ਪ੍ਰਾਣਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪਰਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੋਃ ਸ਼ਕੁਨੈਰ੍ਹृਤਵਾਸਸਃ। ਆਧਿਭਿਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਨ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਦ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕੱਪੜੇ ਲੁੱਟੇ ਜਾਣ ਤੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਤ੍ਕृਤਾऽਸਤ੍ਕृਤਾ ਵਾऽਪਿ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾਗਤਮ੍। ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਾ ਹੀਨਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਨ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਜਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗਵਾ ਕੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤੋऽਹਮਿਹਾਗਤਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭਵਤੀ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਵੇਦਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਵੀਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪਰ੍ਣਾਦਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਰਹੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾਪਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦਮਯੰਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਈ।
ਅਯਮਰ੍ਥੌ ਨ ਸਂਵੇਦ੍ਯੋ ਭੀਮੇ ਮਾਤਃ ਕਦਾਚਨ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂਸੁਦੇਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਾਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸੁਦੇਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਯਥਾ ਨ ਨृਪਤਿਰ੍ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯੇਤ ਮੇ ਮਤਮ੍। ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਮ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨਸੂਬਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰੀਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਚਾਹਂ ਸਮਾਨੀਤਾ ਸੁਦੇਵੇਨਾਸ਼ੁ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍। ਤੇਨੈਵ ਮਙ੍ਗਲੇਨਾਦ੍ਯ ਸੁਦੇਵੋ ਯਾਤੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਜ ਸੁਦੇਵ ਭੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਨਲਂ ਮਾਤਰਯੋਧ੍ਯਾਂ ਨਗਰੀਮਿਤਃ। `ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਨਗਰੇ ਨਿਵਸਨ੍ਤਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਉਹ ਨਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਿਤੁਪਰਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਲਿਆਵੇ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਰ੍ਣਾਦਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਧਨੇਨਾਤੀਵ ਭਾਮਿਨੀ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਵੈਦਰਭੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਣਾਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਲਵਾਚ ਚੈਨਂ ਮਹਤਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦ੍ਰਵਿਣੇਨ ਵੈ।' ਨਲੇ ਚੇਹਾਗਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਭੂਯੋ ਦਾਸ੍ਯਾਭਿ ਤੇ ਵਸੁ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਨਲ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਮੇ ਬਹੁਕृਤਂਯਦਨ੍ਯੋ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਯਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾऽਹਂ ਸਮੇष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਹੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਗੀ।'
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਥਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦੈਃ ਸੁਮਙ੍ਗਲੈਃ। ਗृਹਾਨੁਪਯਯੌ ਚਾਪਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਮਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸੁਦੇਵਮਾਨਾਯ੍ਯ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਨ੍ਨਿਦੌ ਮਾਤੁਰ੍ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰੀ ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਦੇਵ ਨਗਰੀਮਯੋਧ੍ਯਾਵਾਸਿਨਂ ਨृਪਮ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਂ ਵਚੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਤਿਮਨ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤੀ
'ਸੁਦੇਵ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀਂ, ਜੋ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਆਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭੈਮੀ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
'ਭੀਮੀ ਦੀ ਧੀ ਦਮਯੰਤੀ ਫਿਰੋਂ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚੇਗੀ; ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਉਣਗੇ।'
ਤਥਾ ਚ ਗਣਿਤਃ ਕਾਲਃ ਸ਼੍ਵੋਭੂਤੇ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਦਿ ਸਂਭਾਵਿਨੀਯਂ ਤੇ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਰਿਂਦਮ
'ਸਮਾਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕੱਲ੍ਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਜਾ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਦ੍ਵਤੀਯਂ ਸਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਨ ਹਿ ਸ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਵੀਰੋ ਨਲੋ ਜੀਵਨ੍ਮृਤੋਪਿ ਵਾ
'ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚੁਣੇਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਨਲ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਤਥਾ ਯਥੋਕ੍ਤੋ ਵੈ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸੁਦੇਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁਦੇਵ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਰਿਤੁਪਰਣ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ऋਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। `ਸਾਰਥੀਨ੍ਸ ਸਮਾਨੀਯ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਪ੍ਰਭृਤੀਨ੍ਨृਪਃ। ਕਥਯਾਮਾਸ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਥਾ
ਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਿਤੁਪਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਵਰਸ਼ਨੇਯਾ ਸਮੇਤ, ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਹੁਕਂ ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍'। ਸਾਨ੍ਤ੍ਯਞ੍ਸ਼੍ਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਬਾਹੁਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਨੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਦਮਯੰਤੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। ਏਕਾਹ੍ਨਾ ਹਯਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਦਿ ਬਾਹੁਕ
'ਮੈਂ ਵਿਦਰਭ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਦਮਯੰਤੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ; ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸੰਭਵ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਬਾਹੁਕ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੀਏ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਨਲਸ੍ਯ ਹ। ਵ੍ਯਦੀਰ੍ਯਤ ਮਨੋ ਦੁਃਖਾਤ੍ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਲ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਭਵੇਦੇਵਂ ਕਿਂਨੁ ਦੁਃਖੇਨ ਮੋਹਿਤਾ। ਅਸ੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਭਵੇਦ੍ਬਾऽਯਮੁਪਾਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
'ਕੀ ਦਮਯੰਤੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ?'
ਨृਸ਼ਂਸਂ ਬਤ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਯਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇਣ ਨਿਕृਤਾਕृਪਣਾ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵਸ਼੍ਚਲੋ ਲੋਕੇ ਮਮ ਦੋषਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਃ
'ਹਾਏ, ਨੇਕ ਦਮਯੰਤੀ ਹੁਣ ਕੁਝ ਕਠੋਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਇੰਨੀ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਵੀ ਭਾਰੀ ਹੈ।'
ਮਮ ਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਾਤ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਨੈਵਂ ਸਾ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਾਪਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਯਦਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾऽਸਤ੍ਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵੈ ਕਾਮਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਝੂਠ, ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਿਤੁਪਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਬਾਹੁਕੋ ਦੀਨਮਾਨਸਃ। ਕृਤਾਲੁਰੁਵਾਚੇਦਮृਤੁਪਰ੍ਣਂ ਜਨਾਧਿਪਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਬਾਹੁਕ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਰਾਧਿਪ। ਏਕਾਹ੍ਨਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਿਦਰ੍ਭਨਗਰੀਂ ਨृਪ। `ਤਤ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੋਦਯੇ ਕਾਲੇ ਸ਼੍ਵੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਮੈਂ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਰਭ ਨਗਰੀ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਤੂੰ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਬਾਹੁਕਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਬਾਹੁਕ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੱਸ ਕੇ ਬਾਹੁਕ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਬਾਹੁਕ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।"
ਯਾਵਦ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਸਜ੍ਜਮृਤੁਪਰ੍ਣ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਰਿਤੁਪਰਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਥ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਵਾਂ।