ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਗੁਣੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮਾਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮਨੁਵ੍ਰਤਃ। ਭਕ੍ਤਾऽਹਮਪਿ ਤਂ ਵੀਰਂ ਛਾਯੇਵਾਨੁਗਤਾ ਪਥਿ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬੇਹਿਸਾਬ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿੱਘਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਦੈਵਾਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੋऽਭੂਦਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਦੇਵਨੇ। ਦ੍ਯੂਤੇ ਸ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨਮੇਕ ਉਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ। ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਮੇਕਵਸਨਚ੍ਛਨ੍ਨਮੁਨ੍ਮ੍ਤਮਿਵ ਵਿਹ੍ਵਲਮ੍। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਤੀ ਭਰ੍ਤਾਰਮਹਮਪ੍ਯਗਮਂ ਵਨਮ੍
ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ, ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਪਾ ਗਈ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨੇ ਵੀਰਃ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰੀਤਸ੍ਤੁ ਵਿਮਨਾ ਵਾਸਸ਼੍ਚੈਕਂ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਇਕਲੌਤਾ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੇਕਵਸਨਾ ਨਗ੍ਨਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਵਦਚੇਤਸਮ੍। ਅਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀ ਬਹੁਲਾ ਨ ਸ੍ਵਪਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਃ ਸਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਨੰਗਾ ਤੇ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਸੁਪ੍ਤਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਵਾਸਸੋऽਰ੍ਧਂ ਪਰਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ਮਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਸੁੱਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਅੱਧਾ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮ੍ਯਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਲਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਿਆਰਾ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਰਾਜਮਾਤਰਮਪ੍ਯੁਤ। ਸ੍ਥਿਤਾऽਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਔਰਤ, ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਤਾਮਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਤਥਾ ਬਹੁ। ਰਾਜਮਾਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦਾਰ੍ਤਾ ਭੈਮੀਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ, ਆਪ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ।
ਵਸ ਤ੍ਵਮਿਹ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮੇ ਪਰਮਾ ਤ੍ਵਯਿ। ਮृਗਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਰੁषਾ ਮਮ
ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਸੁਭਾਗੀ; ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਬਹੁਤ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ, ਭਲੀ ਔਰਤ।
ਅਪਿ ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਨਿਤਸ੍ਤਤਃ। ਇਹੈਵ ਵਸਤੀ ਭਦ੍ਰੇ ਭਰ੍ਤਾਰਮੁਪਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਇਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਭਲੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਰਾਜਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਮਯੇਨੋਤ੍ਸਹੇ ਵਸ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਿ ਵੀਰਪ੍ਰਜਾਯਿਨਿ
ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਇਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਵਿਰਲੇ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਰਤਾਂ ਮੰਨ ਲਵੇ।'
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨੈਵ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪਾਦਧਾਵਨਮ੍। ਨ ਚਾਹਂ ਪੁਰੁषਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਭਾषੇਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਧੋਵਾਂਗੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਨਾਲ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਦ੍ਯਦਿ ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਣ੍ਡ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸ ਪੁਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍। ਵਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਕृਨ੍ਮਨ੍ਦ ਇਤਿਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰੇ, ਉਹਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਰਨ੍ਵੇषਣਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਹਮ੍। ਯਦ੍ਯੇਵਮਿਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਅਤੋऽਨ੍ਯਥਾ ਨ ਮੇ ਵਾਸੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਹृਦਯੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗੀ; ਪਰ ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਰਾਜਮਾਤੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਵ੍ਰਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੀ; ਤੇਰਾ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭੈਮੀਂ ਰਾਜਮਾਤਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਸੁਨਨ੍ਦਾਂ ਨਾਮ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਭੈਮੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੁਨੰਦਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਮਭਿਜਾਨੀष੍ਵ ਸੁਨਨ੍ਦੇ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀਮ੍। ਵਯਸਾ ਤੁਲ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਖੀ ਤਵ ਭਵਤ੍ਵਿਯਮ੍। ਏਤਯਾ ਸਹ ਮੋਦਸ੍ਵ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਨਾ ਸਦਾ
ਸੁਨੰਦੇ, ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਸਮਝ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਉਮਰ ਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਬਣੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਾ ਸੁਨਨ੍ਦਾ ਗृਹਣਾਗਮਤ੍। ਦਮਯਨ੍ਤੀਮੁਪਾਦਾਯ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਫਿਰ ਸੁਨੰਦਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ, ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ।
ਸਹਸਾ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸੁਨਨ੍ਦਯਾ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਨਲਂ ਵੀਰਮਨਿਸ਼ਂ ਵਾਮਲੋਚਨਾ
ਸੁਨੰਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਮਯੰਤਿ ਵਾਸ਼ਪਤੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਲ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਤੁ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦਾਵਂ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਦੇਖੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸ਼ਬ੍ਦਂਵੈ ਮਧ੍ਯੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਅਭਿਧਾਵ ਨਲੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੇਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍
ਉਥੇ, ਨਲ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਸਾਫ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਕੋਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਨਲ! ਪੁਣਿਆ ਵਾਲੇ!' ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਨਲਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਮਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਮ੍। ਦਦ੍ਰਸ਼ ਨਾਗਰਾਜਾਨਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਕੁਣ੍ਡਲੀਕृਤਮ੍
ਨਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ,' ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਸ ਨਾਗਃ ਪ੍ਰਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੇਪਮਾਨੋ ਨਲਂ ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿਰਾਜਨ੍ਨਾਗਂ ਕਰ੍ਕੋਟਕਂ ਨृਪ
ਉਹ ਸੱਪ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਨਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਸੱਪ ਕਰਕੋਟਕ ਹਾਂ।'
ਮਯਾ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਰਨਾਗਾਃ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ। ਤੇਨ ਮਨ੍ਯੁਪਰੀਤੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਮਨੁਜਾਧਿਪ
ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਦੁਆਰਾ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਵਰ ਇਵ ਯਾਵਦੇਤਿ ਨਲਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਇਤੋ ਨੇਤਾਸਿ ਤਤ੍ਸ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਤ੍ਕृਤਾਤ੍
'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਠੀਕਰੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਜਦ ਤੱਕ ਨਲ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਇੱਥੋਂ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇਂਗਾ।'
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪਦਾਦ੍ਵਿਚਲਿਤੁਂ ਪਦਮ੍। ਉਪਦੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਮਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।
ਸਖਾ ਚ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਮਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਨ੍ਨਗਃ। ਲਘੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਵੀ ਬਣਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੱਪ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਤੁਰੇ ਤੁਰੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਚਲ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਭੂਵਾਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਕਃ। ਦਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਲਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਦਾਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਨਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਆਕਾਸ਼ਦੇਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ। ਉਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਂ ਤਂ ਨਾਗਃ ਪੁਨਃ ਕਰ੍ਕੋਟਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਖੁੱਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲੀ ਹੋਈ ਪੰਡੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਲ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਕਰਕੋਟਕ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।