ਅਸ਼ੋਚਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਕਿਂਨੁ ਮੇ ਦੁष੍ਕਤਂ ਕृਤਮ੍। ਯੋਪਿ ਮੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਂ ਜਨਾਰ੍ਣਵਃ
ਉਥੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈ?'
ਸ ਹਤੋ ਹਸ੍ਤਿਯੂਥੇਨ ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾਨ੍ਮਮੈਵ ਤਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਚਿਰਂ ਦੁਃਖਂ ਨੂਨਮਦ੍ਯਾਪਿ ਵੈ ਮਯਾ
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਮੇਰੇ ਮੰਦ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਹੁਣ ਵੀ।
ਨਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲੋ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵृਦ੍ਧਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਯਾ ਨਾਹਮਦ੍ਯ ਮृਦਿਤਾ ਹਸ੍ਤਿਯੂਥੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਇਹ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਲੋਂ ਕੁਚਲਾਈ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਮੇਂ ਨਾ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਨ ਹ੍ਯਦੈਵਕृਤਂਕਿਂਚਿਨ੍ਨਰਾਣਾਮਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਨ ਚ ਮੇ ਬਾਲਭਾਵੇऽਪਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਪਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਤੇ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯਦਿਦਂ ਦੁਃਖਮਾਗਤਮ੍। ਮਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਯਂਵਰਕृਤੇਲੋਕਪਾਲਾ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਜੋ ਵੀ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਨਲਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਯ ਦੇਵਤਾਃ। ਨੂਨਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਵਿਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤ੍ਯਹਮ੍
ਉਥੇ, ਨਲ ਲਈ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿਣਾ ਪਿਆ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਸਾ ਵਿਲਪ੍ਯ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ। ਪ੍ਰਲਾਪਾਨਿ ਤਦਾ ਤਾਨਿ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ ਦਮਯੰਤਿ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਐਸੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਹਤਸ਼ੇषੈਃ ਸਹ ਤਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ। ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾ
ਫਿਰ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਣੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਸਾ ਚਿਰਾਦ੍ਬਾਲਾ ਪੁਰਮਾਸਾਦਯਨ੍ਮਹਤ੍। ਸਾਯਾਹ੍ਨਿ ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ ਸੁਬਾਹੋਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ
ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ—ਚੇਦੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ।
ਸਾ ਤੁ ਤਚ੍ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਸੁਬਾਹੋਸ੍ਤੁਙ੍ਗਗੋਪੁਰਮ੍।' ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਧੇਨ ਚ ਸਂਵੀਤਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਅੱਧੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀਮਮਾਰ੍ਜਿਤਾਮ੍। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਮਿਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੇਦਿਰਾਜਪੁਰੀਂ ਤਦਾ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਾਲਾ ਗ੍ਰਾਮਿਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤਕ-ਝਾਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲ ਪਏ।
ਸਾ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਾऽਗਚ੍ਛਤ੍ਸਮੀਪਂ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਨਃ। ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਗਤਾऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਰਾਜਮਾਤਾ ਜਨੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ; ਰਾਣੀ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਲ ਤੋਂ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਧਾਤ੍ਰੀਮੁਵਾਚ ਚ੍ਛੈਨਾਮਾਨਯੇਹ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਜਨੇਨ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੇ ਬਾਲਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨੀ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਈ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ; ਇਹ ਕੁੜੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਹੈ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਤਾਦृਗ੍ਰੂਪਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਦ੍ਯੋਤਯਤਿ ਮੇ ਗृਹਮ੍। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषਾ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਯਤਲੋਚਨਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੁਭਾਗੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਸਮਤ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਸਾ ਜਨਂ ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਤਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਰੋਪ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਪृਚ੍ਛਤ
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਮਹਲ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਨਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ।
ਏਵਮਪ੍ਯਸੁਖਾਵਿष੍ਟਾ ਬਿਭਰ੍षਿ ਪਰਮਂ ਵਪੁਃ। ਭਾਸਿ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵਾਭ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਂਸ ਮੇ ਕਾऽਸਿਕਸ੍ਯ ਵਾ
ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਕਲ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀ ਹੈਂ; ਦਿਨ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਾਸੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈਂ?
ਨ ਹਿ ਤੇ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਭੂषਣੈਰਪਿ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਅਸਹਾਯਾ ਨਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨੋਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਮਰਪ੍ਰਭੇ
ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਗਹਣੇ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਹੋਏ। ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਭੈਮੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਾਨੁषੀਂ ਮਾਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।'
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਂ ਜਾਤਿਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਭੁਜਿष੍ਯਾਂ ਕਾਮਵਾਸਿਨੀਮ੍। ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਮੇਕਾਂ ਯਤ੍ਰਸਾਯਂਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਸੈਰੰਦਰੀ ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਲਕਣ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਇਕੱਲੀ, ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਜਿੱਥੇ ਠਿਕਾਣਾ ਮਿਲੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਗੁਣੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮਾਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮਨੁਵ੍ਰਤਃ। ਭਕ੍ਤਾऽਹਮਪਿ ਤਂ ਵੀਰਂ ਛਾਯੇਵਾਨੁਗਤਾ ਪਥਿ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬੇਹਿਸਾਬ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿੱਘਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਦੈਵਾਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੋऽਭੂਦਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਦੇਵਨੇ। ਦ੍ਯੂਤੇ ਸ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨਮੇਕ ਉਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ। ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਮੇਕਵਸਨਚ੍ਛਨ੍ਨਮੁਨ੍ਮ੍ਤਮਿਵ ਵਿਹ੍ਵਲਮ੍। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਤੀ ਭਰ੍ਤਾਰਮਹਮਪ੍ਯਗਮਂ ਵਨਮ੍
ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ, ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਪਾ ਗਈ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨੇ ਵੀਰਃ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰੀਤਸ੍ਤੁ ਵਿਮਨਾ ਵਾਸਸ਼੍ਚੈਕਂ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਇਕਲੌਤਾ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੇਕਵਸਨਾ ਨਗ੍ਨਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਵਦਚੇਤਸਮ੍। ਅਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀ ਬਹੁਲਾ ਨ ਸ੍ਵਪਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਃ ਸਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਨੰਗਾ ਤੇ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਸੁਪ੍ਤਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਵਾਸਸੋऽਰ੍ਧਂ ਪਰਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ਮਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਸੁੱਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਅੱਧਾ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮ੍ਯਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਲਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਿਆਰਾ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਰਾਜਮਾਤਰਮਪ੍ਯੁਤ। ਸ੍ਥਿਤਾऽਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਔਰਤ, ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਤਾਮਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਤਥਾ ਬਹੁ। ਰਾਜਮਾਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦਾਰ੍ਤਾ ਭੈਮੀਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਮਾਂ ਨੇ, ਆਪ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ।
ਵਸ ਤ੍ਵਮਿਹ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮੇ ਪਰਮਾ ਤ੍ਵਯਿ। ਮृਗਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਰੁषਾ ਮਮ
ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਸੁਭਾਗੀ; ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਬਹੁਤ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ, ਭਲੀ ਔਰਤ।