ਤਤੋ ਗਤਜ੍ਵਰੋ ਰਾਜਾ ਨਲੋऽਭੂਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਕਲਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਰੂਪਮਾਤ੍ਰਵਿਯੋਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਲਾ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਲਿ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰੀ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਂ ਜਨਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਭੀਮਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਰਿਤੁਪਰਣ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ ਭੀਮਵਚਨਾਦ੍ਰਾਜਾ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਪੁਰਮ੍। ਨਾਦਯਨ੍ਰਥਘੋषੇਣ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਕੁੰਡਿਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਨਲਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਹृष੍ਯਨ੍ਤ ਪੁਰੇਵ ਨਲਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਲਾ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਨਲਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗੀ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਥਘੋषਂ ਨਲਸ੍ਯ ਤਮ੍। ਯਥਾ ਮੇਘਸ੍ਯ ਨਦਤੋ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਜਲਦਾਗਮੇ
ਦਮਯੰਤਿ ਨੇ ਵੀ ਨਲਾ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਆਉਣ ਸਮੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਨਲੇਨ ਸਂਗृਹੀਤੇषੁ ਪੁਰੇਵ ਨਲਵਾਜਿषੁ। ਸਦृਸ਼ਂ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਮੇਨੇ ਭੈਮੀ ਤਥਾ ਹਯਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੈਮੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਘੋੜੇ, ਨਲਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਿਨਃ ਸ਼ਾਲਾਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਰਣਾਃ। ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਥਘੋषਂ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ ਮੋਰ, ਹਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਹਥੀ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਾਰਣਾਃ ਸ਼ਿਖਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਵੇਦੁਰੁਨ੍ਮੁਖਾ ਰਾਜਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਜਲਦੋਦਯਮ੍
ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਥੀ ਤੇ ਮੋਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉਸ ਵੱਲ ਕਰ ਲਏ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਯਥਾऽਸੌ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪੂਰਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਮਮਾਹ੍ਲਾਦਯਤੇ ਚੇਤੋ ਨਲ ਏਵ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨਲਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਨਨ੍ਦ੍ਰਾਭਵਕ੍ਰਂ ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਲਂ ਯਦਿ। ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਗੁਣਂ ਵੀਰਂ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਹਾਹ੍ਵੋਰ੍ਨਾਦ੍ਯਾਹਮਨ੍ਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਨਭਵਿष੍ਯਾਮ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਹਥਾਂ ਦੀ ਗਲਵੱਕੜੀ, ਜੋ ਨਰਮ ਹਨ, ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਮੇਘਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨੋਪਗਚ੍ਛਤਿ ਨੈषਧਃ। ਅਦ੍ਯ ਚਾਮੀਕਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੇ ਨਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਨਾਭਿਗਚ੍ਛਤਿਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਮਸਤ ਹਥੀ ਵਰਗਾ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਨृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਪਕਾਰਤਾਮ੍। ਨ ਚ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵੈਰੇष੍ਵਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਨਾ ਕੋਈ ਝੂਠ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਕਰੜੀ ਗੱਲ, ਭਾਵੇਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ ਵੀ।
ਪ੍ਰਭੁਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਨ੍ਵੀਰਸ਼੍ਚ ਦਾਤਾ ਚਾਪ੍ਯਧਿਕੋ ਨृਪੈਃ। ਅਹੋ ਨੀਚਾਨੁਵਰ੍ਤੀ ਚ ਕ੍ਲੀਬਵਨ੍ਮਮ ਨੈषਧ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦਾਨੀ ਹੈ; ਪਰ ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਨੈਸ਼ਧ ਨੀਚਾਂ ਦੀ ਪੀਛ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਗੁਣਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮੇ ਤਤ੍ਪਰਾਯਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਹृਦਯਂ ਦੀਰ੍ਯਤ ਇਦਂ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਵਿਨਾਕृਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਦੁਖ ਤੋਂ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਮਾਨਾ ਸਾ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੇਵ ਭਾਰਤ। ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਮਕਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਂ ਮਹੀਪਾਲਂ ਸਹਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਬਾਹੁਕਮ੍
ਉਥੇ, ਵਿਚਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਬਾਹੁਕ ਵੀ ਸੀ।
ਤਤੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਵਾਰ੍ष੍ਣਏਯੋ ਬਾਹੁਕਸ਼੍ਚ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਹਯਾਂਸ੍ਤਾਨਵਮੁਚ੍ਯਾਥ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸਤੂ ਰਥਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਤੇ ਬਾਹੁਕ ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦृਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਰਾਜਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਨ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਭੀਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪੂਜਯਾ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ। ਸ ਤੇਨ ਪੂਜਿਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ऋਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਰਿਤੁਪਰਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਕੁਣ੍ਡਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਸਮਾਨੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਦਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਸ ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਦਰ੍ਭਪਤਿਨਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੁੰਡਿਨਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਭਾਰਤ। ਨਾਭਿਜਜ੍ਞੇ ਸ ਨृਪਤਿਰ੍ਦੁਹਿਤ੍ਰਰ੍ਥੇ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੈ? ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ,' ਪਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੂਹਿਤਾ ਲਈ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣੋਪਿ ਰਾਜਾ ਸ ਧੀਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਵਾ ਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਂਚਨ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਨ ਉਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ।
ਨੈਵ ਸ੍ਵਯਂਵਰਕਥਾਂ ਨ ਚ ਵਿਪ੍ਰਸਮਾਗਮਮ੍। `ਨ ਚਾਨ੍ਯਂ ਕਂਚਿਦਾਰਮ੍ਭਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਕੱਠ, ਨਾ ਹੀ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ।
ਤਤੋ ਵਿਗਣਯਦ੍ਰਾਜਾ ਮਨਸਾ ਕੋਸਲਾਧਿਪਃ। ਆਗਤੋਸ੍ਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚੈਨਂ ਭਵਨ੍ਤਮਭਿਵਾਦੁਕਃ
ਫਿਰ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ,' ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜਾਪਿ ਚ ਸ੍ਮਯਨ੍ਭੀਮੋ ਮਨਸਾ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਅਧਿਕਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਤਸ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍। ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਬਹੂਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਯਥਾਤਥਮ੍
ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਆਇਆ; ਕਈ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਮੀਦ ਮੁਤਾਬਕ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।'
ਅਲ੍ਪਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਤਸ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍। ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਦਰ੍ਕੇ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਾਪ੍ਰਿ ਕਾਰਣਂ ਯਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਪਿੱਛੋਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨੈਤਦੇਵਂ ਸ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਂ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤੋਸੀਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਿਹਾ, 'ਆਰਾਮ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋ।'
ਸ ਸਤ੍ਕृਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਰਾਜਪ੍ਰੇष੍ਯੈਰਨੁਗਤੋ ਦਿष੍ਟਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਜ-ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।