ਯਾਥ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸਤੂ ਰਥਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਤੇ ਬਾਹੁਕ ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦृਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਰਾਜਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਨ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਭੀਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪੂਜਯਾ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ। ਸ ਤੇਨ ਪੂਜਿਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ऋਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਰਿਤੁਪਰਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਕੁਣ੍ਡਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਸਮਾਨੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਦਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਸ ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਦਰ੍ਭਪਤਿਨਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੁੰਡਿਨਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਭਾਰਤ। ਨਾਭਿਜਜ੍ਞੇ ਸ ਨृਪਤਿਰ੍ਦੁਹਿਤ੍ਰਰ੍ਥੇ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੈ? ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ,' ਪਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੂਹਿਤਾ ਲਈ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣੋਪਿ ਰਾਜਾ ਸ ਧੀਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਵਾ ਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਂਚਨ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਨ ਉਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ।
ਨੈਵ ਸ੍ਵਯਂਵਰਕਥਾਂ ਨ ਚ ਵਿਪ੍ਰਸਮਾਗਮਮ੍। `ਨ ਚਾਨ੍ਯਂ ਕਂਚਿਦਾਰਮ੍ਭਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਕੱਠ, ਨਾ ਹੀ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ।
ਤਤੋ ਵਿਗਣਯਦ੍ਰਾਜਾ ਮਨਸਾ ਕੋਸਲਾਧਿਪਃ। ਆਗਤੋਸ੍ਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚੈਨਂ ਭਵਨ੍ਤਮਭਿਵਾਦੁਕਃ
ਫਿਰ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ,' ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜਾਪਿ ਚ ਸ੍ਮਯਨ੍ਭੀਮੋ ਮਨਸਾ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਅਧਿਕਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਤਸ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍। ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਬਹੂਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਯਥਾਤਥਮ੍
ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਆਇਆ; ਕਈ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਮੀਦ ਮੁਤਾਬਕ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।'
ਅਲ੍ਪਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਤਸ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍। ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਦਰ੍ਕੇ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਾਪ੍ਰਿ ਕਾਰਣਂ ਯਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਪਿੱਛੋਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨੈਤਦੇਵਂ ਸ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਂ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤੋਸੀਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਿਹਾ, 'ਆਰਾਮ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋ।'
ਸ ਸਤ੍ਕृਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਰਾਜਪ੍ਰੇष੍ਯੈਰਨੁਗਤੋ ਦਿष੍ਟਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਜ-ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣੇ ਗਤੇ ਰਾਜਨ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸਹਿਤੇ ਨृਪੇ। ਬਾਹੁਕੋ ਰਥਮਾਦਾਯ ਰਥਸ਼ਾਲਾਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਜਦ ਰਿਤੁਪਰਨ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਰਥ ਲਿਆ ਤੇ ਰਥ-ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨੁਪਚਰ੍ਯ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ। ਸ੍ਵਯਂ ਚੈਤਾਨ੍ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਮੁਤਾਬਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਗਸ੍ਵਰਿਂ ਨृਪਮ੍। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਬਾਹੁਕਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਭਾਗਸਵਰੀਂ ਰਾਜਾ, ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਕਸ੍ਯੈष ਰਥਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਨਲਸ੍ਯੇਵ ਮਹਾਨਾਸੀਨ੍ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨੈषਧਮ੍
ਵੈਦਰਭੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਇਹ ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਲ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਨੈਸ਼ਧ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ।'
ਵਾਰ੍ष੍ਣੋਯੇਨ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਸੈਵੋਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਤੇਨਾਦ੍ਯ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨਲਸ੍ਯੇਵ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
'ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨੇ ਉਹੀ ਕਲਾ ਸਿੱਖ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਕਆਹੋਸ੍ਵਿਦृਤੁਪਰ੍ਣੋऽਪਿ ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਨਲਸ੍ਯਥਾ। ਯਥਾऽਯਂਰਥਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨੈषਧਸ੍ਯੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
'ਜਾਂ ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜਾ ਹੀ ਨਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੈਸ਼ਧ ਦੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਸਾ ਤਰ੍ਕਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦੂਤੀਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਨੈषਧਾਨ੍ਵੇषਣੇ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ ਨੈਸ਼ਧ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਆਪਣੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਦੂਤੀ ਭੇਜੀ।
ਗਚ੍ਛ ਕੇਸ਼ਿਨਿ ਜਾਨੀਹਿ ਕ ਏष ਰਥਵਾਹਕਃ। ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਵਿਕृਤੋ ਹ੍ਰਸ੍ਵਬਾਹੁਕਃ
'ਕੇਸ਼ਿਨੀ, ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਾ ਕਿ ਇਹ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਵਿਅੰਗ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਹੁਕ।'
ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕੁਸ਼ਲਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂਸਮਾਹਿਤਾ। ਪृਚ੍ਛੇਥਾਃ ਪੁਰੁषੇ ਹ੍ਯੇਨਂ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
'ਉਸ ਕੋਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸੱਚ ਪੁੱਛ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾ।'
ਅਤ੍ਰ ਮੇ ਮਹਤੀ ਸ਼ਙ੍ਕਾ ਭਵੇਦੇष ਨਲੋ ਨृਪਃ। ਯਥਾਚ ਮਨਸਸ੍ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
'ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਨਲ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਸੱਲੀ ਪਾ ਗਿਆ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।'