ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਮੇ ਬਹੁਕृਤਂਯਦਨ੍ਯੋ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਯਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾऽਹਂ ਸਮੇष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਹੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਗੀ।'
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਥਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦੈਃ ਸੁਮਙ੍ਗਲੈਃ। ਗृਹਾਨੁਪਯਯੌ ਚਾਪਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਮਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸੁਦੇਵਮਾਨਾਯ੍ਯ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਨ੍ਨਿਦੌ ਮਾਤੁਰ੍ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰੀ ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਦੇਵ ਨਗਰੀਮਯੋਧ੍ਯਾਵਾਸਿਨਂ ਨृਪਮ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਂ ਵਚੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਤਿਮਨ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤੀ
'ਸੁਦੇਵ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀਂ, ਜੋ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਆਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭੈਮੀ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
'ਭੀਮੀ ਦੀ ਧੀ ਦਮਯੰਤੀ ਫਿਰੋਂ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚੇਗੀ; ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਉਣਗੇ।'
ਤਥਾ ਚ ਗਣਿਤਃ ਕਾਲਃ ਸ਼੍ਵੋਭੂਤੇ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਦਿ ਸਂਭਾਵਿਨੀਯਂ ਤੇ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਰਿਂਦਮ
'ਸਮਾਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕੱਲ੍ਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਜਾ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਦ੍ਵਤੀਯਂ ਸਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਨ ਹਿ ਸ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਵੀਰੋ ਨਲੋ ਜੀਵਨ੍ਮृਤੋਪਿ ਵਾ
'ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚੁਣੇਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਨਲ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਤਥਾ ਯਥੋਕ੍ਤੋ ਵੈ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸੁਦੇਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁਦੇਵ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਰਿਤੁਪਰਣ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ऋਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। `ਸਾਰਥੀਨ੍ਸ ਸਮਾਨੀਯ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਪ੍ਰਭृਤੀਨ੍ਨृਪਃ। ਕਥਯਾਮਾਸ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਥਾ
ਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਵਰਸ਼ਨੇਯਾ ਸਮੇਤ, ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਹੁਕਂ ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍'। ਸਾਨ੍ਤ੍ਯਞ੍ਸ਼੍ਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਬਾਹੁਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਨੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਦਮਯੰਤੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। ਏਕਾਹ੍ਨਾ ਹਯਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਦਿ ਬਾਹੁਕ
'ਮੈਂ ਵਿਦਰਭ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਦਮਯੰਤੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ; ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸੰਭਵ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਬਾਹੁਕ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੀਏ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਨਲਸ੍ਯ ਹ। ਵ੍ਯਦੀਰ੍ਯਤ ਮਨੋ ਦੁਃਖਾਤ੍ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਲ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਭਵੇਦੇਵਂ ਕਿਂਨੁ ਦੁਃਖੇਨ ਮੋਹਿਤਾ। ਅਸ੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਭਵੇਦ੍ਬਾऽਯਮੁਪਾਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
'ਕੀ ਦਮਯੰਤੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ?'
