ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਮ੍ਬਾਮਹੇ ਗਰ੍ਤੇ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਹ੍ਯਨਾਥਵਤ੍। ਸ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਨਾਥਵਤ੍ਤਯਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਖੱਡ 'ਤੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ, ਅਜਿਹੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤੇऽਵਲਮ੍ਬਨ੍ਤੇ ਗਰ੍ਤੇ ਦੀਨਾ ਅਧੋਮੁਖਾਃ। ਸਾਧੁ ਦਾਰਾਨ੍ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਪ੍ਰਜਾਯਸ੍ਵੇਤਿ ਚਾਭਿ ਭੋਃ
ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਖੱਡ 'ਤੇ ਝੂਲ ਰਹੇ, ਹਤਾਸ ਤੇ ਨਿਮਨ ਹੋਏ। ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਤਨੀ ਲੈ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕੁਲਤਨ੍ਤੁਰ੍ਹਿ ਨਃ ਸ਼ਿष੍ਟਃ ਸ ਏਕੈਕਸ੍ਤਪੋਧਨ। ਯਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਬਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਕੋ ਇਕ ਲੜੀ ਬਚੀ ਹੈ, ਇਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਘਾਹ ਦੀ ਟਹਿ ਨਾਲ ਆਸਰਾ ਲੈਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।
ਏषੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਲਸ੍ਤਮ੍ਬ ਆਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ। ਯਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮੂਲਾਨੀਹਾਸ੍ਯ ਵੀਰੁਧਃ
ਇਹ ਸਾਡੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਥੰਮ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਬੈਠਾ, ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਹੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤੇ ਨਸ੍ਤਨ੍ਤਵਸ੍ਤਾਤ ਕਾਲੇਨ ਪਰਿਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਯਤ੍ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮੂਲਮਸ੍ਯਾਰ੍ਧਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਹ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਵੰਸ਼ ਲੜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਤੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਜੜ੍ਹ ਅਧੀ ਖਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਲਮ੍ਬਾਮਹੇ ਗਰ੍ਤੇ ਸੋऽਪ੍ਯੇਕਸ੍ਤਪ ਆਸ੍ਥਿਤਃ। ਯਮਾਖੁਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਾਲ ਏष ਮਹਾਬਲਃ
ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਖੱਡ 'ਤੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਉਹ ਇਕੋ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੂਹਾ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਹੈ।
ਸ ਤਂ ਤਪੋਰਤਂ ਮਨ੍ਦਂ ਸ਼ਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ਪਯਤੇ ਤੁਦਨ੍। ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਂ ਤਪੋਲੁਬ੍ਧਂ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾਨਮਚੇਤਸਮ੍
ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੁਰੇਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਰਤਕਾਰੁ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਲਾਲਚੀ, ਮੰਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਬੇਸੂਝ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਨਸ੍ਤਤ੍ਤਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਸਤ੍ਤਮ। ਛਿਨ੍ਨਮੂਲਾਨ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਨ੍ਕਾਲੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਜੀਵ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕੇਗੀ—ਅਸੀਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖੜੇ, ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋਏ।
ਅਧਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾ ਦੁष੍ਕृਤਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਪਤਿਤੇष੍ਵਤ੍ਰ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਸਾਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਣਗੇ।
ਛਿਨ੍ਨਃ ਕਾਲੇਨ ਸੋऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਾ ਵੈ ਨਰਕਂ ਤਤਃ। ਤਪੋ ਵਾऽਪ੍ਯਥ ਚਾ ਯਜ੍ਞੋ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪਾਵਨਂ ਮਹਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਚਾਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਮ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਸਮਂ ਤਾਤ ਸਂਤਤ੍ਯੇਤਿ ਸਤਾਂ ਮਤਮ੍। ਸ ਤਾਤ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤਂ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਂ ਤਪੋਧਨ
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਵਿੱਚ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀਂ।
ਯਥਾ ਦृष੍ਟਮਿਦਂ ਚਾਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾऽऽਖ੍ਯੇਯਮਸ਼ੇषਤਃ। ਯਥਾ ਦਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਪਾਦਯੇਦ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੀਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਵਿਆਹ ਕਰੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ।
ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਃ ਸੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਨਾਥਵਤ੍ਤਯਾ। ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਹਿਤਸ੍ਯੇਹ ਯਥਾ ਚਾਤ੍ਮਕੁਲਂ ਤਥਾ
ਜਾਂ, ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਨ੍ਧੁਮਿਵਾਸ੍ਮਾਕਮਨੁਸ਼ੋਚਸਿ ਸਤ੍ਤਮ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕੋ ਭਵਾਨਿਹ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਜੀਵ? ਅਸੀਂ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ: ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਕੌਣ ਹੈ?
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ। ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਦੁਃਖਾਦ੍ਬਾष੍ਪਸਂਦਿਗ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਮਮ ਪੂਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਪਿਤਰਃ ਸਪਿਤਾਮਹਾਃ। ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਤ ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁਰਖ ਤੇ ਦਾਦਾ ਹੋ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹੋ। ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ।
ਅਹਮੇਵ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਃ ਕਿਲ੍ਬਿषੀ ਭਵਤਾਂ ਸੁਤਃ। ਤੇ ਦਣ੍ਡਂ ਧਾਰਯਤ ਮੇ ਦੁष੍ਕृਤੇਰਕृਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪੀ ਪੁੱਤਰ। ਮੇਰੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਅਸੰਯਮ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਮੈਂ ਹੀ ਭੋਗਾਂ।
ਪੁਤ੍ਰ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾऽਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਕृਤੋ ਦਾਰਸਙ੍ਗ੍ਰਹਃ
ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਤੂੰ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?
ਮਮਾਯਂ ਪਿਤਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹृਦ੍ਯਰ੍ਥਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪਯੇਯਮਮੁਤ੍ਰ ਵੈ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਰਧਰੇਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ।
ਨ ਦਾਰਾਨ੍ਵੈ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਿਤਿ ਮੇ ਭਾਵਿਤਂ ਮਨਃ। ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਭਵਤਃ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾਨਿਵ ਲਮ੍ਬਤਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਟਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪਿਘਲ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤਾਮਹਾਃ। ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਂ ਨਿਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ, ਹੇ ਪੁਰਖੋ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ।
ਸਨਾਮ੍ਨੀਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਕਨ੍ਯਾਮੁਪਲਪ੍ਸ੍ਯੇ ਕਦਾਚਨ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਯਾ ਕਾਚਿਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਵਤ੍ਸ੍ਵਯਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਜੇ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਭੇਟ ਵਾਂਗ ਆਵੇ—
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀਤਾ ਤਾਮਸ੍ਮਿ ਨ ਭਰੇਯਂ ਚ ਯਾਮਹਮ੍। ਏਵਂਵਿਧਮਹਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਯਦਿ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਪਾਲਣ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਪੁਰਖੋ।
ਤਤ੍ਰ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਭਵਤਾਂ ਤਾਰਣਾਯ ਵੈ। ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਪਿਤਰੋ ਮਮ
ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਇੱਕ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਰਹਿਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀ ਮੁਨਿਃ। ਨ ਚ ਸ੍ਮ ਲਭਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵृਦ੍ਧੋऽਯਮਿਤਿ ਸ਼ਾਨਕ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਿਆ, ਪਰ, ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਯਦਾ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਿਤृਭਿਸ਼੍ਚੋਦਿਸ੍ਤਥਾ। ਤਦਾऽਰਣ੍ਯਂ ਸ ਗਤ੍ਵੋਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਇਆ।
ਸਤ੍ਵਰਣ੍ਯਗਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਿਤॄਣਾ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਉਵਾਚ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਾਚਾਮਿ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚਃ ਸ਼ਨੈਰਿਮਾਃ
ਜਲਦੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਕ ਕੁੜੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ,' ਇਹ ਗੱਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਖੀ।
ਯਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸਨ੍ਤੀਹ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨਿ ਵਾ ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵਚਃ
ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਖੜੇ, ਜਾਂ ਲੁਕਵੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ।
ਉਗ੍ਰੇ ਤਪਸਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤਂ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੋਦਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍। ਨਿਵਿਸ਼ਸ੍ਵੇਤਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਤਾਨਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਚਲਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਘਰ ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿਚ ਆ ਜਾ।'
ਨਿਵੇਸ਼ਾਯਾਖਿਲਾਂ ਭੂਮਿਂ ਕਨ੍ਯਾਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚਰਾਮਿ ਭੋਃ। ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਦੁਃਖਸ਼ੀਲਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਨ੍ਨਿਯੋਜਿਤਃ
ਵਸੇਬਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕ ਕੁੜੀ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ; ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।