[ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ ਸਾਰ੍ਥਂ ਤਂ ਸਾਰ੍ਥਜਾਨ੍ਸੁਬਹੂਨ੍ਗਜਾਨ੍
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕਾਫਲੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਕਈ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਤਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਗਜਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਨਗਜਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤੋ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਉਹ ਘਰੇਲੂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਵੇਗਃ ਕਰਿਣਾਂ ਦੁਃਸਹੋऽਭਵਤ੍। ਨਗਾਗ੍ਰਾਦਿਵ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਪਤਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਸ੍ਪਨ੍ਦਤਾਮਪਿ ਨਾਗਾਨਾਂ ਮਾਰ੍ਗਾ ਨष੍ਟਾ ਵਨੋਦ੍ਭਵਾਃ ।।]
ਦੌੜਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸਹਿਣ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ; ਕੰਪਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਰ੍ਗਂ ਸਂਰੁਦ੍ਧ੍ਯ ਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਾਃ ਸਾਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤੇ ਤਂ ਮਮਰ੍ਦੁਃ ਸਹਸਾ ਵੇष੍ਟਮਾਨਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਸੋਏ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਕਾਫਲੇ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਰਵਂ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਤੋ ਵਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਵਨਗੁਲ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਜੋ ਬਚਾਅ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਾੜਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ਦਨ੍ਤੈਃ ਕਰੈਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਹਤਾ ਗਜੈਃ
ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਸੁੰਡ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਨਿਹਤੋष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਵਬਹੁਲਾਃ ਪਦਾਤਿਜਸਂਕੁਲਾਃ। ਭਯਾਦਾਧਾਵਮਾਨਾਸ਼੍ ਪਰਸ੍ਪਰਹਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਠਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਗ੍ਹਾ ਪੈਦਲ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਬੈਠੇ।
ਘੋਰਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੋ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ। ਵृਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵਾਸਜ੍ਯਸਂਭਗ੍ਨਾਃ ਪਤਿਤਾ ਵਿषਮੇषੁ ਚ
ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਕੁਝ ਥਾਂ ਠੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਏਵਂਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਦੈਵੇਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹਸ੍ਤਿਭਿਃ। ਰਾਜਨ੍ਵਿਨਿਹਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਸਾਰ੍ਥਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈਆਂ ਕਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕਾਫਲਾ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਰਾਵਃ ਸੁਮਹਾਂਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭਯਕਾਰਕਃ। ਏषੋऽਗ੍ਨਿਰੁਤ੍ਥਿਤਃ ਕष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਾਯਧ੍ਵਂ ਧਾਵਤਾऽਧੁਨਾ
ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਸੀ: "ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ! ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੁਣ ਦੌੜੋ!"
ਰਤ੍ਨਰਾਸ਼ਿਰ੍ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣੋऽਯਂ ਗृਹ੍ਣੀਧ੍ਵਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤ। ਸਾਮਾਨ੍ਯਮੇਤਦ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਇਥੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲੋ, ਤੁਸੀਂ ਭੱਜਦੇ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਇਹ ਦੌਲਤ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪੁਨਰੇਵਾਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਿਨ੍ਤਯਧ੍ਵਂ ਸੁਕਾਤਰਾਃ। ਏਵਮੇਵਾਭਿਭਾषਨ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਭਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹੀ ਕਹਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ, ਆਸਾਨੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੋ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਦਾਰੁਣੇ ਜਨਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਚ ਬੁਬੁਧੇ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਮਾਨਸਾ। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵੈਸ਼ਸਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਐਨੀ ਭਿਆਨਕ ਤਬਾਹੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਲਾ ਪਦ੍ਮਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸਂਸਕ੍ਤਵਦਨਾਸ਼੍ਵਾਸਾ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਡਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਯੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਾਰ੍ਥਾਤ੍ਕੇਚਿਦਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ। ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਉਥੋਂ ਸਾਰਥ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ?'
