ਤਦਵਸ੍ਥਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਤਦਾ। ਹਾਹਾਭੂਤਮਤੀਵਾਸੀਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਚ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਛਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਣਾ-ਪੀਟਣਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਮਹਾਰਾਜਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਚਨਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਨृਪ ਭृਸ਼ਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੁਸ਼ੋਚਤਿ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਪਕृष੍ਯ ਚ ਲਜ੍ਜਾਂ ਸਾ ਸ੍ਵਯਮੁਕ੍ਤਵਤੀ ਵਿਭੋ। ਪ੍ਰਯਤਨ੍ਤੁ ਤਵਪ੍ਰੇष੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਆਖ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੇਰੇ ਨੌਕਰ ਚੰਗੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ (ਨਲ) ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ।'
ਤਯਾਪ੍ਰਯੋਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਥਾਪਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਤਧ੍ਵਂ ਨਲਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਨਲ ਨੂੰ ਲੱਭੋ।'
ਤਤੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਧਿਪਤੇਰ੍ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਦਾ। ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਥਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤਥਾऽਵ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਮਯੰਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਚਲੇ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੈਮੀ ਸਰ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰੇष੍ਵਿਦਂ ਵਚਃ। ਬ੍ਰੂਤ ਵੈ ਜਨਸਂਸਤ੍ਸੁ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿਚ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੇ ਰਹਿਣਾ।'
ਕ੍ਵਨੁ ਤ੍ਵਂ ਕਿਤਵ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਮਮ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਪਿਨੇ ਸੁਪ੍ਤਾਮਨੁਰਕ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯ
'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਜੂਆਰੀ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਕੱਪੜਾ ਅੱਧਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੁੱਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?'
ਸਾ ਵੈ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਤਥਾऽऽਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਿਣੀ। ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਭृਸ਼ਂ ਬਾਲਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਧੇਨਾਭਿਸਂਵृਤਾ
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਤੇਰਾ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਸਿਰਫ਼ ਅੱਧੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ।'
ਤਸ੍ਯਾ ਰੁਦਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਤਤਂ ਤੇਨ ਸ਼ੋਕੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਦੇਵ ਪ੍ਰਤਿਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਚ
'ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮਾਲਕ, ਤੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਭੇਜ।'
ਏਵਮਨ੍ਯਚ੍ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਪਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਮਯਿ। ਵਾਯੁਨਾ ਧੂਯਮਾਨੋ ਹਿ ਵਨਂ ਦਹਤਿ ਪਾਵਕਃ
'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਐਸਾ ਆਖਣਾ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰੇ; ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਭਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਤ੍ਵ ਪਤ੍ਨੀ ਪਤ੍ਯਾ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਤਨ੍ਨष੍ਟਮੁਭਯਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਤਸ੍ਤਵ
'ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਹਾਲ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ?'
ਖ੍ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਲੀਨਸ਼੍ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ੋ ਭਵਾਨ੍ਸਦਾ। ਸਂਵृਤ੍ਤੋ ਨਿਰਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਕੇ ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
'ਤੂੰ ਸਿਆਣਪ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਤੇ ਦਇਆ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਮਾਰੀ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਬੇਦਿਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।'
ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦਯਾਂ ਮਯਿ ਨਰਰ੍ਪਭ। ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤ ਏਵ ਹਿ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ।'
ਏਵਂਬ੍ਰੁਵਾਣਾਨ੍ਯਦਿ ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਧਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਸ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਜ੍ਞੇਯਃ ਕਸ਼੍ਚਾਸੌ ਕ੍ਵਨੁ ਵਰ੍ਤਤੇ
'ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰ ਲੈਣਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਯਸ਼੍ਚੈਵਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ੍ਵਾ ਬੂਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਵਚੋ ਨਰਃ। ਤਦਾਦਾਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਮਾਵੇਦ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
'ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਵਾਬ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਦੱਸ ਦੇਣਾ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।'
ਯਥਾ ਚ ਵੋ ਨ ਜਾਨੀਯਾਚ੍ਚਰਤੋ ਭੀਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਪੁਨਰਾਗਮਨਂ ਚੇਹ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੈਃ
'ਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਭੀਮ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਕੇ ਆਉਣਾ ਤੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਕਰਨੀ।'
ਯਦਿ ਵਾऽਸੌ ਸਮृਦ੍ਧਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਵਾऽਪ੍ਯਧਨੋ ਭਵੇਤ੍। ਯਦਿऽਵਾਪ੍ਯਸਮਰ੍ਥਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜ੍ਞੇਯਮਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
'ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ, ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣ ਲੈਣਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਨਲਂ ਮृਗਯਿਤੁਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਾ ਵ੍ਯਸਨਿਨਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਰਾਜਾ ਨਲ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੀ।
ਤੇ ਪੁਰਾਣਿ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਧੋਪਾਂਸ੍ਤਥਾऽऽਸ਼੍ਰਮਾਨ੍। ਅਨ੍ਵੇषਨ੍ਤੋ ਨਲਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਧਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਵਿਜਾਤਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਕਸਬਿਆਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਲਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰੇ, ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਤਚ੍ਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥੇਰਿਤਮ੍
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਥਾਂ ਦਮਯੰਤੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਾਦੋ ਨਾਮ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਗਰਂ ਭੈਮੀਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਣਾਦ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੀਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨੈषਧਂ ਮृਗਯਾਣੇਨ ਦਮਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਨਗਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਾਗਸ੍ਵਰਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਦਮਯੰਤੀ ਨਲ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੱਭਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਅਯੋਧਿਆ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਾਇਕਾ ਵਜੋਂ ਰਹੀ।
ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਸ ਮਹਾਜਨੇ। ऋਤੁਪਰ੍ਣੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਤੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਸੁਣਾਇਆ। ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਸੁਣਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਿਂਚਿਦृਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਨ ਚ ਪਾਰਿषਦਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਾष੍ਯਮਾਣੋ ਮਯਾऽਸਕृਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਦਰਬਾਰੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਂ ਤੁ ਮਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਜਨੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍। ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੋ ਬਾਹੁਕੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਰਿਤੁਪਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਬਾਹੁਕ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਹੈ।
ਸੂਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਰੂਪੋ ਹ੍ਰਸ੍ਵਬਾਹੁਕਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਯਾਨੇषੁ ਕੁਸ਼ਲੋ ਮृष੍ਟਕਰ੍ਤਾ ਚ ਭੋਜਨੇ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਰਥੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਸੋਈਆ ਵੀ ਹੈ।
ਸ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਬਂਹੁਸ਼ੋ ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਚ षੁਨਃਪੁਨਃ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਚੈਵ ਮਾਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਦਮਭਾषਤ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਡਿੱਗੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਂਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵੈषਮ੍ਯਮਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗੋਪਾਯਨ੍ਤਿ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ਸਤ੍ਯੋ ਜਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਜਤ ਆਪ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਰਹਿਤਾ ਭਰ੍ਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਕੁਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ। ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚਾਰਿਤ੍ਰਕਵਚਾਨ੍ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਢਾਲ ਪਹਿਨੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿषਮਸ੍ਥੇਨ ਮੂਢੇਨ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਸੁਖੇਨ ਚ। ਯਤ੍ਸਾ ਤੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਹ ਆਦਮੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਜੋ ਦੁੱਖੀ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੁੱਖ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।