ਭਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਤ੍ਵ ਪਤ੍ਨੀ ਪਤ੍ਯਾ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਤਨ੍ਨष੍ਟਮੁਭਯਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਤਸ੍ਤਵ
'ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਹਾਲ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ?'
ਖ੍ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਲੀਨਸ਼੍ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ੋ ਭਵਾਨ੍ਸਦਾ। ਸਂਵृਤ੍ਤੋ ਨਿਰਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਕੇ ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
'ਤੂੰ ਸਿਆਣਪ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਤੇ ਦਇਆ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਮਾਰੀ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਬੇਦਿਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।'
ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦਯਾਂ ਮਯਿ ਨਰਰ੍ਪਭ। ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤ ਏਵ ਹਿ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ।'
ਏਵਂਬ੍ਰੁਵਾਣਾਨ੍ਯਦਿ ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਧਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਸ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਜ੍ਞੇਯਃ ਕਸ਼੍ਚਾਸੌ ਕ੍ਵਨੁ ਵਰ੍ਤਤੇ
'ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰ ਲੈਣਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਯਸ਼੍ਚੈਵਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ੍ਵਾ ਬੂਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਵਚੋ ਨਰਃ। ਤਦਾਦਾਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਮਾਵੇਦ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
'ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਵਾਬ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਦੱਸ ਦੇਣਾ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।'
ਯਥਾ ਚ ਵੋ ਨ ਜਾਨੀਯਾਚ੍ਚਰਤੋ ਭੀਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਪੁਨਰਾਗਮਨਂ ਚੇਹ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੈਃ
'ਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਭੀਮ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਕੇ ਆਉਣਾ ਤੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਕਰਨੀ।'
ਯਦਿ ਵਾऽਸੌ ਸਮृਦ੍ਧਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਵਾऽਪ੍ਯਧਨੋ ਭਵੇਤ੍। ਯਦਿऽਵਾਪ੍ਯਸਮਰ੍ਥਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜ੍ਞੇਯਮਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
'ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ, ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣ ਲੈਣਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਨਲਂ ਮृਗਯਿਤੁਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਾ ਵ੍ਯਸਨਿਨਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਰਾਜਾ ਨਲ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੀ।
ਤੇ ਪੁਰਾਣਿ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਧੋਪਾਂਸ੍ਤਥਾऽऽਸ਼੍ਰਮਾਨ੍। ਅਨ੍ਵੇषਨ੍ਤੋ ਨਲਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਧਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਵਿਜਾਤਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਕਸਬਿਆਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਲਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰੇ, ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਤਚ੍ਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥੇਰਿਤਮ੍
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਥਾਂ ਦਮਯੰਤੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਾਦੋ ਨਾਮ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਗਰਂ ਭੈਮੀਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਣਾਦ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੀਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨੈषਧਂ ਮृਗਯਾਣੇਨ ਦਮਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਨਗਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਾਗਸ੍ਵਰਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਦਮਯੰਤੀ ਨਲ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੱਭਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਅਯੋਧਿਆ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਾਇਕਾ ਵਜੋਂ ਰਹੀ।
ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਸ ਮਹਾਜਨੇ। ऋਤੁਪਰ੍ਣੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਤੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਸੁਣਾਇਆ। ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਸੁਣਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਿਂਚਿਦृਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਨ ਚ ਪਾਰਿषਦਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਾष੍ਯਮਾਣੋ ਮਯਾऽਸਕृਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਦਰਬਾਰੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਂ ਤੁ ਮਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਜਨੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੋ ਬਾਹੁਕੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਰਿਤੁਪਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਬਾਹੁਕ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਹੈ।
ਸੂਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਰੂਪੋ ਹ੍ਰਸ੍ਵਬਾਹੁਕਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਯਾਨੇषੁ ਕੁਸ਼ਲੋ ਮृष੍ਟਕਰ੍ਤਾ ਚ ਭੋਜਨੇ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਰਥੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਸੋਈਆ ਵੀ ਹੈ।
ਸ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਬਂਹੁਸ਼ੋ ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਚ षੁਨਃਪੁਨਃ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਚੈਵ ਮਾਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਦਮਭਾषਤ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਡਿੱਗੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਂਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵੈषਮ੍ਯਮਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗੋਪਾਯਨ੍ਤਿ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ਸਤ੍ਯੋ ਜਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਜਤ ਆਪ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਰਹਿਤਾ ਭਰ੍ਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਕੁਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ। ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚਾਰਿਤ੍ਰਕਵਚਾਨ੍ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਢਾਲ ਪਹਿਨੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿषਮਸ੍ਥੇਨ ਮੂਢੇਨ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਸੁਖੇਨ ਚ। ਯਤ੍ਸਾ ਤੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਹ ਆਦਮੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਜੋ ਦੁੱਖੀ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੁੱਖ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਾਣਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪਰਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੋਃ ਸ਼ਕੁਨੈਰ੍ਹृਤਵਾਸਸਃ। ਆਧਿਭਿਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਨ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਦ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕੱਪੜੇ ਲੁੱਟੇ ਜਾਣ ਤੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਤ੍ਕृਤਾऽਸਤ੍ਕृਤਾ ਵਾऽਪਿ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾਗਤਮ੍। ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਾ ਹੀਨਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਨ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਜਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗਵਾ ਕੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤੋऽਹਮਿਹਾਗਤਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭਵਤੀ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਵੇਦਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਵੀਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪਰ੍ਣਾਦਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਰਹੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾਪਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦਮਯੰਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਈ।
ਅਯਮਰ੍ਥੌ ਨ ਸਂਵੇਦ੍ਯੋ ਭੀਮੇ ਮਾਤਃ ਕਦਾਚਨ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂਸੁਦੇਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਾਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸੁਦੇਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਯਥਾ ਨ ਨृਪਤਿਰ੍ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯੇਤ ਮੇ ਮਤਮ੍। ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਮ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨਸੂਬਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰੀਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਚਾਹਂ ਸਮਾਨੀਤਾ ਸੁਦੇਵੇਨਾਸ਼ੁ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍। ਤੇਨੈਵ ਮਙ੍ਗਲੇਨਾਦ੍ਯ ਸੁਦੇਵੋ ਯਾਤੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਜ ਸੁਦੇਵ ਭੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਨਲਂ ਮਾਤਰਯੋਧ੍ਯਾਂ ਨਗਰੀਮਿਤਃ। `ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਨਗਰੇ ਨਿਵਸਨ੍ਤਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਉਹ ਨਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਿਤੁਪਰਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਲਿਆਵੇ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਰ੍ਣਾਦਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਧਨੇਨਾਤੀਵ ਭਾਮਿਨੀ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਵੈਦਰਭੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਣਾਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਲਵਾਚ ਚੈਨਂ ਮਹਤਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦ੍ਰਵਿਣੇਨ ਵੈ।' ਨਲੇ ਚੇਹਾਗਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਭੂਯੋ ਦਾਸ੍ਯਾਭਿ ਤੇ ਵਸੁ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਨਲ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗੀ।'