ਰਤ੍ਨਰਾਸ਼ਿਰ੍ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣੋऽਯਂ ਗृਹ੍ਣੀਧ੍ਵਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤ। ਸਾਮਾਨ੍ਯਮੇਤਦ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਇਥੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲੋ, ਤੁਸੀਂ ਭੱਜਦੇ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਇਹ ਦੌਲਤ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪੁਨਰੇਵਾਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਿਨ੍ਤਯਧ੍ਵਂ ਸੁਕਾਤਰਾਃ। ਏਵਮੇਵਾਭਿਭਾषਨ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਭਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹੀ ਕਹਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ, ਆਸਾਨੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੋ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਦਾਰੁਣੇ ਜਨਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਚ ਬੁਬੁਧੇ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਮਾਨਸਾ। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵੈਸ਼ਸਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਐਨੀ ਭਿਆਨਕ ਤਬਾਹੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਲਾ ਪਦ੍ਮਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸਂਸਕ੍ਤਵਦਨਾਸ਼੍ਵਾਸਾ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਡਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਯੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਾਰ੍ਥਾਤ੍ਕੇਚਿਦਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ। ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਉਥੋਂ ਸਾਰਥ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ?'
ਨੂਨਂ ਨ ਪੂਜਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਣਿਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨ ਵੈ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਮਣਿਭਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਪੂਜਾ ਵਿਘ੍ਰਕਰ੍ਤॄਣਾਮਥਵਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕृਤਾ
ਸਾਰਥ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਕੁਨਾਨਾਂ ਫਲਂ ਵਾऽਥ ਵਿਪਰੀਤਿਮਿਦਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਗ੍ਰਹਾ ਨ ਵਿਪਰੀਤਾਸ੍ਤੁ ਕਿਮਨ੍ਯਦਿਦਮਾਗਤਮ੍
ਜਾਂ ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਉਲਟ ਗੱਲ ਹੋਈ ਹੈ; ਗ੍ਰਹਿ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਹੋਰ ਕੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਅਪਰੇ ਤ੍ਵਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੀਨਾ ਜ੍ਞਾਤਿਦ੍ਰਵ੍ਯਵਿਨਾਕृਤਾ। ਯਾऽਸਾਵਦ੍ਯ ਮਹਾਸਾਰ੍ਥੇ ਨਾਰੀ ਹ੍ਯੁਨ੍ਮਤ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਉਹ ਔਰਤ ਜੋ ਵੱਡੇ ਸਾਰਥ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਪਾਗਲ ਵਰਗੀ ਸੀ—'
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਮਮਾਨੁषਮ੍। ਤਯੈਵਂ ਵਿਹਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾਯਾ ਪਰਮਦਾਰੁਣਾ
'ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਕੇ; ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਸੀ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਪਿਸ਼ਾਚੀ ਵਾ ਭਯਂਕਰੀ। ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪਾਪਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
'ਉਹ ਜਰੂਰ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਯਕਸ਼ੀ, ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਪਿਸਾਚੀ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਉਸ ਦਾ ਹੈ—ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਸਾਰ੍ਥਘ੍ਨੀਂ ਨੈਕਦੁਃਖਦਾਮ੍। ਲੋष੍ਟਭਿਃ ਪਾਂਸੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤृਣੈਃ ਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ। ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਹਨ੍ਯਾਮਃ ਸਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕਿਲ ਕृਤ੍ਯਕਾਮ੍
'ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਾਪੀ, ਸਾਰਥ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਈ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ, ਧੂੜ, ਘਾਹ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਥ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਰੂਰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂ।'
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਹ੍ਰੀਤਾ ਭੀਤਾ ਚ ਸਂਵਿਗ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਨਨਮ੍
ਪਰ ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਮੀਂ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਘਬਰਾਈ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ।
ਆਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਤਤ੍ਪਾਪਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਤ੍
ਉਹ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਅਹੋ ਮਮੋਪਰਿ ਵਿਧੇਃ ਸਂਰਮ੍ਭੋ ਦਾਰੁਣੋ ਮਹਾਨ੍। ਨਾਨੁਬਧ੍ਨਾਤਿ ਕੁਸ਼ਲਂ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
'ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ! ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ?'
