ਨਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਹਯਾਨੇਤਾਨ੍ਮਹਾਜਵਾਨ੍। ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਯਾਵਦੇਨਂ ਮੇ ਪਟਮਾਨਯਤਾਮਿਹ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ ਮੇਰਾ ਕਪੜਾ ਲੈ ਆਉਂਦਾ।
ਨਲਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਦੂਰੇ ਭ੍ਰष੍ਟਃ ਪਟਸ੍ਤਵ। ਯੋਜਨਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਾਹਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਨਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਤੇਰਾ ਕਪੜਾ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਰ; ਹੁਣ ਉਹ ਮੁੜ ਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਨਲੇਨਾਥ ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਨृਪਃ। ਆਸਸਾਦ ਵਨੇ ਰਾਜਨ੍ਫਲਵਨ੍ਤਂ ਬਿਭੀਤਕਮ੍
ਨਲ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਿਭੀਤਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਹੁਕਂ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਭ੍ਯਭਾਪਤ। ਮਮਾਪਿ ਸੂਤ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਂਖ੍ਯਾਨੇ ਪਰਮਂ ਬਲਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਰਥ ਸਵਾਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਲਾ ਵੇਖ।'
ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਨੈਕਤ੍ਰ ਪਰਿਨਿष੍ਠਾऽਸ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯਾਨਿ ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਫਲਾਮੇਕਂ ਚ ਬਾਹੁਕ। ਪਤਿਤਾਨ੍ਯਪਿ ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਕਮਧਿਕਂ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਬਾਹੁਕ, ਇਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਕਈ ਪੱਤੇ ਹਨ ਤੇ ਇੱਕ ਫਲ ਹੈ; ਕਈ ਪੱਤੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਫਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਪਤ੍ਰਾਧਿਕਂ ਚਾਤ੍ਰ ਫਲਮੇਕਂ ਚ ਬਾਹੁਕ। ਫਲਕੋਟ੍ਯਪਿ ਪਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਯੋਰਪਿ ਚ ਸ਼ਾਖਯੋਃ। `ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਫਲਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਾਨਿ ਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਇੱਥੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਫਲ ਵਧ ਹੈ, ਹੇ ਬਾਹੁਕ; ਦੋਵੇਂ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਦੋ ਵਧ ਹੈ। ਤੂੰ ਗਿਣਤੀ ਕਰ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਫਲ ਹਨ।
ਪ੍ਰਚਿਨੁਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖੇ ਦ੍ਵੇ ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਿਕਾਃ। ਆਭ੍ਯਾਂ ਫਲਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਪਞ੍ਚੋਨਂ ਸ਼ਤਮੇਵ ਚ
ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮੁੱਖ ਟਾਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਗਿਣ; ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਫਲ ਹਨ, ਪਰ ਪੰਜ ਸੌ ਘੱਟ।
ਤਤੋ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਬਾਹੁਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਮਿਵ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਕਤ੍ਥਸੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਫਿਰ ਬਾਹੁਕ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰੋਖਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀਤਕਮ੍। ਅਥ ਤੇ ਗਣਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਮਾਮ੍ਯਪਰੋਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਭੀਤਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਉਤਾਰ ਕੇ ਗਿਣਤੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਗਿਣ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਿੱਧੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਲਵੇਂਗਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ੍ ਗਣਯਿष੍ਯੇ ਵਿਭੀਤਕਮ੍। ਅਹਂ ਹਿ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਭਵੇਦੇਵ ਨਵੇਤਿ ਵਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਭੀਤਕ ਦੇ ਫਲ ਗਿਣਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਨੌ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਫਲਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼ਯ੍ਤਸ੍ਤੇ ਜਨਾਧਿਪ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਯਚ੍ਛਤੁ ਵਾਜਿਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਗਿਣਾਂਗਾ; ਰਾਜਾ ਆਪ ਵੇਖ ਲਵੇ। ਹੇ ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਸ਼ਾਂ ਰੋਕ ਲੈ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨृਪਃ ਸੂਤਂ ਨਾਯਂ ਕਾਲੋ ਵਿਲਮ੍ਬਿਤੁਮ੍। ਬਾਹੁਕਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਪਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਥ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਰੁਕਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਪਰ ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਮਥਵਾ ਤ੍ਵਰਤੇ ਭਵਾਨ੍। ਏष ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਃ ਪਨ੍ਥਾ ਯਾਹਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸਾਰਥਿਃ
ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਲੈ ਜਾਂ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਤਾ ਤੂੰ ਚੱਲ ਪਏ; ਇਹ ਰਾਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ—ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ ਦੇ ਰਥ ਸਵਾਰ, ਤੂੰ ਚੱਲ ਪਏ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦृਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤ੍ਵਭੇਵ ਯਨ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਬਾਹੁਕ
ਰਿਤੁਪਰਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਬਾਹੁਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਰਥ ਸਵਾਰ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਹਯਕੋਵਿਦ। ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਨ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਵਿਦਰਭ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ।
ਕਾਮਂ ਚ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਬਾਹੁਕ। ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਯਦਿ ਯਾਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤਾਸਿ ਮੇ
ਹੇ ਬਾਹੁਕ, ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੇਖਾ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬਾਹੁਕਸ੍ਤਂ ਸਂਖ੍ਯਾਯਚ ਬਿਭੀਤਕਮ੍। ਤਤੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁष੍ਵੈਵਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਫਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਵਿਦਰਭ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।'
ਅਕਾਮ ਇਵ ਤਂ ਰਾਜਾ ਗਣਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਏਕਦੇਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਾਖਾਯਾਃ ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਮਯਾऽਨਘ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਗਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ।" ਅਤੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਟਾਹਣੀ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਗਿਣਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਗਣਯਸ੍ਵਾਸ਼੍ਵਤਤ੍ਵਜ੍ਞ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹ। ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਾਤਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਗਿਣ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਣਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਣਯਿਤ੍ਵਾਯਥੋਕ੍ਤਾਨਿ ਤਾਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਫਲਾਨਿ ਤੁ
ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਗਿਣਿਆ, ਤੇ ਫਲ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।"
ਅਤ੍ਯੁਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤੇ ਬਲਮ੍। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਯੈਤਜ੍ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਨृਪ
ਇਹ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਮਨੇ ਨृਪ। ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਜ੍ਞਂ ਮਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਨੇ ਚ ਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਖੇਡ ਅਤੇ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਜਾਣ।"
ਬਾਹੁਕਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਦੇਹਿ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਵਯਂ ਚ ਮੇ। ਮਤ੍ਤੋऽਪਿ ਚਾਸ਼੍ਵਹृਦਯਂ ਗृਹਾਣ ਪੁਰੁਪਰ੍ਪਭ
ਫਿਰ ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਲੈ ਲਵੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ।"
ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਬਾਹੁਕਂ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍। ਹਯਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਲੋਭਾਚ੍ ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਫਿਰ ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਕੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ" ਆਖ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣੇਦਮਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਹृਦਯਂ ਪਰਮ੍। ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪੋ ਮੇऽਸ਼੍ਵਹृਦਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤੁ ਬਾਹੁਕ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਵਿਦ੍ਯਾਮृਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਲਾਯ ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਲੈ ਲਵੋ; ਮੇਰਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਬਾਹੁਕ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਰਿਤੁਪਰਨ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਃ ਕਲਿਃ। ਕਰ੍ਕੋਟਕਵਿषਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਮੁਖਾਤ੍ਸਤਤਮੁਦ੍ਵਮਨ੍। ਕਲੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਗ੍ਨਿਃ ਸ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਜਦ ਨਲ ਨੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਲਿਆ, ਕਲੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਕਰਕੋਟਕ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਕੱਢਦਾ ਹੋਇਆ; ਕਲੀ, ਜੋ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਸਾਤੇਨ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤੋ ਰਾਜਾਦੀਰ੍ਘਕਾਲਮਨਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਉਸ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਤਰੂਪਂ ਨਿਃਸ਼ੋਭਂ ਸਂਕ੍ਲਿष੍ਟਮਕਰੋਤ੍ਕਲਿਃ'। ਤਤੋ ਵਿषਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਂਰੂਪਮਕਰੋਤ੍ਕਲਿਃ। ਤਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਕੁਪਿਤੋ ਨਿषਧਾਧਿਪਤਿਰ੍ਨਲਃ
ਕਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਲੈ ਲਿਆ। ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਲ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤਮੁਵਾਚ ਕਲਿਰ੍ਭੀਤੋ ਵੇਪਮਾਨਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਕੋਪਂ ਸਂਯਚ੍ਛ ਨृਪਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪਰਾਮ੍
ਕਲੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੰਬਦਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇਵਾਂਗਾ।"