ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਨਲੇਨਾਥ ऋਤੁਪਰ੍ਣੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਉਵਾਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹੀਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਲ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਵਸਬਾਹੁਕ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਯਾਨੇ ਸਦਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਮੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਵਸਬਾਹੁਕ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵੱਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਮਾਤਿष੍ਠ ਯੋਗਂ ਤਂ ਯੇਨ ਸ਼ੀਧ੍ਰਾਂ ਹਯਾ ਮਮ। ਭਵੇਯੁਰਸ਼੍ਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋਸਿ ਵੇਤਨਂ ਤੇ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਕਲਾ ਵਰਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਤਨਖਾਹ ਸੋ ਸੋ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਜੀਵਲੌ। ਏਤਾਭ੍ਯਾਂ ਰਂਸ੍ਯਸੇ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਸ ਵੈ ਮਯਿ ਬਾਹੁਕ
ਜੀਵਾਲ ਤੇ ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ। ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਵੱਸ, ਬਾਹੁਕ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਲਸ੍ਤੇਨ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਤ੍ਰਪੂਜਿਤਃ। ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਨਗਰੇ ਸਹਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਜੀਵਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਨਲ ਨੇ ਰਿਤੁਪਰਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ ਤੇ ਜੀਵਾਲ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵੈ ਤਤ੍ਰਾਵਸਦ੍ਰਾਜਾ ਵੈਦਰ੍ਭੀਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਸਾਯਂਸਾਯਂ ਸਦਾ ਚੇਮਂ ਸ਼੍ਲੋਕਮੇਕਂ ਜਗਾਦ ਹ
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਵ ਨੁ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸ਼ੇਤੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਸ੍ਯ ਕਂ ਵਾऽऽਸਾਦ੍ਯੋਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇਗੀ ਉਹ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ? ਕਿਸ ਕੋਲ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ?
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਜੀਵਲੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਾਮੇਨਾਂ ਸ਼ੋਚਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਬਾਹੁਕ। ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਨਾਰੀ ਯਾਮੇਵਮਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਜਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਜੀਵਾਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਬਾਹੁਕ, ਤੂੰ ਕਿਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇੰਝ ਸੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਆਸੀਦ੍ਬਹੁਮਤਾ ਨਾਰੀ ਤਸ੍ਯਾ ਦृਢਤਰਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।'
ਸ ਵੈ ਕੇਨਚਿਦਰ੍ਥੇਨ ਤਯਾ ਮਨ੍ਦੋ ਵ੍ਯਯੁਜ੍ਯਤ। ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯਸੁਖਪੀਡਿਤਃ
ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਸ਼ੋਕੇਨ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇ ਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਲੋਕਮੇਕਂ ਸ੍ਮ ਗਾਯਤਿ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਿਭ੍ਰਮਨ੍ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਕ੍ਵਚਿਦਾਸਾਦ੍ਯ ਕਿਂਚਨ। ਵਸਤ੍ਯਨਰ੍ਹਸ੍ਤਦ੍ਦੁਃਖਂ ਭੂਯ ਏਵਾਨੁਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਦਾ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਜੋ ਦੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਅਣਛੋਹਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਤੁ ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਨਾਰੀ ਕृਚ੍ਛੇऽਪ੍ਯਨੁਗਤਾ ਵਨੇ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤੇਨਾਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯੇਨ ਦੁष੍ਕਰਂ ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ
ਉਹ ਔਰਤ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿ ਕੇ ਚੱਲੀ, ਉਸ ਮੰਦੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਜੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਏਕਾ ਬਾਲਾऽਨਭਿਜ੍ਞਾ ਚ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾऽਤਥੋਚਿਤਾ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਦੁष੍ਕਰਂ ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ
ਉਹ ਇਕੱਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਅਣਜਾਣ, ਰਸਤਾ ਲੱਭਦੀ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੀ ਆਦੀ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ—ਜੇ ਉਹ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਚਰਿਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨੇ ਮਹਤਿ ਦਾਰੁਣੇ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤੇਨਾਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯੇਨ ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਜ੍ਞੇਨ ਮਾਰਿष
