ਤਤਃ ਸ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਣਯਿਤ੍ਵਾਯਥੋਕ੍ਤਾਨਿ ਤਾਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਫਲਾਨਿ ਤੁ
ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਗਿਣਿਆ, ਤੇ ਫਲ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।"
ਅਤ੍ਯੁਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤੇ ਬਲਮ੍। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਯੈਤਜ੍ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਨृਪ
ਇਹ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਮਨੇ ਨृਪ। ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਜ੍ਞਂ ਮਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਨੇ ਚ ਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਖੇਡ ਅਤੇ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਜਾਣ।"
ਬਾਹੁਕਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਦੇਹਿ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਵਯਂ ਚ ਮੇ। ਮਤ੍ਤੋऽਪਿ ਚਾਸ਼੍ਵਹृਦਯਂ ਗृਹਾਣ ਪੁਰੁਪਰ੍ਪਭ
ਫਿਰ ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਲੈ ਲਵੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ।"
ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਬਾਹੁਕਂ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍। ਹਯਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਲੋਭਾਚ੍ ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਫਿਰ ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਕੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ" ਆਖ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣੇਦਮਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਹृਦਯਂ ਪਰਮ੍। ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪੋ ਮੇऽਸ਼੍ਵਹृਦਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤੁ ਬਾਹੁਕ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਵਿਦ੍ਯਾਮृਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਲਾਯ ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਲੈ ਲਵੋ; ਮੇਰਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਬਾਹੁਕ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਰਿਤੁਪਰਨ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਃ ਕਲਿਃ। ਕਰ੍ਕੋਟਕਵਿषਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਮੁਖਾਤ੍ਸਤਤਮੁਦ੍ਵਮਨ੍। ਕਲੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਗ੍ਨਿਃ ਸ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਜਦ ਨਲ ਨੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਲਿਆ, ਕਲੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਕਰਕੋਟਕ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਕੱਢਦਾ ਹੋਇਆ; ਕਲੀ, ਜੋ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਸਾਤੇਨ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤੋ ਰਾਜਾਦੀਰ੍ਘਕਾਲਮਨਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਉਸ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਤਰੂਪਂ ਨਿਃਸ਼ੋਭਂ ਸਂਕ੍ਲਿष੍ਟਮਕਰੋਤ੍ਕਲਿਃ'। ਤਤੋ ਵਿषਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਂਰੂਪਮਕਰੋਤ੍ਕਲਿਃ। ਤਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਕੁਪਿਤੋ ਨਿषਧਾਧਿਪਤਿਰ੍ਨਲਃ
ਕਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਲੈ ਲਿਆ। ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਲ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤਮੁਵਾਚ ਕਲਿਰ੍ਭੀਤੋ ਵੇਪਮਾਨਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਕੋਪਂ ਸਂਯਚ੍ਛ ਨृਪਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪਰਾਮ੍
ਕਲੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੰਬਦਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਕੁਪਿਤਾ ਮਾऽਸ਼ਪਤ੍ਪੁਰਾ। ਯਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਦੀ ਮਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਅਵਸਂ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਦੁਃਖਭਪਰਾਜਿਤ। ਵਿषੇਣ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਦਹ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾਗਰਾਜ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ। ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨੁਜਾ ਲੋਕੇ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਸੂਤਂ ਭਯਂ ਤੇषਾਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਮਾਨਸਂ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਾਰੀਰਂ ਵਾਚਿਕਂ ਤਥਾ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਲਮ੍'। ਭਯਾਰ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਂ ਯਦਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸ਼ਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਜਿਹੜੇ ਨਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਨ੍ਯਯਚ੍ਛਤ੍ਕੋਪਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਤੋ ਬੀਤਃ ਕਲਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵਿਭੀਤਕਮ੍। ਕਲਿਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇਨ ਨੋ ਦृष੍ਟਃ ਕਥਯਨ੍ਨੈषਧੇਨ ਵੈ
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਕਲੀ ਡਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਭੀਤਕ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਆਖਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਲੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤਤ੍ਵਰੋ ਰਾਜਾ ਨੈषਧਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਸਂਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਕਲੌ ਰਾਜਾ ਸਂਖ੍ਯਾਯਾਸ੍ਯ ਫਲਾਨ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਜਲਦੀ ਚਲ ਪਿਆ; ਜਦ ਕਲੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਗਿਣੇ।
ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਜਸਾऽਥ ਪਰੇਣ ਵੈ। ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਪ੍ਰਯਯੌ ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ
ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਿਭੀਤਕਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਃ ਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਕਲਿਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। `ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ
ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ ਬਿਭੀਤਕਾ ਦੀ ਮਾਨ-ਮਰਯਾਦਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਹੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯੋਤ੍ਤਭਾਨੁਤ੍ਪਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨਿਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਨਲਃ ਸਂਚੋਦਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਡਦੇ, ਨਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਚਲਾਇਆ।
ਵਿਦਰ੍ਭਾਭਿਮੁਖੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਨਲੇ ਤੁ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਲਿਰਪ੍ਯਗਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵਿਦਰਭ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਨਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕਲਿ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤਜ੍ਵਰੋ ਰਾਜਾ ਨਲੋऽਭੂਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਕਲਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਰੂਪਮਾਤ੍ਰਵਿਯੋਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਲਾ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਲਿ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰੀ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਂ ਜਨਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਭੀਮਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਰਿਤੁਪਰਣ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ ਭੀਮਵਚਨਾਦ੍ਰਾਜਾ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਪੁਰਮ੍। ਨਾਦਯਨ੍ਰਥਘੋषੇਣ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਕੁੰਡਿਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਨਲਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਹृष੍ਯਨ੍ਤ ਪੁਰੇਵ ਨਲਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਲਾ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਨਲਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗੀ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਥਘੋषਂ ਨਲਸ੍ਯ ਤਮ੍। ਯਥਾ ਮੇਘਸ੍ਯ ਨਦਤੋ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਜਲਦਾਗਮੇ
ਦਮਯੰਤਿ ਨੇ ਵੀ ਨਲਾ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਆਉਣ ਸਮੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਨਲੇਨ ਸਂਗृਹੀਤੇषੁ ਪੁਰੇਵ ਨਲਵਾਜਿषੁ। ਸਦृਸ਼ਂ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਮੇਨੇ ਭੈਮੀ ਤਥਾ ਹਯਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੈਮੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਘੋੜੇ, ਨਲਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਿਨਃ ਸ਼ਾਲਾਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਰਣਾਃ। ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਥਘੋषਂ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ ਮੋਰ, ਹਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਹਥੀ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਾਰਣਾਃ ਸ਼ਿਖਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਵੇਦੁਰੁਨ੍ਮੁਖਾ ਰਾਜਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਜਲਦੋਦਯਮ੍
ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਥੀ ਤੇ ਮੋਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉਸ ਵੱਲ ਕਰ ਲਏ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਯਥਾऽਸੌ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪੂਰਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਮਮਾਹ੍ਲਾਦਯਤੇ ਚੇਤੋ ਨਲ ਏਵ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨਲਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਨਨ੍ਦ੍ਰਾਭਵਕ੍ਰਂ ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਲਂ ਯਦਿ। ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਗੁਣਂ ਵੀਰਂ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।