ਕੁਞ੍ਜਰਦ੍ਵੀਪਿਮਹਿषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਰ੍ਕ੍ਸ਼ਮृਗਾਨਪਿ। ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇ ਹ੍ਯਮਨੁष੍ਯਨਿषੇਵਿਤੇ
‘ਇਸ ਪੂਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਇਨਸਾਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਾਥੀ, ਭੈਸ, ਬਾਘ, ਰੀਛ ਤੇ ਹਿਰਣ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।’
ऋਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਨੁषੀਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵਨੇ। ਤਥਾ ਨੋ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਡਦ੍ਯ ਮਣਿਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ
‘ਤੇਰੇ ਸਿਵਾ, ਹੇ ਇਨਸਾਨੀ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਅੱਜ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਣਿਭਦਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।’
ਸਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਣਿਜਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਂ ਚ ਤਂ ਤਤਃ। ਕ੍ਵਨੁ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾਰ੍ਥੋऽਯਮੇਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਾਫਲਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।"
ਸਾਰ੍ਥੋऽਯਂ ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਬਾਹੋਃ ਸਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜਨਪਦਂ ਗਨ੍ਤਾ ਲਾਭਾਯ ਮਨੁਜਾਤ੍ਮਜੇ
ਇਹ ਕਾਫਲਾ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ ਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਧੀਏ, ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਾ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਜਗਾਮ ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਸਾਰ੍ਥੇਨ ਪਤਿਲਾਲਸਾ
ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਉਸ ਕਾਫਲੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਈ।
ਅਥ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਵਨੇ ਮਹਤਿ ਦਾਰੁਣੇ। ਤਟਾਕਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਯੁਤਮ੍
ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਸ਼ੁਭ, ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ-ਕੁੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਝੀਲ ਵੇਖੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਣਿਜੋ ਰਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੂਤਯਵਸੇਨ੍ਧਨਮ੍। ਬਹੁਮੂਲਫਲੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰਾ ਤੇ ਲੱਕੜ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृष੍ਟਸਲਿਲਂ ਮਨੋਹਾਰਿ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍। ਸੁਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਹਾਸ੍ਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ਾਯ ਮਨੋ ਦਧੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਡੇਰਾ ਲਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸਂਮਤੇ ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਸ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਵਾਸ ਸਾਰ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮ੍
ਕਾਫਲੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ; ਵੱਡਾ ਕਾਫਲਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਰਾਤ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਥਾਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰਸਮਯੇ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦੇ ਤਿਮਿਰੇ ਤਦਾ। ਸੁਪ੍ਤੇ ਸਾਰ੍ਥੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਿਯੂਥਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਪਾਨੀਯਾਰ੍ਥਂ ਗਿਰਿਤਟਾਨ੍ਮਦਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਵਿਲਮ੍
ਫਿਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਚੁੱਪ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਕਾਫਲਾ ਥੱਕ ਕੇ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਰਸ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
[ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ ਸਾਰ੍ਥਂ ਤਂ ਸਾਰ੍ਥਜਾਨ੍ਸੁਬਹੂਨ੍ਗਜਾਨ੍
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕਾਫਲੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਕਈ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਤਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਗਜਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਨਗਜਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤੋ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਉਹ ਘਰੇਲੂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਵੇਗਃ ਕਰਿਣਾਂ ਦੁਃਸਹੋऽਭਵਤ੍। ਨਗਾਗ੍ਰਾਦਿਵ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਪਤਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਸ੍ਪਨ੍ਦਤਾਮਪਿ ਨਾਗਾਨਾਂ ਮਾਰ੍ਗਾ ਨष੍ਟਾ ਵਨੋਦ੍ਭਵਾਃ ।।]
ਦੌੜਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸਹਿਣ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ; ਕੰਪਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਰ੍ਗਂ ਸਂਰੁਦ੍ਧ੍ਯ ਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਾਃ ਸਾਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤੇ ਤਂ ਮਮਰ੍ਦੁਃ ਸਹਸਾ ਵੇष੍ਟਮਾਨਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਸੋਏ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਕਾਫਲੇ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਰਵਂ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਤੋ ਵਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਵਨਗੁਲ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਜੋ ਬਚਾਅ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਾੜਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ਦਨ੍ਤੈਃ ਕਰੈਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਹਤਾ ਗਜੈਃ
ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਸੁੰਡ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਨਿਹਤੋष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਵਬਹੁਲਾਃ ਪਦਾਤਿਜਸਂਕੁਲਾਃ। ਭਯਾਦਾਧਾਵਮਾਨਾਸ਼੍ ਪਰਸ੍ਪਰਹਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਠਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਗ੍ਹਾ ਪੈਦਲ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਬੈਠੇ।
ਘੋਰਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੋ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ। ਵृਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵਾਸਜ੍ਯਸਂਭਗ੍ਨਾਃ ਪਤਿਤਾ ਵਿषਮੇषੁ ਚ
ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਕੁਝ ਥਾਂ ਠੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਏਵਂਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਦੈਵੇਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹਸ੍ਤਿਭਿਃ। ਰਾਜਨ੍ਵਿਨਿਹਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਸਾਰ੍ਥਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈਆਂ ਕਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕਾਫਲਾ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਰਾਵਃ ਸੁਮਹਾਂਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭਯਕਾਰਕਃ। ਏषੋऽਗ੍ਨਿਰੁਤ੍ਥਿਤਃ ਕष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਾਯਧ੍ਵਂ ਧਾਵਤਾऽਧੁਨਾ
ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਸੀ: "ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ! ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੁਣ ਦੌੜੋ!"
ਰਤ੍ਨਰਾਸ਼ਿਰ੍ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣੋऽਯਂ ਗृਹ੍ਣੀਧ੍ਵਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤ। ਸਾਮਾਨ੍ਯਮੇਤਦ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਇਥੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲੋ, ਤੁਸੀਂ ਭੱਜਦੇ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਇਹ ਦੌਲਤ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪੁਨਰੇਵਾਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਿਨ੍ਤਯਧ੍ਵਂ ਸੁਕਾਤਰਾਃ। ਏਵਮੇਵਾਭਿਭਾषਨ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਭਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹੀ ਕਹਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ, ਆਸਾਨੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੋ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਦਾਰੁਣੇ ਜਨਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਚ ਬੁਬੁਧੇ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਮਾਨਸਾ। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵੈਸ਼ਸਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਐਨੀ ਭਿਆਨਕ ਤਬਾਹੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਲਾ ਪਦ੍ਮਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸਂਸਕ੍ਤਵਦਨਾਸ਼੍ਵਾਸਾ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਡਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਯੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਾਰ੍ਥਾਤ੍ਕੇਚਿਦਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ। ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਉਥੋਂ ਸਾਰਥ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ?'
ਨੂਨਂ ਨ ਪੂਜਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਣਿਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨ ਵੈ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਮਣਿਭਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਪੂਜਾ ਵਿਘ੍ਰਕਰ੍ਤॄਣਾਮਥਵਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕृਤਾ
ਸਾਰਥ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਕੁਨਾਨਾਂ ਫਲਂ ਵਾऽਥ ਵਿਪਰੀਤਿਮਿਦਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਗ੍ਰਹਾ ਨ ਵਿਪਰੀਤਾਸ੍ਤੁ ਕਿਮਨ੍ਯਦਿਦਮਾਗਤਮ੍
ਜਾਂ ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਉਲਟ ਗੱਲ ਹੋਈ ਹੈ; ਗ੍ਰਹਿ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਹੋਰ ਕੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਅਪਰੇ ਤ੍ਵਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੀਨਾ ਜ੍ਞਾਤਿਦ੍ਰਵ੍ਯਵਿਨਾਕृਤਾ। ਯਾऽਸਾਵਦ੍ਯ ਮਹਾਸਾਰ੍ਥੇ ਨਾਰੀ ਹ੍ਯੁਨ੍ਮਤ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਉਹ ਔਰਤ ਜੋ ਵੱਡੇ ਸਾਰਥ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਪਾਗਲ ਵਰਗੀ ਸੀ—'
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਮਮਾਨੁषਮ੍। ਤਯੈਵਂ ਵਿਹਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾਯਾ ਪਰਮਦਾਰੁਣਾ
'ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਕੇ; ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਸੀ।'