ਤਾਂ ਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀਮਮਾਰ੍ਜਿਤਾਮ੍। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਮਿਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੇਦਿਰਾਜਪੁਰੀਂ ਤਦਾ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਾਲਾ ਗ੍ਰਾਮਿਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤਕ-ਝਾਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲ ਪਏ।
ਸਾ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਾऽਗਚ੍ਛਤ੍ਸਮੀਪਂ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਨਃ। ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਗਤਾऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਰਾਜਮਾਤਾ ਜਨੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ; ਰਾਣੀ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਲ ਤੋਂ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਧਾਤ੍ਰੀਮੁਵਾਚ ਚ੍ਛੈਨਾਮਾਨਯੇਹ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਜਨੇਨ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੇ ਬਾਲਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨੀ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਈ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ; ਇਹ ਕੁੜੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਹੈ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਤਾਦृਗ੍ਰੂਪਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਦ੍ਯੋਤਯਤਿ ਮੇ ਗृਹਮ੍। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषਾ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਯਤਲੋਚਨਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੁਭਾਗੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਸਮਤ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਸਾ ਜਨਂ ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਤਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਰੋਪ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਪृਚ੍ਛਤ
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਮਹਲ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਨਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ।
ਏਵਮਪ੍ਯਸੁਖਾਵਿष੍ਟਾ ਬਿਭਰ੍षਿ ਪਰਮਂ ਵਪੁਃ। ਭਾਸਿ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵਾਭ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਂਸ ਮੇ ਕਾऽਸਿਕਸ੍ਯ ਵਾ
ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਕਲ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀ ਹੈਂ; ਦਿਨ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਾਸੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈਂ?
ਨ ਹਿ ਤੇ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਭੂषਣੈਰਪਿ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਅਸਹਾਯਾ ਨਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨੋਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਮਰਪ੍ਰਭੇ
ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਗਹਣੇ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਹੋਏ। ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਭੈਮੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਾਨੁषੀਂ ਮਾਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।'
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਂ ਜਾਤਿਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਭੁਜਿष੍ਯਾਂ ਕਾਮਵਾਸਿਨੀਮ੍। ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਮੇਕਾਂ ਯਤ੍ਰਸਾਯਂਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਸੈਰੰਦਰੀ ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਲਕਣ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਇਕੱਲੀ, ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਜਿੱਥੇ ਠਿਕਾਣਾ ਮਿਲੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਗੁਣੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮਾਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮਨੁਵ੍ਰਤਃ। ਭਕ੍ਤਾऽਹਮਪਿ ਤਂ ਵੀਰਂ ਛਾਯੇਵਾਨੁਗਤਾ ਪਥਿ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬੇਹਿਸਾਬ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿੱਘਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਦੈਵਾਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੋऽਭੂਦਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਦੇਵਨੇ। ਦ੍ਯੂਤੇ ਸ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨਮੇਕ ਉਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ। ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਮੇਕਵਸਨਚ੍ਛਨ੍ਨਮੁਨ੍ਮ੍ਤਮਿਵ ਵਿਹ੍ਵਲਮ੍। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਤੀ ਭਰ੍ਤਾਰਮਹਮਪ੍ਯਗਮਂ ਵਨਮ੍
ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ, ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਪਾ ਗਈ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨੇ ਵੀਰਃ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰੀਤਸ੍ਤੁ ਵਿਮਨਾ ਵਾਸਸ਼੍ਚੈਕਂ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਇਕਲੌਤਾ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੇਕਵਸਨਾ ਨਗ੍ਨਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਵਦਚੇਤਸਮ੍। ਅਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀ ਬਹੁਲਾ ਨ ਸ੍ਵਪਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਃ ਸਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਨੰਗਾ ਤੇ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਸੁਪ੍ਤਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਵਾਸਸੋऽਰ੍ਧਂ ਪਰਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ਮਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਸੁੱਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਅੱਧਾ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮ੍ਯਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਲਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਿਆਰਾ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਰਾਜਮਾਤਰਮਪ੍ਯੁਤ। ਸ੍ਥਿਤਾऽਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਔਰਤ, ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਤਾਮਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਤਥਾ ਬਹੁ। ਰਾਜਮਾਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦਾਰ੍ਤਾ ਭੈਮੀਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ, ਆਪ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ।
ਵਸ ਤ੍ਵਮਿਹ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮੇ ਪਰਮਾ ਤ੍ਵਯਿ। ਮृਗਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਰੁषਾ ਮਮ
ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਸੁਭਾਗੀ; ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਬਹੁਤ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ, ਭਲੀ ਔਰਤ।
ਅਪਿ ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਨਿਤਸ੍ਤਤਃ। ਇਹੈਵ ਵਸਤੀ ਭਦ੍ਰੇ ਭਰ੍ਤਾਰਮੁਪਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਇਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਭਲੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਰਾਜਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਮਯੇਨੋਤ੍ਸਹੇ ਵਸ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਿ ਵੀਰਪ੍ਰਜਾਯਿਨਿ
ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਇਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਵਿਰਲੇ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਰਤਾਂ ਮੰਨ ਲਵੇ।'
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨੈਵ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪਾਦਧਾਵਨਮ੍। ਨ ਚਾਹਂ ਪੁਰੁषਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਭਾषੇਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਧੋਵਾਂਗੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਨਾਲ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਦ੍ਯਦਿ ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਣ੍ਡ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸ ਪੁਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍। ਵਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਕृਨ੍ਮਨ੍ਦ ਇਤਿਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰੇ, ਉਹਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਰਨ੍ਵੇषਣਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਹਮ੍। ਯਦ੍ਯੇਵਮਿਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਅਤੋऽਨ੍ਯਥਾ ਨ ਮੇ ਵਾਸੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਹृਦਯੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗੀ; ਪਰ ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਰਾਜਮਾਤੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਵ੍ਰਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੀ; ਤੇਰਾ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭੈਮੀਂ ਰਾਜਮਾਤਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਸੁਨਨ੍ਦਾਂ ਨਾਮ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਭੈਮੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੁਨੰਦਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਮਭਿਜਾਨੀष੍ਵ ਸੁਨਨ੍ਦੇ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀਮ੍। ਵਯਸਾ ਤੁਲ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਖੀ ਤਵ ਭਵਤ੍ਵਿਯਮ੍। ਏਤਯਾ ਸਹ ਮੋਦਸ੍ਵ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਨਾ ਸਦਾ
ਸੁਨੰਦੇ, ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਸਮਝ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਉਮਰ ਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਬਣੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਾ ਸੁਨਨ੍ਦਾ ਗृਹਣਾਗਮਤ੍। ਦਮਯਨ੍ਤੀਮੁਪਾਦਾਯ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਫਿਰ ਸੁਨੰਦਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ, ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ।
ਸਹਸਾ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸੁਨਨ੍ਦਯਾ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਨਲਂ ਵੀਰਮਨਿਸ਼ਂ ਵਾਮਲੋਚਨਾ
ਸੁਨੰਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਮਯੰਤਿ ਵਾਸ਼ਪਤੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਲ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।