ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਸੁਤੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਦਮਯਨ੍ਤੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਭੀਮੋ ਇਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਭਾਗਣੀ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਮਯੰਤੀ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਤੁ ਨੈषਧੋ ਨਾਮ ਵੀਰਸੇਨਸੁਤੋ ਨਲਃ। ਭਾਰ੍ਯੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਾਧ, ਵੀਰਸੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਲ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਭਾਗਣੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇ ਬੁਧੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਸ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਜਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਹृਤਰਾਜ੍ਯੋ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗਤਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਕੇ ਰਾਜ ਗਵਾ ਬੈਠਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡਾ ਸੀ; ਦਮਯੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਤੇ ਵਯਂ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਚਰਾਮਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਸੇਯਮਾਸਾਦਿਤਾ ਬਾਲਾ ਤਵ ਦੇਵਿ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਅਸੀਂ ਦਮਯੰਤੀ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ; ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਤੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ, ਰਾਣੀ ਜੀ।
ਅਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸਦृਸ਼ੀ ਮਾਨੁषੀ ਨ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਸ੍ਯਾ ਹ੍ਯੇष ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਹਜਃ ਪਿਪ੍ਲੁਰੁਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਾਨਵ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਭਰਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਿਪਲੂ ਹੈ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਯਾਃ ਪਦ੍ਮਸਂਕਾਸ਼ੋ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋ ਮਯਾ। ਮਲੇਨ ਸਂਵृਤੋਹ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਛਨ੍ਨੋऽਭ੍ਰੇਣੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਇਸ ਦੀ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਚੰਦ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਿਹ੍ਨਭੂਤੋ ਵਿਭੂਤ੍ਯਰ੍ਥਮਯਂ ਧਾਤ੍ਰਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ। ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਕਲੁषੇਵੇਨ੍ਦੋਰ੍ਲੇਖਾ ਨਾਤਿਵਿਰਾਜਤੇ
ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੱਖਰੇਪਣ ਲਈ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਚੰਦ 'ਤੇ ਦਾਗ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯਾ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਰੂਪਂ ਵਪੁਰ੍ਮਲਸਮਾਚਿਤਮ੍। ਅਸਂਸ੍ਕृਤਮਪਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭਾਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਇਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਬਿਨਾ ਸਜਾਏ ਵੀ, ਇਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਪੁषਾ ਬਾਲਾ ਪਿਪ੍ਲੁਨਾऽਨੇਨ ਸੂਚਿਤਾ। ਲਕ੍ਸ਼ਿਤੇਯਂ ਮਯਾ ਦੇਵੀ ਪਿਹਿਤੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋष੍ਮਣਾ
ਇਸ ਰੂਪ ਤੇ ਪਿਪਲੂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਰਾਣੀ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸੁਨਨ੍ਦਾ ਸ਼ੋਧਯਾਮਾਸ ਪਿਪ੍ਲੁਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਨਂ ਮਲਮ੍
ਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਸੁਨੰਦਾ ਨੇ ਪਿਪਲੂ ਨਿਸ਼ਾਨ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਮੈਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਮਲੇਨਾਪਕृष੍ਟਨ ਪਿਪ੍ਲੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਯਰੋਚਤ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਵ੍ਯਭ੍ਰੇ ਨਭਸੀਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ
ਜਦ ਮੈਲ ਹਟਾਈ ਗਈ, ਦਮਯੰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਪਲੂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਹਟਣ 'ਤੇ ਚੰਦ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਪ੍ਲੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਨਨ੍ਦਾ ਚ ਰਾਜਮਾਤਾ ਚ ਭਾਰਤ। ਰੁਦਨ੍ਤ੍ਯੌ ਤਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਤਸ੍ਥਤੁਃ
ਪਿਪਲੂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਨੰਦਾ ਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਬਾष੍ਪਂ ਸ਼ਨਕੈ ਰਾਜਮਾਤੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਦੁਹਿਤਾ ਮੇऽਸਿ ਪਿਪ੍ਲੁਨਾਨੇਨ ਸੂਚਿਤਾ
ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਅੰਸੂ ਰੋਕ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਇਹ ਗਲ੍ਹ ਇਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗੀ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਚ ਤਵ ਮਾਤਾ ਚ ਰਾਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੁਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਦਾਮ੍ਨਸ਼੍ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਮੈਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਨਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਾਂ। ਸੁਦਾਮਨ, ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੀ ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਹੈਂ।
ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਾ ਦਤ੍ਤਾ ਵੀਰਬਾਹੋਰਹਂ ਪੁਨਃ। ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਜਾਤਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇषੁ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹੇ
ਉਹ ਧੀ ਭੀਮ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਪਰ ਤੂੰ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ।
ਯਥੈਵ ਤੇ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਂ ਤਥੇਦਮਪਿ ਭਾਮਿਤਿ। ਯਥੈਵ ਚ ਮਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਦਮਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਤਵ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਇਹ ਘਰ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦਮਯੰਤੀ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਲੈ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨ ਮਨਸਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਾਤੁਰ੍ਭਗਿਨੀਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਮਯੰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗਲ੍ਹ ਆਖੀ।
ਅਜ੍ਞਾਯਮਾਨਾऽਪਿਸਤੀ ਸੁਖਮਸ੍ਮ੍ਯੁषਿਤਾ ਤ੍ਵਯਿ। ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੁਵਿਹਿਤਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਾ
'ਮੈਂ ਭਾਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸੁਵਿਧਾ ਦਿੱਤੀ।'
ਸੁਖਾਤ੍ਸੁਖਤਰੋ ਵਾਸੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਚਿਰਵਿਪ੍ਰੋषਿਤਾਂ ਮਾਤਰ੍ਮਾਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਸੁਖ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।'
ਦਾਰਕੌ ਚ ਹਿ ਮੇ ਨੀਤੌ ਵਸਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਾਲਕੌ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਹੀਨੌ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੌ ਮਯਾ ਚੈਵ ਕਥਂ ਨੁ ਤੌ
'ਮੇਰੇ ਦੋ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹੀ, ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜੇ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹਨ।'
ਯਦਿ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਯਿ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ। ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮੇ ਯਾਨਮਾਦਿਸ਼
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗਲ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਦਰਭ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ।'
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤृष੍ਵਸਾ ਨृਪ। ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਤਤਃ
ਮਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।' ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਥਾਪਯਦ੍ਰਾਜਮਾਤਾ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਂ ਨਰਵਾਹਿਨਾ। ਯਾਨੇਨ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਨ੍ਨਪਾਨਪਰਿਚ੍ਛਦਾਮ੍
ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦਮਯੰਤੀ ਨੂੰ ਫੌਜ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਨਚਿਰਾਦੇਵ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨਗਮਚ੍ਛੁਭਾ। ਤਾਂ ਤੁ ਬਨ੍ਧੁਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸਮਪੂਜਯਤ੍
ਉਹ ਸੁਭਾਗਣ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲਿਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ਦਾਰਕੌ ਚ ਤੌ। ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚੋਭੌ ਸਰ੍ਵਂ ਚੈਵ ਸਖੀਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋ ਬੱਚੇ, ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਭਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦੇਵਤਾਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਪਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਦੇਵੀ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਤਰ੍ਪਯਤ੍ਸੁਦੇਵਂ ਚ ਗੋਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਪ੍ਰੀਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਨਯਾਂ ਗ੍ਰਾਮੇਣ ਦ੍ਰਵਿਣੇਨ ਚ
ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾ ਰਜਨੀਂ ਤਤ੍ਰਪਿਤੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਭਾਮਿਨੀ। ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮਾਤਰਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸੁਭਾਗਣ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਲ੍ਹ ਆਖੀ।
ਮਾਂ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਜੀਵਨ੍ਤੀਂ ਮਾਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿਤੇ। ਨਲਸ੍ਯ ਨਰਵੀਰਸ੍ਯ ਯਤਸ੍ਵਾਨਯਨੇ ਪੁਨਃ
'ਮਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਆਖਦੀ ਹਾਂ — ਨਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।'
ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ। ਬਾष੍ਪੇਣਾਪਿਹਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਕਿਂਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਮਯੰਤੀ ਦੀ ਇਹ ਗਲ੍ਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।