ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਕੁਪਿਤਾ ਮਾऽਸ਼ਪਤ੍ਪੁਰਾ। ਯਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਦੀ ਮਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਅਵਸਂ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਦੁਃਖਭਪਰਾਜਿਤ। ਵਿषੇਣ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਦਹ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾਗਰਾਜ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ। ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨੁਜਾ ਲੋਕੇ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਸੂਤਂ ਭਯਂ ਤੇषਾਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਮਾਨਸਂ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਾਰੀਰਂ ਵਾਚਿਕਂ ਤਥਾ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਲਮ੍'। ਭਯਾਰ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਂ ਯਦਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸ਼ਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਜਿਹੜੇ ਨਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਨ੍ਯਯਚ੍ਛਤ੍ਕੋਪਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਤੋ ਬੀਤਃ ਕਲਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵਿਭੀਤਕਮ੍। ਕਲਿਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇਨ ਨੋ ਦृष੍ਟਃ ਕਥਯਨ੍ਨੈषਧੇਨ ਵੈ
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਕਲੀ ਡਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਭੀਤਕ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਆਖਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਲੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤਤ੍ਵਰੋ ਰਾਜਾ ਨੈषਧਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਸਂਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਕਲੌ ਰਾਜਾ ਸਂਖ੍ਯਾਯਾਸ੍ਯ ਫਲਾਨ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਜਲਦੀ ਚਲ ਪਿਆ; ਜਦ ਕਲੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਗਿਣੇ।
ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਜਸਾऽਥ ਪਰੇਣ ਵੈ। ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਪ੍ਰਯਯੌ ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ
ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਿਭੀਤਕਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਃ ਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਕਲਿਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। `ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ
ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ ਬਿਭੀਤਕਾ ਦੀ ਮਾਨ-ਮਰਯਾਦਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਹੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯੋਤ੍ਤਭਾਨੁਤ੍ਪਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨਿਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਨਲਃ ਸਂਚੋਦਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਡਦੇ, ਨਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਚਲਾਇਆ।
ਵਿਦਰ੍ਭਾਭਿਮੁਖੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਨਲੇ ਤੁ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਲਿਰਪ੍ਯਗਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵਿਦਰਭ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਨਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕਲਿ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤਜ੍ਵਰੋ ਰਾਜਾ ਨਲੋऽਭੂਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਕਲਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਰੂਪਮਾਤ੍ਰਵਿਯੋਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਲਾ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਲਿ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰੀ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਂ ਜਨਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਭੀਮਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਰਿਤੁਪਰਣ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ ਭੀਮਵਚਨਾਦ੍ਰਾਜਾ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਪੁਰਮ੍। ਨਾਦਯਨ੍ਰਥਘੋषੇਣ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਕੁੰਡਿਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਨਲਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਹृष੍ਯਨ੍ਤ ਪੁਰੇਵ ਨਲਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਲਾ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਨਲਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗੀ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਥਘੋषਂ ਨਲਸ੍ਯ ਤਮ੍। ਯਥਾ ਮੇਘਸ੍ਯ ਨਦਤੋ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਜਲਦਾਗਮੇ
ਦਮਯੰਤਿ ਨੇ ਵੀ ਨਲਾ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਆਉਣ ਸਮੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਨਲੇਨ ਸਂਗृਹੀਤੇषੁ ਪੁਰੇਵ ਨਲਵਾਜਿषੁ। ਸਦृਸ਼ਂ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਮੇਨੇ ਭੈਮੀ ਤਥਾ ਹਯਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੈਮੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਘੋੜੇ, ਨਲਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਿਨਃ ਸ਼ਾਲਾਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਰਣਾਃ। ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਥਘੋषਂ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ ਮੋਰ, ਹਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਹਥੀ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਾਰਣਾਃ ਸ਼ਿਖਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਵੇਦੁਰੁਨ੍ਮੁਖਾ ਰਾਜਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਜਲਦੋਦਯਮ੍
ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਥੀ ਤੇ ਮੋਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉਸ ਵੱਲ ਕਰ ਲਏ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਯਥਾऽਸੌ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪੂਰਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਮਮਾਹ੍ਲਾਦਯਤੇ ਚੇਤੋ ਨਲ ਏਵ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨਲਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਨਨ੍ਦ੍ਰਾਭਵਕ੍ਰਂ ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਲਂ ਯਦਿ। ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਗੁਣਂ ਵੀਰਂ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਹਾਹ੍ਵੋਰ੍ਨਾਦ੍ਯਾਹਮਨ੍ਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਨਭਵਿष੍ਯਾਮ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਹਥਾਂ ਦੀ ਗਲਵੱਕੜੀ, ਜੋ ਨਰਮ ਹਨ, ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਮੇਘਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨੋਪਗਚ੍ਛਤਿ ਨੈषਧਃ। ਅਦ੍ਯ ਚਾਮੀਕਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੇ ਨਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਨਾਭਿਗਚ੍ਛਤਿਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਮਸਤ ਹਥੀ ਵਰਗਾ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਨृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਪਕਾਰਤਾਮ੍। ਨ ਚ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵੈਰੇष੍ਵਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਨਾ ਕੋਈ ਝੂਠ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਕਰੜੀ ਗੱਲ, ਭਾਵੇਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ ਵੀ।
ਪ੍ਰਭੁਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਨ੍ਵੀਰਸ਼੍ਚ ਦਾਤਾ ਚਾਪ੍ਯਧਿਕੋ ਨृਪੈਃ। ਅਹੋ ਨੀਚਾਨੁਵਰ੍ਤੀ ਚ ਕ੍ਲੀਬਵਨ੍ਮਮ ਨੈषਧ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦਾਨੀ ਹੈ; ਪਰ ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਨੈਸ਼ਧ ਨੀਚਾਂ ਦੀ ਪੀਛ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਗੁਣਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮੇ ਤਤ੍ਪਰਾਯਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਹृਦਯਂ ਦੀਰ੍ਯਤ ਇਦਂ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਵਿਨਾਕृਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਦੁਖ ਤੋਂ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਮਾਨਾ ਸਾ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੇਵ ਭਾਰਤ। ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਮਕਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਂ ਮਹੀਪਾਲਂ ਸਹਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਬਾਹੁਕਮ੍
ਉਥੇ, ਵਿਚਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਬਾਹੁਕ ਵੀ ਸੀ।
ਤਤੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਵਾਰ੍ष੍ਣਏਯੋ ਬਾਹੁਕਸ਼੍ਚ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਹਯਾਂਸ੍ਤਾਨਵਮੁਚ੍ਯਾਥ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸਤੂ ਰਥਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਤੇ ਬਾਹੁਕ ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਦृਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਰਾਜਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਨ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਭੀਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।