ਅਪਿ ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਨਿਤਸ੍ਤਤਃ। ਇਹੈਵ ਵਸਤੀ ਭਦ੍ਰੇ ਭਰ੍ਤਾਰਮੁਪਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਇਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਭਲੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਰਾਜਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਮਯੇਨੋਤ੍ਸਹੇ ਵਸ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਿ ਵੀਰਪ੍ਰਜਾਯਿਨਿ
ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਇਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਵਿਰਲੇ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਰਤਾਂ ਮੰਨ ਲਵੇ।'
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨੈਵ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪਾਦਧਾਵਨਮ੍। ਨ ਚਾਹਂ ਪੁਰੁषਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਭਾषੇਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਧੋਵਾਂਗੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਨਾਲ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਦ੍ਯਦਿ ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਣ੍ਡ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸ ਪੁਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍। ਵਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਕृਨ੍ਮਨ੍ਦ ਇਤਿਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰੇ, ਉਹਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਰਨ੍ਵੇषਣਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਹਮ੍। ਯਦ੍ਯੇਵਮਿਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਅਤੋऽਨ੍ਯਥਾ ਨ ਮੇ ਵਾਸੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਹृਦਯੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗੀ; ਪਰ ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਰਾਜਮਾਤੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਵ੍ਰਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੀ; ਤੇਰਾ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭੈਮੀਂ ਰਾਜਮਾਤਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਸੁਨਨ੍ਦਾਂ ਨਾਮ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਭੈਮੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੁਨੰਦਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਮਭਿਜਾਨੀष੍ਵ ਸੁਨਨ੍ਦੇ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀਮ੍। ਵਯਸਾ ਤੁਲ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਖੀ ਤਵ ਭਵਤ੍ਵਿਯਮ੍। ਏਤਯਾ ਸਹ ਮੋਦਸ੍ਵ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਨਾ ਸਦਾ
ਸੁਨੰਦੇ, ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਸਮਝ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਉਮਰ ਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਬਣੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਾ ਸੁਨਨ੍ਦਾ ਗृਹਣਾਗਮਤ੍। ਦਮਯਨ੍ਤੀਮੁਪਾਦਾਯ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਫਿਰ ਸੁਨੰਦਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ, ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ।
ਸਹਸਾ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸੁਨਨ੍ਦਯਾ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਨਲਂ ਵੀਰਮਨਿਸ਼ਂ ਵਾਮਲੋਚਨਾ
ਸੁਨੰਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਮਯੰਤਿ ਵਾਸ਼ਪਤੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਲ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਤੁ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦਾਵਂ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਦੇਖੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸ਼ਬ੍ਦਂਵੈ ਮਧ੍ਯੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਅਭਿਧਾਵ ਨਲੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੇਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍
ਉਥੇ, ਨਲ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਸਾਫ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਕੋਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਨਲ! ਪੁਣਿਆ ਵਾਲੇ!' ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਨਲਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਮਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਮ੍। ਦਦ੍ਰਸ਼ ਨਾਗਰਾਜਾਨਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਕੁਣ੍ਡਲੀਕृਤਮ੍
ਨਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ,' ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਸ ਨਾਗਃ ਪ੍ਰਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੇਪਮਾਨੋ ਨਲਂ ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿਰਾਜਨ੍ਨਾਗਂ ਕਰ੍ਕੋਟਕਂ ਨृਪ
ਉਹ ਸੱਪ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਨਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਸੱਪ ਕਰਕੋਟਕ ਹਾਂ।'
ਮਯਾ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਰਨਾਗਾਃ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ। ਤੇਨ ਮਨ੍ਯੁਪਰੀਤੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਮਨੁਜਾਧਿਪ
ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਦੁਆਰਾ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਵਰ ਇਵ ਯਾਵਦੇਤਿ ਨਲਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਇਤੋ ਨੇਤਾਸਿ ਤਤ੍ਸ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਤ੍ਕृਤਾਤ੍
'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਠੀਕਰੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਜਦ ਤੱਕ ਨਲ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਇੱਥੋਂ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇਂਗਾ।'
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪਦਾਦ੍ਵਿਚਲਿਤੁਂ ਪਦਮ੍। ਉਪਦੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਮਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।
ਸਖਾ ਚ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਮਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਨ੍ਨਗਃ। ਲਘੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਵੀ ਬਣਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੱਪ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਤੁਰੇ ਤੁਰੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਚਲ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਭੂਵਾਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਕਃ। ਦਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਲਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਦਾਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਨਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਆਕਾਸ਼ਦੇਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ। ਉਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਂ ਤਂ ਨਾਗਃ ਪੁਨਃ ਕਰ੍ਕੋਟਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਖੁੱਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲੀ ਹੋਈ ਪੰਡੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਲ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਕਰਕੋਟਕ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਪਦਾਨਿ ਗਣਯਨ੍ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਨਿ ਨੈषਧ ਕਾਨਿਚਿਤ੍। ਤਤ੍ਰਤੇऽਹਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਪਰਮ੍
'ਆਪਣੇ ਕਦਮ ਗਿਣ ਕੇ ਤੁਰ, ਨੈਸ਼ਧ; ਕਿਸੇ ਕਦਮ 'ਤੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਤਤਃ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁਮਾਰਬ੍ਧਮਦਸ਼ਦ੍ਦਸ਼ਮੇ ਪਦੇ। ਤਸ੍ਯ ਦष੍ਟਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਨਲ ਨੇ ਗਿਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਦਸਵੇਂ ਕਦਮ 'ਤੇ ਸੱਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਕਲ ਤੁਰੰਤ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਕृਤਂ ਨਲਃ। ਸ੍ਵਰੂਪਧਾਰਿਣਂ ਨਾਗਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਨਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਕੋਟਕੋ ਨਾਗਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਨਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਯਾ ਤੇऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਰੂਪਂ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਦ੍ਯੁਰ੍ਜਨਾ ਇਤਿ
ਫਿਰ ਕਰਕੋਟਕ ਸੱਪ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਣ।"
ਯਤ੍ਕृਤੇ ਚਾਸਿ ਨਿਕृਤੋ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾ ਨਲ। ਵਿषੇਣ ਸ ਮਦੀਯੇਨ ਤ੍ਵਯਿ ਦੁਃਖਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ ਧੋਖਾ ਖਾਇਆ, ਨਲ, ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇਗਾ।
ਵਿषੇਣ ਸਂਵृਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਤਾਵਤ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇਗਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਨਾਗਾ ਯੇਨ ਨਿਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਮਨਰ੍ਹੋ ਜਨਾਧਿਪ। ਕ੍ਰੋਧਾਦਸੂਯਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਮੇ ਭਵਤਃ ਕृਤਾ
ਤੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਣਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਵਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਭਯਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਭ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤੋਪਿ ਵਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਭਵਿਤਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੈਨੂੰ ਦੰਦਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਰਾਜਨ੍ਵਿषਨਿਮਿਤ੍ਤਾ ਚ ਨ ਤੇ ਪੀਡਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਸ਼੍ਵਜ੍ਜਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ।
ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਃ ਸੂਤੋ ਬਾਹੁਕੋऽਹਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਸਮੀਪਮृਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ ਹਿ ਵੇਦਾਕ੍ਸ਼ਨੈਪੁਣਮ੍
ਇਥੋਂ ਚੱਲ ਜਾ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਕਹਿ ਕਿ ਤੂੰ ਬਾਹੁਕ ਰਥੀ ਹੈਂ; ਰਿਤੁਪਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਉਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।