ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ੍ ਗਣਯਿष੍ਯੇ ਵਿਭੀਤਕਮ੍। ਅਹਂ ਹਿ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਭਵੇਦੇਵ ਨਵੇਤਿ ਵਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਭੀਤਕ ਦੇ ਫਲ ਗਿਣਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਨੌ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਫਲਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼ਯ੍ਤਸ੍ਤੇ ਜਨਾਧਿਪ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਯਚ੍ਛਤੁ ਵਾਜਿਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਗਿਣਾਂਗਾ; ਰਾਜਾ ਆਪ ਵੇਖ ਲਵੇ। ਹੇ ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਸ਼ਾਂ ਰੋਕ ਲੈ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨृਪਃ ਸੂਤਂ ਨਾਯਂ ਕਾਲੋ ਵਿਲਮ੍ਬਿਤੁਮ੍। ਬਾਹੁਕਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਪਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਥ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਰੁਕਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਪਰ ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਮਥਵਾ ਤ੍ਵਰਤੇ ਭਵਾਨ੍। ਏष ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਃ ਪਨ੍ਥਾ ਯਾਹਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸਾਰਥਿਃ
ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਲੈ ਜਾਂ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਤਾ ਤੂੰ ਚੱਲ ਪਏ; ਇਹ ਰਾਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ—ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ ਦੇ ਰਥ ਸਵਾਰ, ਤੂੰ ਚੱਲ ਪਏ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦृਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤ੍ਵਭੇਵ ਯਨ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਬਾਹੁਕ
ਰਿਤੁਪਰਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਬਾਹੁਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਰਥ ਸਵਾਰ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਹਯਕੋਵਿਦ। ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਨ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਵਿਦਰਭ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ।
ਕਾਮਂ ਚ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਬਾਹੁਕ। ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਯਦਿ ਯਾਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤਾਸਿ ਮੇ
ਹੇ ਬਾਹੁਕ, ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੇਖਾ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬਾਹੁਕਸ੍ਤਂ ਸਂਖ੍ਯਾਯਚ ਬਿਭੀਤਕਮ੍। ਤਤੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁष੍ਵੈਵਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਫਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਵਿਦਰਭ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।'
ਅਕਾਮ ਇਵ ਤਂ ਰਾਜਾ ਗਣਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਏਕਦੇਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਾਖਾਯਾਃ ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਮਯਾऽਨਘ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਗਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ।" ਅਤੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਟਾਹਣੀ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਗਿਣਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਗਣਯਸ੍ਵਾਸ਼੍ਵਤਤ੍ਵਜ੍ਞ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹ। ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਾਤਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਗਿਣ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਣਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਣਯਿਤ੍ਵਾਯਥੋਕ੍ਤਾਨਿ ਤਾਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਫਲਾਨਿ ਤੁ
ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਗਿਣਿਆ, ਤੇ ਫਲ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।"
ਅਤ੍ਯੁਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤੇ ਬਲਮ੍। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਯੈਤਜ੍ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਨृਪ
ਇਹ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਮਨੇ ਨृਪ। ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਜ੍ਞਂ ਮਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਨੇ ਚ ਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਖੇਡ ਅਤੇ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਜਾਣ।"
ਬਾਹੁਕਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਦੇਹਿ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਵਯਂ ਚ ਮੇ। ਮਤ੍ਤੋऽਪਿ ਚਾਸ਼੍ਵਹृਦਯਂ ਗृਹਾਣ ਪੁਰੁਪਰ੍ਪਭ
ਫਿਰ ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਲੈ ਲਵੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ।"
ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਬਾਹੁਕਂ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍। ਹਯਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਲੋਭਾਚ੍ ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਫਿਰ ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਕੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ" ਆਖ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣੇਦਮਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਹृਦਯਂ ਪਰਮ੍। ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪੋ ਮੇऽਸ਼੍ਵਹृਦਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤੁ ਬਾਹੁਕ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਵਿਦ੍ਯਾਮृਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਲਾਯ ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਲੈ ਲਵੋ; ਮੇਰਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਬਾਹੁਕ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਰਿਤੁਪਰਨ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਃ ਕਲਿਃ। ਕਰ੍ਕੋਟਕਵਿषਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਮੁਖਾਤ੍ਸਤਤਮੁਦ੍ਵਮਨ੍। ਕਲੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਗ੍ਨਿਃ ਸ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਜਦ ਨਲ ਨੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਲਿਆ, ਕਲੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਕਰਕੋਟਕ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਕੱਢਦਾ ਹੋਇਆ; ਕਲੀ, ਜੋ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਸਾਤੇਨ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤੋ ਰਾਜਾਦੀਰ੍ਘਕਾਲਮਨਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਉਸ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਤਰੂਪਂ ਨਿਃਸ਼ੋਭਂ ਸਂਕ੍ਲਿष੍ਟਮਕਰੋਤ੍ਕਲਿਃ'। ਤਤੋ ਵਿषਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਂਰੂਪਮਕਰੋਤ੍ਕਲਿਃ। ਤਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਕੁਪਿਤੋ ਨਿषਧਾਧਿਪਤਿਰ੍ਨਲਃ
ਕਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਲੈ ਲਿਆ। ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਲ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤਮੁਵਾਚ ਕਲਿਰ੍ਭੀਤੋ ਵੇਪਮਾਨਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਕੋਪਂ ਸਂਯਚ੍ਛ ਨृਪਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪਰਾਮ੍
ਕਲੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੰਬਦਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਕੁਪਿਤਾ ਮਾऽਸ਼ਪਤ੍ਪੁਰਾ। ਯਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਦੀ ਮਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਅਵਸਂ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਦੁਃਖਭਪਰਾਜਿਤ। ਵਿषੇਣ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਦਹ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾਗਰਾਜ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ। ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨੁਜਾ ਲੋਕੇ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਸੂਤਂ ਭਯਂ ਤੇषਾਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਮਾਨਸਂ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਾਰੀਰਂ ਵਾਚਿਕਂ ਤਥਾ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਲਮ੍'। ਭਯਾਰ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਂ ਯਦਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸ਼ਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਜਿਹੜੇ ਨਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਨ੍ਯਯਚ੍ਛਤ੍ਕੋਪਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਤੋ ਬੀਤਃ ਕਲਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵਿਭੀਤਕਮ੍। ਕਲਿਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇਨ ਨੋ ਦृष੍ਟਃ ਕਥਯਨ੍ਨੈषਧੇਨ ਵੈ
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਕਲੀ ਡਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਭੀਤਕ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਆਖਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਲੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤਤ੍ਵਰੋ ਰਾਜਾ ਨੈषਧਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਸਂਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਕਲੌ ਰਾਜਾ ਸਂਖ੍ਯਾਯਾਸ੍ਯ ਫਲਾਨ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਜਲਦੀ ਚਲ ਪਿਆ; ਜਦ ਕਲੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਗਿਣੇ।
ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਜਸਾऽਥ ਪਰੇਣ ਵੈ। ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਪ੍ਰਯਯੌ ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ
ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਿਭੀਤਕਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਃ ਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਕਲਿਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। `ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ
ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ ਬਿਭੀਤਕਾ ਦੀ ਮਾਨ-ਮਰਯਾਦਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਹੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯੋਤ੍ਤਭਾਨੁਤ੍ਪਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨਿਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਨਲਃ ਸਂਚੋਦਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਡਦੇ, ਨਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਚਲਾਇਆ।
ਵਿਦਰ੍ਭਾਭਿਮੁਖੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਨਲੇ ਤੁ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਲਿਰਪ੍ਯਗਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵਿਦਰਭ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਨਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕਲਿ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।