ਅਥਵਾਪਿ ਸਮਗ੍ਰੇਣ ਤਰਨ੍ਤੁ ਤਪਸਾ ਮਮ। ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੇਹ ਕਾਮਮੇਵਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੂਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਬਚ ਜਾਓ—ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।
ਕੁਤੋ ਭਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਯੋ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ। ਨ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯ ਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ, ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਅਸ੍ਤਿ ਨਸ੍ਤਾਤ ਤਪਸਃ ਫਲਂ ਪ੍ਰਵਦਤਾਂ ਵਰ। ਸਂਤਾਨਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਤਾਮੋ ਨਿਰਯੇऽਸ਼ੁਚੌ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਗੰਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਸਨ੍ਤਾਨਂ ਹਿ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਂ ਏਵਮਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਲਮ੍ਬਤਾਮਿਹ ਨਸ੍ਤਾਤ ਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਵੈ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ।
ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਭਿਜਾਨੀਮੋ ਲੋਕੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤਪੌਰੁषਮ੍। ਵृਦ੍ਧੋ ਭਵਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗੋਯੋਨਃ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਨ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਨ
ਜਿਸ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਪਛਾਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ—ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਅਸੀਂ, ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਤਰਸ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਸ਼ੋਚਤੇ ਚੈਵ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਚ੍ਛृਣੁ ਯੇ ਵੈ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿਜ। ਯਾਯਾਵਰਾ ਨਾਮ ਵਯਮृषਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮਿਆ, ਅਸੀਂ ਯਾਯਾਵਰ ਨਾਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਲੋਕਾਤ੍ਪੁਮ੍ਯਾਦਿਹ ਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਸਨ੍ਤਾਨਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਮੁਨੇ। ਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਨਸ੍ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਨ ਹਿ ਨਸ੍ਤਨ੍ਤੁਰਸ੍ਤਿ ਵੈ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਾਂ। ਸਾਡੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ।
ਅਸ੍ਤਿਤ੍ਵੇਕੋऽਦ੍ਯ ਨਸ੍ਤਨ੍ਤੁਃ ਸੋऽਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਥਾ ਤਥਾ। ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯੋऽਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਾਨਾਂ ਤਪ ਏਕਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਬਚੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਲਗਭਗ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ। ਉਹ ਨਸੀਬਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ। ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਃ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਜਰਤਕਾਰੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸ੍ਮ ਤਪਸੋ ਲੋਭਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਾਪਾਦਿਤਾ ਵਯਮ੍। ਨ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾ ਬਾਨ੍ਧਵੋ ਵਾऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਉਸਦੇ ਨਾ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਮ੍ਬਾਮਹੇ ਗਰ੍ਤੇ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਹ੍ਯਨਾਥਵਤ੍। ਸ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਨਾਥਵਤ੍ਤਯਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਖੱਡ 'ਤੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ, ਅਜਿਹੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤੇऽਵਲਮ੍ਬਨ੍ਤੇ ਗਰ੍ਤੇ ਦੀਨਾ ਅਧੋਮੁਖਾਃ। ਸਾਧੁ ਦਾਰਾਨ੍ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਪ੍ਰਜਾਯਸ੍ਵੇਤਿ ਚਾਭਿ ਭੋਃ
ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਖੱਡ 'ਤੇ ਝੂਲ ਰਹੇ, ਹਤਾਸ ਤੇ ਨਿਮਨ ਹੋਏ। ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਤਨੀ ਲੈ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕੁਲਤਨ੍ਤੁਰ੍ਹਿ ਨਃ ਸ਼ਿष੍ਟਃ ਸ ਏਕੈਕਸ੍ਤਪੋਧਨ। ਯਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਬਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਕੋ ਇਕ ਲੜੀ ਬਚੀ ਹੈ, ਇਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਘਾਹ ਦੀ ਟਹਿ ਨਾਲ ਆਸਰਾ ਲੈਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।
ਏषੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਲਸ੍ਤਮ੍ਬ ਆਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ। ਯਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮੂਲਾਨੀਹਾਸ੍ਯ ਵੀਰੁਧਃ
ਇਹ ਸਾਡੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਥੰਮ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਬੈਠਾ, ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਹੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤੇ ਨਸ੍ਤਨ੍ਤਵਸ੍ਤਾਤ ਕਾਲੇਨ ਪਰਿਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਯਤ੍ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮੂਲਮਸ੍ਯਾਰ੍ਧਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਹ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਵੰਸ਼ ਲੜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਤੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਜੜ੍ਹ ਅਧੀ ਖਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਲਮ੍ਬਾਮਹੇ ਗਰ੍ਤੇ ਸੋऽਪ੍ਯੇਕਸ੍ਤਪ ਆਸ੍ਥਿਤਃ। ਯਮਾਖੁਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਾਲ ਏष ਮਹਾਬਲਃ
ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਖੱਡ 'ਤੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਉਹ ਇਕੋ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੂਹਾ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਹੈ।
ਸ ਤਂ ਤਪੋਰਤਂ ਮਨ੍ਦਂ ਸ਼ਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ਪਯਤੇ ਤੁਦਨ੍। ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਂ ਤਪੋਲੁਬ੍ਧਂ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾਨਮਚੇਤਸਮ੍
ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੁਰੇਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਰਤਕਾਰੁ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਲਾਲਚੀ, ਮੰਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਬੇਸੂਝ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਨਸ੍ਤਤ੍ਤਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਸਤ੍ਤਮ। ਛਿਨ੍ਨਮੂਲਾਨ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਨ੍ਕਾਲੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਜੀਵ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕੇਗੀ—ਅਸੀਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖੜੇ, ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋਏ।
ਅਧਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾ ਦੁष੍ਕृਤਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਪਤਿਤੇष੍ਵਤ੍ਰ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਸਾਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਣਗੇ।
ਛਿਨ੍ਨਃ ਕਾਲੇਨ ਸੋऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਾ ਵੈ ਨਰਕਂ ਤਤਃ। ਤਪੋ ਵਾऽਪ੍ਯਥ ਚਾ ਯਜ੍ਞੋ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪਾਵਨਂ ਮਹਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਚਾਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਮ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਸਮਂ ਤਾਤ ਸਂਤਤ੍ਯੇਤਿ ਸਤਾਂ ਮਤਮ੍। ਸ ਤਾਤ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤਂ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਂ ਤਪੋਧਨ
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਵਿੱਚ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀਂ।
ਯਥਾ ਦृष੍ਟਮਿਦਂ ਚਾਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾऽऽਖ੍ਯੇਯਮਸ਼ੇषਤਃ। ਯਥਾ ਦਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਪਾਦਯੇਦ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੀਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਵਿਆਹ ਕਰੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ।
ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਃ ਸੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਨਾਥਵਤ੍ਤਯਾ। ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਹਿਤਸ੍ਯੇਹ ਯਥਾ ਚਾਤ੍ਮਕੁਲਂ ਤਥਾ
ਜਾਂ, ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਨ੍ਧੁਮਿਵਾਸ੍ਮਾਕਮਨੁਸ਼ੋਚਸਿ ਸਤ੍ਤਮ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕੋ ਭਵਾਨਿਹ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਜੀਵ? ਅਸੀਂ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ: ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਕੌਣ ਹੈ?
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ। ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਦੁਃਖਾਦ੍ਬਾष੍ਪਸਂਦਿਗ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਮਮ ਪੂਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵੈ ਪਿਤਰਃ ਸਪਿਤਾਮਹਾਃ। ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਤ ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁਰਖ ਤੇ ਦਾਦਾ ਹੋ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹੋ। ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ।
ਅਹਮੇਵ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਃ ਕਿਲ੍ਬਿषੀ ਭਵਤਾਂ ਸੁਤਃ। ਤੇ ਦਣ੍ਡਂ ਧਾਰਯਤ ਮੇ ਦੁष੍ਕृਤੇਰਕृਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪੀ ਪੁੱਤਰ। ਮੇਰੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਅਸੰਯਮ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਮੈਂ ਹੀ ਭੋਗਾਂ।
ਪੁਤ੍ਰ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾऽਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਕृਤੋ ਦਾਰਸਙ੍ਗ੍ਰਹਃ
ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਤੂੰ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?
ਮਮਾਯਂ ਪਿਤਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹृਦ੍ਯਰ੍ਥਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪਯੇਯਮਮੁਤ੍ਰ ਵੈ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਰਧਰੇਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ।
ਨ ਦਾਰਾਨ੍ਵੈ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮਿਤਿ ਮੇ ਭਾਵਿਤਂ ਮਨਃ। ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਭਵਤਃ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾਨਿਵ ਲਮ੍ਬਤਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਟਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪਿਘਲ ਗਿਆ।