ਉਹ ਮੰਦੇ ਭਾਗਾਂ ਤੇ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਨਵਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਨੈषਧੋ ਰਾਜਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸਂ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਵੇਸ਼ਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੈਸ਼ਧ ਰਾਜਾ ਨਲ, ਦਮਯੰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਅਣਜਾਣ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹृਤਰਾਜ੍ਯੇ ਨਲੇ ਭੀਮਃ ਸਭਾਰ੍ਯੇऽਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤੇ। `ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਨਰਾਧਿਪਃ
ਜਦ ਨਲ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਅਣਦੇਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਮਾਹੂਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਗ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿਗ੍ਰਾਮਂ ਨਗਰਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪਿੰਡ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਨਲਂ ਚੈਵ ਪਰ੍ਯਨ੍ਵੇषਤਿ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਾਤਾ ਤਸ੍ਮੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੋਈ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਤੇ ਨਲ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਦੋਵੇਂ ਜਨਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੱਖ ਗਾਂ ਦਿਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਹੂਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਤਯੋਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਦਿਦੇਸ਼ ਚ ਤਾਨ੍ਭੀਮੋ ਵਸੁ ਦਤ੍ਤਾ ਚ ਪੁष੍ਕਲਮ੍। ਮृਗਯਧ੍ਵਂ ਨਲਂ ਚੈਵ ਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਚ ਮੇ ਸੁਤਾਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਤੇ ਨਲ ਨੂੰ ਲੱਭੋ।"
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨੇ ਵਿਜ੍ਞਾਤੇ ਨਿषਧਾਧਿਪੇ। ਗਵਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਵਸ੍ਤਾਵਾਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਿਵਾਂਗਾ।
ਅਗ੍ਰਹਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗ੍ਰਾਮਂ ਨਗਰਸਂਮਿਤਮ੍। ਹਿਰਣ੍ਯਂਚ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਚ ਦਾਸੀਦਾਸਂ ਤਥੈਵ
ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਲਾਗਤ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ, ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਿੰਡ, ਸੋਨਾ-ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ ਵੀ ਦਿਵਾਂਗਾ।
ਨ ਚੇਚ੍ਛਕ੍ਯਾਵਿਹਾਨੇਤੁਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਨਲੋऽਪਿ ਵਾ। ਜ੍ਞਾਤਮਾਤ੍ਰੇऽਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗਵਾਂ ਦਸ਼ਸ਼ਤਂ ਧਨਮ੍
ਜੇ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਜਾਂ ਨਲ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਲਿਆ ਸਕੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਤੇ ਧਨ ਦਿਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਪੁਰਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨੈषਧਂ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਨੈਵ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਲਂ ਵਾ ਭੀਮਪੁਤ੍ਰਿਕਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਲ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਲ ਜਾਂ ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸੁਦੇਵੋ ਨਾਮ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਵਿਚਿਨ੍ਵਾਨੋऽਥ ਵੈਦਰ੍ਭੀਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਫਿਰ ਚੇਦੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਸੁਦੇਵ ਨਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਤਯੈਵ ਰਾਜਮਾਤਾ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪਰ੍ਯਵੇषਯਤ੍। ਭੋਜਨਾਰ੍ਥੇ ਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਉਥੇ ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਨੰਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਸੁਦੇਵ ਵੀ ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕृਸ਼ਾਂ ਵਿਵਰ੍ਣਾਂ ਮਲਿਨਾਂ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਾਹਵਾਚਨੇ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਨਨ੍ਦਾਸਹਿਤਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਪੀਲੀ, ਗੰਦੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਨੰਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਸੀ।
ਮਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਯਮਾਨੇਨ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮੇਨ ਤਾਮ੍। ਨਿਬਦ੍ਧਾਂ ਧੂਮਜਾਲੇਨ ਪ੍ਰਭਾਮਿਵ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਮੰਦ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਏਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਾਨਣ।
ਤਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਮਧਿਕਂ ਮਲਿਨਾਂ ਕृਸ਼ਾਮ੍। ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਭੈਮੀਤਿ ਕਾਰਣੈਰੁਪਪਾਦਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਗੰਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਹੀ ਹੈ।