ਨੂਨਂ ਨ ਪੂਜਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਣਿਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨ ਵੈ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਮਣਿਭਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਪੂਜਾ ਵਿਘ੍ਰਕਰ੍ਤॄਣਾਮਥਵਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕृਤਾ
ਸਾਰਥ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਕੁਨਾਨਾਂ ਫਲਂ ਵਾऽਥ ਵਿਪਰੀਤਿਮਿਦਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਗ੍ਰਹਾ ਨ ਵਿਪਰੀਤਾਸ੍ਤੁ ਕਿਮਨ੍ਯਦਿਦਮਾਗਤਮ੍
ਜਾਂ ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਉਲਟ ਗੱਲ ਹੋਈ ਹੈ; ਗ੍ਰਹਿ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਹੋਰ ਕੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਅਪਰੇ ਤ੍ਵਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੀਨਾ ਜ੍ਞਾਤਿਦ੍ਰਵ੍ਯਵਿਨਾਕृਤਾ। ਯਾऽਸਾਵਦ੍ਯ ਮਹਾਸਾਰ੍ਥੇ ਨਾਰੀ ਹ੍ਯੁਨ੍ਮਤ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਉਹ ਔਰਤ ਜੋ ਵੱਡੇ ਸਾਰਥ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਪਾਗਲ ਵਰਗੀ ਸੀ—'
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਮਮਾਨੁषਮ੍। ਤਯੈਵਂ ਵਿਹਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾਯਾ ਪਰਮਦਾਰੁਣਾ
'ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਕੇ; ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਸੀ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਪਿਸ਼ਾਚੀ ਵਾ ਭਯਂਕਰੀ। ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪਾਪਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
'ਉਹ ਜਰੂਰ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਯਕਸ਼ੀ, ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਪਿਸਾਚੀ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਉਸ ਦਾ ਹੈ—ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਸਾਰ੍ਥਘ੍ਨੀਂ ਨੈਕਦੁਃਖਦਾਮ੍। ਲੋष੍ਟਭਿਃ ਪਾਂਸੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤृਣੈਃ ਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ। ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਹਨ੍ਯਾਮਃ ਸਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕਿਲ ਕृਤ੍ਯਕਾਮ੍
'ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਾਪੀ, ਸਾਰਥ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਈ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ, ਧੂੜ, ਘਾਹ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਥ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਰੂਰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂ।'
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਹ੍ਰੀਤਾ ਭੀਤਾ ਚ ਸਂਵਿਗ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਨਨਮ੍
ਪਰ ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਮੀਂ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਘਬਰਾਈ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ।
ਆਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਤਤ੍ਪਾਪਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਤ੍
ਉਹ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਅਹੋ ਮਮੋਪਰਿ ਵਿਧੇਃ ਸਂਰਮ੍ਭੋ ਦਾਰੁਣੋ ਮਹਾਨ੍। ਨਾਨੁਬਧ੍ਨਾਤਿ ਕੁਸ਼ਲਂ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
'ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ! ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ?'
ਨ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕृਤਂ ਕਸ੍ਯਚਿਦਣ੍ਵਪਿ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਰਮ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ?'
ਨੂਨਂ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਕृਤਂ ਪਾਪਾਂ ਮਾऽऽਪਤਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਅਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮਿਮਾਂ ਕष੍ਟਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤ੍ਯਹਮ੍
'ਸ਼ਾਇਦ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਆਖਰੀ, ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤ ਚ ਆ ਪਈ ਹਾਂ।'
ਭਰ੍ਤृਰਾਜ੍ਯਾਪਹਰਣਂ ਸ੍ਵਜਨਾਚ੍ਚ ਰਪਰਾਜਯਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਹ ਵਿਯੋਗਸ਼੍ਚ ਤਨਯਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਚ੍ਯੁਤਿਃ। ਨਿਰ੍ਨਾਥਤਾ ਵਨੇ ਵਾਸੋ ਬਹੁਵ੍ਯਾਲਨਿषੇਵਿਤੇ
'ਪਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਖੋ ਜਾਣਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞਣਾ, ਸਹਾਰਾ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਹਨ—'
ਅਥਾਪਰੇਦ੍ਯੁਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾ ਜਨਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਨਗੁਲ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੇ ਵੈਸ਼ਸਂ ਕृਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਖਾਯਂ ਚ ਨਰਾਧਿਪ
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਉਹ ਹੋਈ ਕਤਲ ਨੂੰ ਰੋਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਤਦਾ ਸਾਰ੍ਥੇ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹਿਤਾ ਤਤ੍ਰਵਨੇ ਤੁ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਫਲਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਮਯੰਤਿ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।