ਨृਸ਼ਂਸਂ ਬਤ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਯਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇਣ ਨਿਕृਤਾਕृਪਣਾ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵਸ਼੍ਚਲੋ ਲੋਕੇ ਮਮ ਦੋषਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਃ
'ਹਾਏ, ਨੇਕ ਦਮਯੰਤੀ ਹੁਣ ਕੁਝ ਕਠੋਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਇੰਨੀ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਵੀ ਭਾਰੀ ਹੈ।'
ਮਮ ਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਾਤ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਨੈਵਂ ਸਾ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਾਪਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਯਦਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾऽਸਤ੍ਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵੈ ਕਾਮਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਝੂਠ, ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਿਤੁਪਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਬਾਹੁਕੋ ਦੀਨਮਾਨਸਃ। ਕृਤਾਲੁਰੁਵਾਚੇਦਮृਤੁਪਰ੍ਣਂ ਜਨਾਧਿਪਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਰਾਧਿਪ। ਏਕਾਹ੍ਨਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਿਦਰ੍ਭਨਗਰੀਂ ਨृਪ। `ਤਤ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੋਦਯੇ ਕਾਲੇ ਸ਼੍ਵੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਮੈਂ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਰਭ ਨਗਰੀ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਤੂੰ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਬਾਹੁਕਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਬਾਹੁਕ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੱਸ ਕੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਬਾਹੁਕ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।"
ਯਾਵਦ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਸਜ੍ਜਮृਤੁਪਰ੍ਣ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਰਿਤੁਪਰਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਥ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਵਾਂ।
ਤਤਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਮਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜਨ੍ਸ ਬਾਹੁਕਃ। ਅਸ਼੍ਵਸ਼ਾਲਾਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਭਾਗਸ੍ਵਰਿਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ
ਫਿਰ ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤਬੇਲਾ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤ੍ਵਰ੍ਯਮਾਣੋ ਬਹੁਸ਼ ऋਤੁਪਰ੍ਣਨ ਬਾਹੁਕਃ। ਅਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨੋ ਵੈ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਅਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਕृਸ਼ਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਮਰ੍ਥਾਨਧ੍ਵਨਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾਨ੍
ਰਿਤੁਪਰਨ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਲਦੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਪਤਲੇ ਪਰ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਘੋੜੇ ਚੁਣ ਲਏ।
ਤੇਜੋਬਲਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਕੁਲਸ਼ੀਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍। ਵਰ੍ਜਿਤਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਹੀਨੈਃ ਪृਥੁਪ੍ਰੋਥਾਨ੍ਮਹਾਹਨੂਨ੍
ਉਹ ਘੋੜੇ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਘਰਾਣੇ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ, ਨੁਕਸਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਦਸ਼ਭਿਰਾਵਰ੍ਤੈਃ ਸਿਨ੍ਧੁਜਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ। `ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਕृਸ਼ਾਨਙ੍ਗੈਰ੍ਜਵੇਨਾਪ੍ਰਤਿਮਾਨ੍ਪਥਿ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੱਸ ਗੁੰਮੜੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਿੰਧ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇਜ਼ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍ਨਾਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਕਿਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧਵ੍ਯਾ ਨ ਤੇ ਵਚਮ੍
ਉਹ ਪਤਲੇ ਘੋੜੇ ਵੇਖ ਕੇ ਰਥ ਹੰਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਜੋ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।"
ਕਥਮਲ੍ਪਬਲਪ੍ਰਾਣਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਮੇ ਹਯਾ ਰਥਮ੍। ਮਹਾਨਧ੍ਵਾ ਸ ਚੈਕਾਹ੍ਨਾ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਥਮੀਦृਸ਼ੈਃ
ਇਹ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਕਤ ਹੈ ਨਾ ਸਾਹ, ਰਥ ਕਿਵੇਂ ਖਿੱਚਣਗੇ? ਰਸਤਾ ਲੰਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ?
[ਏਕੋ ਲਲਾਟੇ ਦ੍ਵੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦ੍ਵੌਦ੍ਵੌ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋਪਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਃ। ਦ੍ਵੌਦ੍ਵੌ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਵਿਜ੍ਞੈਰ੍ਯੌ ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਚੈਕ ਏਵ ਤੁ ।।]
[ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਦੋ-ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਨੇੜੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਦੋ-ਦੋ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਾਹਰ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।]
ਏਤੇ ਹਯਾ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਨ੍ਯੋਜਯਾਮਿਤੇ
ਇਹ ਘੋੜੇ ਵਿਦਰਭ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੱਸ ਦੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿਆਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਯਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਕੁਸ਼ਲੋ ਹ੍ਯਸਿ ਬਾਹੁਕ। ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਾਨੇਵ ਯੋਜਯ
ਤੂੰ ਹੀ, ਬਾਹੁਕ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਮਾਹਰ ਹੈਂ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਯੋਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜੋੜ ਦੇ।
ਤਤਃ ਸਦਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਃ ਕੁਲਸ਼ੀਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍। ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਕੁਸ਼ਲੋ ਜਵਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਰਥੇ ਨਲਃ
ਫਿਰ ਨਿਪੁੰਨ ਨਲ ਨੇ ਚਾਰ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਚੰਗੇ ਘਰਾਣੇ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ।