ਅਪਿਚੇਦਂ ਵਯਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਬਾਹੁਕਸ੍ਯ ਨਲਸ੍ਯ ਚ। ਨਾਯਂ ਨਲੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਪਰੋਂ, ਬਾਹੁਕਾ ਤੇ ਨਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਨਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਗਿਆਨ ਰੱਖੇਗਾ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਦੈਵੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰੂਪਣੈਃ
ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਲੋਕ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵੇਨ੍ਨ ਮਤਿਭੇਦੋ ਮੇ ਗਾਤ੍ਰਵੈਰੂਪ੍ਯਤਾ ਪ੍ਰਤਿ। ਪ੍ਰਮਾਣਾਤ੍ਪਰਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਭਵੇਦਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਭੁਲਾਵਾ ਨਾ ਆਵੇ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੀ ਘੱਟ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਯਃਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਰੂਪੇਣ ਤੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ। ਨਲਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਬਾਹੁਕਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਰੂਪ ਵੱਖਰੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਨਲ ਨੂੰ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਬਾਹੁਕਾ ਨੂੰ ਵੀ।
ਏਵਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਾਰ੍ष੍ਣੋਯਃ ਪਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਹृਦਯੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰੋ ਬਾਹੁਕਸ੍ਯ ਹਯਜ੍ਞਤਾਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਮੁਮੁਦੇ ਰਾਜਾ ਸਹਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸਾਰਥਿਃ
ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਣ ਨੇ ਵੀ, ਬਾਹੁਕਾ ਦੀ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਹਾਰਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਐਕਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਚ ਤਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਹਯਸਂਗ੍ਰਹਣਂ ਚ ਤਤ੍। ਕੌਸ਼ਲਂ ਚਾਪਿ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਾਂ ਸੁਦਮਵਾਪ ਹ
ਉਸ ਦੀ ਲਗਨ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਸ ਨਦੀਃ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਅਚਿਰੇਣਾਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸ੍ਵੇਚਰਃ ਖੇ ਚਰਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਨੇ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਤੁ ਰਥੇ ਤਦਾ ਭਾਗਸ੍ਵਰਿਰ੍ਨृਪਃ। ਉਤ੍ਤਰੀਯਮਧੋਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧष੍ਟਂ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਜਦ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਗਸਵਰੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਕੱਪੜਾ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਨੋਟ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਤ੍ਵਰਮਾਣਸ੍ਤੁ ਪਟੇ ਨਿਪਤਿਤੇ ਤਦਾ। ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮੀਤਿ ਤਂ ਰਾਜਾ ਨਲਮਾਹ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹ ਕੱਪੜਾ ਜਦ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਚੁੱਕ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਨਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਹਯਾਨੇਤਾਨ੍ਮਹਾਜਵਾਨ੍। ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਯਾਵਦੇਨਂ ਮੇ ਪਟਮਾਨਯਤਾਮਿਹ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ ਮੇਰਾ ਕਪੜਾ ਲੈ ਆਉਂਦਾ।
ਨਲਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਦੂਰੇ ਭ੍ਰष੍ਟਃ ਪਟਸ੍ਤਵ। ਯੋਜਨਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਾਹਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਨਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਤੇਰਾ ਕਪੜਾ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਰ; ਹੁਣ ਉਹ ਮੁੜ ਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਨਲੇਨਾਥ ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਨृਪਃ। ਆਸਸਾਦ ਵਨੇ ਰਾਜਨ੍ਫਲਵਨ੍ਤਂ ਬਿਭੀਤਕਮ੍
ਨਲ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਿਭੀਤਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਹੁਕਂ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਭ੍ਯਭਾਪਤ। ਮਮਾਪਿ ਸੂਤ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਂਖ੍ਯਾਨੇ ਪਰਮਂ ਬਲਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਰਥ ਸਵਾਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਲਾ ਵੇਖ।'
ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਨੈਕਤ੍ਰ ਪਰਿਨਿष੍ਠਾऽਸ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯਾਨਿ ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਫਲਾਮੇਕਂ ਚ ਬਾਹੁਕ। ਪਤਿਤਾਨ੍ਯਪਿ ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਕਮਧਿਕਂ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਬਾਹੁਕ, ਇਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਕਈ ਪੱਤੇ ਹਨ ਤੇ ਇੱਕ ਫਲ ਹੈ; ਕਈ ਪੱਤੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਫਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਪਤ੍ਰਾਧਿਕਂ ਚਾਤ੍ਰ ਫਲਮੇਕਂ ਚ ਬਾਹੁਕ। ਫਲਕੋਟ੍ਯਪਿ ਪਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਯੋਰਪਿ ਚ ਸ਼ਾਖਯੋਃ। `ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਫਲਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਾਨਿ ਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਇੱਥੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਫਲ ਵਧ ਹੈ, ਹੇ ਬਾਹੁਕ; ਦੋਵੇਂ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਦੋ ਵਧ ਹੈ। ਤੂੰ ਗਿਣਤੀ ਕਰ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਫਲ ਹਨ।
