ਸ ਮਲੇਨਾਪਕृष੍ਟਨ ਪਿਪ੍ਲੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਯਰੋਚਤ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਵ੍ਯਭ੍ਰੇ ਨਭਸੀਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ
ਜਦ ਮੈਲ ਹਟਾਈ ਗਈ, ਦਮਯੰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਪਲੂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਹਟਣ 'ਤੇ ਚੰਦ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਪ੍ਲੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਨਨ੍ਦਾ ਚ ਰਾਜਮਾਤਾ ਚ ਭਾਰਤ। ਰੁਦਨ੍ਤ੍ਯੌ ਤਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਤਸ੍ਥਤੁਃ
ਪਿਪਲੂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਨੰਦਾ ਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਬਾष੍ਪਂ ਸ਼ਨਕੈ ਰਾਜਮਾਤੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਦੁਹਿਤਾ ਮੇऽਸਿ ਪਿਪ੍ਲੁਨਾਨੇਨ ਸੂਚਿਤਾ
ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਅੰਸੂ ਰੋਕ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਇਹ ਗਲ੍ਹ ਇਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗੀ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਚ ਤਵ ਮਾਤਾ ਚ ਰਾਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੁਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਦਾਮ੍ਨਸ਼੍ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਮੈਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਨਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਾਂ। ਸੁਦਾਮਨ, ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੀ ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਹੈਂ।
ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਾ ਦਤ੍ਤਾ ਵੀਰਬਾਹੋਰਹਂ ਪੁਨਃ। ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਜਾਤਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇषੁ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹੇ
ਉਹ ਧੀ ਭੀਮ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਪਰ ਤੂੰ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ।
ਯਥੈਵ ਤੇ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਂ ਤਥੇਦਮਪਿ ਭਾਮਿਤਿ। ਯਥੈਵ ਚ ਮਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਦਮਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਤਵ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਇਹ ਘਰ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦਮਯੰਤੀ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਲੈ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨ ਮਨਸਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਾਤੁਰ੍ਭਗਿਨੀਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਮਯੰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗਲ੍ਹ ਆਖੀ।
ਅਜ੍ਞਾਯਮਾਨਾऽਪਿਸਤੀ ਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤਾ ਤ੍ਵਯਿ। ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੁਵਿਹਿਤਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਾ
'ਮੈਂ ਭਾਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸੁਵਿਧਾ ਦਿੱਤੀ।'
ਸੁਖਾਤ੍ਸੁਖਤਰੋ ਵਾਸੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਚਿਰਵਿਪ੍ਰੋषਿਤਾਂ ਮਾਤਰ੍ਮਾਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਸੁਖ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।'
ਦਾਰਕੌ ਚ ਹਿ ਮੇ ਨੀਤੌ ਵਸਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਾਲਕੌ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਹੀਨੌ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੌ ਮਯਾ ਚੈਵ ਕਥਂ ਨੁ ਤੌ
'ਮੇਰੇ ਦੋ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹੀ, ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜੇ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹਨ।'
ਯਦਿ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਯਿ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ। ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮੇ ਯਾਨਮਾਦਿਸ਼
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗਲ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਦਰਭ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ।'
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤृष੍ਵਸਾ ਨृਪ। ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਤਤਃ
ਮਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।' ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਥਾਪਯਦ੍ਰਾਜਮਾਤਾ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਂ ਨਰਵਾਹਿਨਾ। ਯਾਨੇਨ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਨ੍ਨਪਾਨਪਰਿਚ੍ਛਦਾਮ੍
ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦਮਯੰਤੀ ਨੂੰ ਫੌਜ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਨਚਿਰਾਦੇਵ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨਗਮਚ੍ਛੁਭਾ। ਤਾਂ ਤੁ ਬਨ੍ਧੁਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸਮਪੂਜਯਤ੍
ਉਹ ਸੁਭਾਗਣ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲਿਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ਦਾਰਕੌ ਚ ਤੌ। ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚੋਭੌ ਸਰ੍ਵਂ ਚੈਵ ਸਖੀਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋ ਬੱਚੇ, ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਭਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦੇਵਤਾਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਪਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਦੇਵੀ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਤਰ੍ਪਯਤ੍ਸੁਦੇਵਂ ਚ ਗੋਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਪ੍ਰੀਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਨਯਾਂ ਗ੍ਰਾਮੇਣ ਦ੍ਰਵਿਣੇਨ ਚ
ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾ ਰਜਨੀਂ ਤਤ੍ਰਪਿਤੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਭਾਮਿਨੀ। ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮਾਤਰਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸੁਭਾਗਣ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਲ੍ਹ ਆਖੀ।
ਮਾਂ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਜੀਵਨ੍ਤੀਂ ਮਾਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿਤੇ। ਨਲਸ੍ਯ ਨਰਵੀਰਸ੍ਯ ਯਤਸ੍ਵਾਨਯਨੇ ਪੁਨਃ
'ਮਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਆਖਦੀ ਹਾਂ — ਨਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।'
ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ। ਬਾष੍ਪੇਣਾਪਿਹਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਕਿਂਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਮਯੰਤੀ ਦੀ ਇਹ ਗਲ੍ਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਵਸ੍ਥਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਤਦਾ। ਹਾਹਾਭੂਤਮਤੀਵਾਸੀਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਚ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਛਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਣਾ-ਪੀਟਣਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਮਹਾਰਾਜਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਚਨਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਨृਪ ਭृਸ਼ਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੁਸ਼ੋਚਤਿ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਪਕृष੍ਯ ਚ ਲਜ੍ਜਾਂ ਸਾ ਸ੍ਵਯਮੁਕ੍ਤਵਤੀ ਵਿਭੋ। ਪ੍ਰਯਤਨ੍ਤੁ ਤਵਪ੍ਰੇष੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਆਖ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੇਰੇ ਨੌਕਰ ਚੰਗੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ (ਨਲ) ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ।'
ਤਯਾਪ੍ਰਯੋਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਥਾਪਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਤਧ੍ਵਂ ਨਲਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਨਲ ਨੂੰ ਲੱਭੋ।'
ਤਤੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਧਿਪਤੇਰ੍ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਦਾ। ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਥਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤਥਾऽਵ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਮਯੰਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਚਲੇ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੈਮੀ ਸਰ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰੇष੍ਵਿਦਂ ਵਚਃ। ਬ੍ਰੂਤ ਵੈ ਜਨਸਂਸਤ੍ਸੁ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿਚ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੇ ਰਹਿਣਾ।'
ਕ੍ਵਨੁ ਤ੍ਵਂ ਕਿਤਵ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਮਮ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਪਿਨੇ ਸੁਪ੍ਤਾਮਨੁਰਕ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯ
'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਜੂਆਰੀ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਕੱਪੜਾ ਅੱਧਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੁੱਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?'
ਸਾ ਵੈ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਤਥਾऽऽਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਿਣੀ। ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਭृਸ਼ਂ ਬਾਲਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਧੇਨਾਭਿਸਂਵृਤਾ
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਤੇਰਾ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਸਿਰਫ਼ ਅੱਧੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ।'
ਤਸ੍ਯਾ ਰੁਦਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਤਤਂ ਤੇਨ ਸ਼ੋਕੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਦੇਵ ਪ੍ਰਤਿਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਚ
'ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮਾਲਕ, ਤੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਭੇਜ।'
ਏਵਮਨ੍ਯਚ੍ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਪਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਮਯਿ। ਵਾਯੁਨਾ ਧੂਯਮਾਨੋ ਹਿ ਵਨਂ ਦਹਤਿ ਪਾਵਕਃ
'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਐਸਾ ਆਖਣਾ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰੇ; ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ।'