ਨ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕृਤਂ ਕਸ੍ਯਚਿਦਣ੍ਵਪਿ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਰਮ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ?'
ਨੂਨਂ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਕृਤਂ ਪਾਪਾਂ ਮਾऽऽਪਤਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਅਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮਿਮਾਂ ਕष੍ਟਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤ੍ਯਹਮ੍
'ਸ਼ਾਇਦ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਆਖਰੀ, ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤ ਚ ਆ ਪਈ ਹਾਂ।'
ਭਰ੍ਤृਰਾਜ੍ਯਾਪਹਰਣਂ ਸ੍ਵਜਨਾਚ੍ਚ ਰਪਰਾਜਯਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਹ ਵਿਯੋਗਸ਼੍ਚ ਤਨਯਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਚ੍ਯੁਤਿਃ। ਨਿਰ੍ਨਾਥਤਾ ਵਨੇ ਵਾਸੋ ਬਹੁਵ੍ਯਾਲਨਿषੇਵਿਤੇ
'ਪਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਖੋ ਜਾਣਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞਣਾ, ਸਹਾਰਾ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਹਨ—'
ਅਥਾਪਰੇਦ੍ਯੁਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾ ਜਨਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਨਗੁਲ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੇ ਵੈਸ਼ਸਂ ਕृਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਖਾਯਂ ਚ ਨਰਾਧਿਪ
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਉਹ ਹੋਈ ਕਤਲ ਨੂੰ ਰੋਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਤਦਾ ਸਾਰ੍ਥੇ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹਿਤਾ ਤਤ੍ਰਵਨੇ ਤੁ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਫਲਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਮਯੰਤਿ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਅਸ਼ੋਚਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਕਿਂਨੁ ਮੇ ਦੁष੍ਕਤਂ ਕृਤਮ੍। ਯੋਪਿ ਮੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਂ ਜਨਾਰ੍ਣਵਃ
ਉਥੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈ?'
ਸ ਹਤੋ ਹਸ੍ਤਿਯੂਥੇਨ ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾਨ੍ਮਮੈਵ ਤਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਚਿਰਂ ਦੁਃਖਂ ਨੂਨਮਦ੍ਯਾਪਿ ਵੈ ਮਯਾ
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਮੇਰੇ ਮੰਦ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਹੁਣ ਵੀ।
ਨਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲੋ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵृਦ੍ਧਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਯਾ ਨਾਹਮਦ੍ਯ ਮृਦਿਤਾ ਹਸ੍ਤਿਯੂਥੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਇਹ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਲੋਂ ਕੁਚਲਾਈ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਮੇਂ ਨਾ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਨ ਹ੍ਯਦੈਵਕृਤਂਕਿਂਚਿਨ੍ਨਰਾਣਾਮਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਨ ਚ ਮੇ ਬਾਲਭਾਵੇऽਪਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਾਪਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਤੇ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯਦਿਦਂ ਦੁਃਖਮਾਗਤਮ੍। ਮਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਯਂਵਰਕृਤੇਲੋਕਪਾਲਾ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਜੋ ਵੀ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਨਲਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਯ ਦੇਵਤਾਃ। ਨੂਨਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਵਿਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤ੍ਯਹਮ੍
ਉਥੇ, ਨਲ ਲਈ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿਣਾ ਪਿਆ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਸਾ ਵਿਲਪ੍ਯ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ। ਪ੍ਰਲਾਪਾਨਿ ਤਦਾ ਤਾਨਿ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ ਦਮਯੰਤਿ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਐਸੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਹਤਸ਼ੇषੈਃ ਸਹ ਤਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ। ਅਗਚ੍ਛਦ੍ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾ
ਫਿਰ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਣੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਸਾ ਚਿਰਾਦ੍ਬਾਲਾ ਪੁਰਮਾਸਾਦਯਨ੍ਮਹਤ੍। ਸਾਯਾਹ੍ਨਿ ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ ਸੁਬਾਹੋਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ
ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ—ਚੇਦੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ।
ਸਾ ਤੁ ਤਚ੍ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਸੁਬਾਹੋਸ੍ਤੁਙ੍ਗਗੋਪੁਰਮ੍।' ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਧੇਨ ਚ ਸਂਵੀਤਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਅੱਧੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।