ਪ੍ਰਚਿਨੁਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖੇ ਦ੍ਵੇ ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਿਕਾਃ। ਆਭ੍ਯਾਂ ਫਲਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਪਞ੍ਚੋਨਂ ਸ਼ਤਮੇਵ ਚ
ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮੁੱਖ ਟਾਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਗਿਣ; ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਫਲ ਹਨ, ਪਰ ਪੰਜ ਸੌ ਘੱਟ।
ਤਤੋ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਬਾਹੁਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਮਿਵ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਕਤ੍ਥਸੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਫਿਰ ਬਾਹੁਕ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰੋਖਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀਤਕਮ੍। ਅਥ ਤੇ ਗਣਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਮਾਮ੍ਯਪਰੋਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਭੀਤਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਉਤਾਰ ਕੇ ਗਿਣਤੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਗਿਣ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਿੱਧੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਲਵੇਂਗਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ੍ ਗਣਯਿष੍ਯੇ ਵਿਭੀਤਕਮ੍। ਅਹਂ ਹਿ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਭਵੇਦੇਵ ਨਵੇਤਿ ਵਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਭੀਤਕ ਦੇ ਫਲ ਗਿਣਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਨੌ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਫਲਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼ਯ੍ਤਸ੍ਤੇ ਜਨਾਧਿਪ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਯਚ੍ਛਤੁ ਵਾਜਿਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਗਿਣਾਂਗਾ; ਰਾਜਾ ਆਪ ਵੇਖ ਲਵੇ। ਹੇ ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਸ਼ਾਂ ਰੋਕ ਲੈ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨृਪਃ ਸੂਤਂ ਨਾਯਂ ਕਾਲੋ ਵਿਲਮ੍ਬਿਤੁਮ੍। ਬਾਹੁਕਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਪਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਥ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਰੁਕਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਪਰ ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਮਥਵਾ ਤ੍ਵਰਤੇ ਭਵਾਨ੍। ਏष ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਃ ਪਨ੍ਥਾ ਯਾਹਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸਾਰਥਿਃ
ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਲੈ ਜਾਂ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਤਾ ਤੂੰ ਚੱਲ ਪਏ; ਇਹ ਰਾਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ—ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ ਦੇ ਰਥ ਸਵਾਰ, ਤੂੰ ਚੱਲ ਪਏ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦृਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤ੍ਵਭੇਵ ਯਨ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਬਾਹੁਕ
ਰਿਤੁਪਰਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਬਾਹੁਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਰਥ ਸਵਾਰ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਹਯਕੋਵਿਦ। ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਨ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਵਿਦਰਭ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ।
ਕਾਮਂ ਚ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਬਾਹੁਕ। ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਯਦਿ ਯਾਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤਾਸਿ ਮੇ
ਹੇ ਬਾਹੁਕ, ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੇਖਾ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬਾਹੁਕਸ੍ਤਂ ਸਂਖ੍ਯਾਯਚ ਬਿਭੀਤਕਮ੍। ਤਤੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁष੍ਵੈਵਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਫਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਵਿਦਰਭ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।'
ਅਕਾਮ ਇਵ ਤਂ ਰਾਜਾ ਗਣਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਏਕਦੇਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਾਖਾਯਾਃ ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਮਯਾऽਨਘ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਗਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ।" ਅਤੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਟਾਹਣੀ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਗਿਣਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਗਣਯਸ੍ਵਾਸ਼੍ਵਤਤ੍ਵਜ੍ਞ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹ। ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਾਤਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਗਿਣ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਣਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।