ਤਤੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਂ ਰਾਜਾ ਸਮਾਰੋਹਤ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਥ ਪਰ੍ਯਪਤਨ੍ਭੂਮੌ ਜਾਨੁਭਿਸ੍ਤੇ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਘੋੜੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰ ਰਗੜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਨਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤੇਜੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਲ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਉਹਨਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਲੱਗਾ।
ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਨਲੋ ਯਾਤੁਮਿਯੇष ਸਃ। ਸੂਤਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵੈ ਪਰਮ੍
ਨਲ ਨੇ ਲਗਾਮਾਂ ਫੜ ਕੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀਰ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਵਜੋਂ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਾਇਆ।
ਤੇ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਬਾਹੁਕੇਨ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਰਥਿਨਂ ਮੋਹਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੰਕਾਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਪਏ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿਤਾ।
ਤਥਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਹਤੋ ਵਾਤਰਂਹਸਃ। ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਥਘੋषਂ ਤੁ ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਯਸਂਗ੍ਰਹਣਂ ਚ ਤਤ੍। ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬਾਹੁਕਸ੍ਯ ਹਯਜ੍ਞਤਾਮ੍
ਰਥ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਬਾਹੁਕਾ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਹੈ।
ਕਿਂਨੁ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਾਤਲਿਰਯਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ। ਤਥਾ ਤਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵੀਰੇ ਬਾਹੁਕੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਕੀ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ? ਬਾਹੁਕਾ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਵੱਡੇ ਲੱਛਣ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰੋऽਥ ਕਿਂਤੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਯਾਨਾਂ ਕੁਲਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਮਾਨੁਪਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਪੁਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਨਸਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਉਤਾਹੋਸ੍ਵਿਦ੍ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਾ ਨਲਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਸੋਯਂ ਨृਪਤਿਰਾਯਾਤ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਨਲ ਹੋਵੇ? ਇਹ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਅਥਵਾऽਯਂਨਲਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਤਾਮੇਵ ਬਾਹੁਕਃ। ਤੁਲ੍ਯਂ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਬਾਹੁਕਸ੍ਯ ਨਲਸ੍ਯ ਚ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਬਾਹੁਕਾ ਨੇ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਨਲ ਤੋਂ ਹੀ ਲੈ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸਮਝ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪਿਚੇਦਂ ਵਯਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਬਾਹੁਕਸ੍ਯ ਨਲਸ੍ਯ ਚ। ਨਾਯਂ ਨਲੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਪਰੋਂ, ਬਾਹੁਕਾ ਤੇ ਨਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਨਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਗਿਆਨ ਰੱਖੇਗਾ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਦੈਵੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰੂਪਣੈਃ
ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਲੋਕ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵੇਨ੍ਨ ਮਤਿਭੇਦੋ ਮੇ ਗਾਤ੍ਰਵੈਰੂਪ੍ਯਤਾ ਪ੍ਰਤਿ। ਪ੍ਰਮਾਣਾਤ੍ਪਰਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਭਵੇਦਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਭੁਲਾਵਾ ਨਾ ਆਵੇ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੀ ਘੱਟ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਯਃਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਰੂਪੇਣ ਤੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ। ਨਲਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਬਾਹੁਕਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਰੂਪ ਵੱਖਰੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਨਲ ਨੂੰ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਬਾਹੁਕਾ ਨੂੰ ਵੀ।
ਏਵਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਾਰ੍ष੍ਣੋਯਃ ਪਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਹृਦਯੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰੋ ਬਾਹੁਕਸ੍ਯ ਹਯਜ੍ਞਤਾਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਮੁਮੁਦੇ ਰਾਜਾ ਸਹਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸਾਰਥਿਃ
ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਣ ਨੇ ਵੀ, ਬਾਹੁਕਾ ਦੀ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਹਾਰਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਐਕਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਚ ਤਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਹਯਸਂਗ੍ਰਹਣਂ ਚ ਤਤ੍। ਕੌਸ਼ਲਂ ਚਾਪਿ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਾਂ ਸੁਦਮਵਾਪ ਹ
ਉਸ ਦੀ ਲਗਨ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਸ ਨਦੀਃ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਅਚਿਰੇਣਾਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸ੍ਵੇਚਰਃ ਖੇ ਚਰਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਨੇ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਤੁ ਰਥੇ ਤਦਾ ਭਾਗਸ੍ਵਰਿਰ੍ਨृਪਃ। ਉਤ੍ਤਰੀਯਮਧੋਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧष੍ਟਂ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਜਦ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਗਸਵਰੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਕੱਪੜਾ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਨੋਟ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਤ੍ਵਰਮਾਣਸ੍ਤੁ ਪਟੇ ਨਿਪਤਿਤੇ ਤਦਾ। ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮੀਤਿ ਤਂ ਰਾਜਾ ਨਲਮਾਹ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹ ਕੱਪੜਾ ਜਦ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਚੁੱਕ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਨਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਹਯਾਨੇਤਾਨ੍ਮਹਾਜਵਾਨ੍। ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਯਾਵਦੇਨਂ ਮੇ ਪਟਮਾਨਯਤਾਮਿਹ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ ਮੇਰਾ ਕਪੜਾ ਲੈ ਆਉਂਦਾ।
ਨਲਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਦੂਰੇ ਭ੍ਰष੍ਟਃ ਪਟਸ੍ਤਵ। ਯੋਜਨਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਾਹਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਨਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਤੇਰਾ ਕਪੜਾ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਰ; ਹੁਣ ਉਹ ਮੁੜ ਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਨਲੇਨਾਥ ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਨृਪਃ। ਆਸਸਾਦ ਵਨੇ ਰਾਜਨ੍ਫਲਵਨ੍ਤਂ ਬਿਭੀਤਕਮ੍
ਨਲ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਿਭੀਤਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਹੁਕਂ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਭ੍ਯਭਾਪਤ। ਮਮਾਪਿ ਸੂਤ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਂਖ੍ਯਾਨੇ ਪਰਮਂ ਬਲਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਰਥ ਸਵਾਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਲਾ ਵੇਖ।'
ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਨੈਕਤ੍ਰ ਪਰਿਨਿष੍ਠਾऽਸ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯਾਨਿ ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਫਲਾਮੇਕਂ ਚ ਬਾਹੁਕ। ਪਤਿਤਾਨ੍ਯਪਿ ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਕਮਧਿਕਂ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਬਾਹੁਕ, ਇਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਕਈ ਪੱਤੇ ਹਨ ਤੇ ਇੱਕ ਫਲ ਹੈ; ਕਈ ਪੱਤੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਫਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਪਤ੍ਰਾਧਿਕਂ ਚਾਤ੍ਰ ਫਲਮੇਕਂ ਚ ਬਾਹੁਕ। ਫਲਕੋਟ੍ਯਪਿ ਪਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਯੋਰਪਿ ਚ ਸ਼ਾਖਯੋਃ। `ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਫਲਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਾਨਿ ਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਇੱਥੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਫਲ ਵਧ ਹੈ, ਹੇ ਬਾਹੁਕ; ਦੋਵੇਂ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਦੋ ਵਧ ਹੈ। ਤੂੰ ਗਿਣਤੀ ਕਰ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਫਲ ਹਨ।
ਪ੍ਰਚਿਨੁਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖੇ ਦ੍ਵੇ ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਿਕਾਃ। ਆਭ੍ਯਾਂ ਫਲਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਪਞ੍ਚੋਨਂ ਸ਼ਤਮੇਵ ਚ
ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮੁੱਖ ਟਾਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਗਿਣ; ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਫਲ ਹਨ, ਪਰ ਪੰਜ ਸੌ ਘੱਟ।
ਤਤੋ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਬਾਹੁਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਮਿਵ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਕਤ੍ਥਸੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਫਿਰ ਬਾਹੁਕ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰੋਖਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀਤਕਮ੍। ਅਥ ਤੇ ਗਣਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਮਾਮ੍ਯਪਰੋਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਭੀਤਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਉਤਾਰ ਕੇ ਗਿਣਤੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਗਿਣ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਿੱਧੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਲਵੇਂਗਾ।