ਵਦ ਸਤ੍ਯਂ ਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਥਵਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
‘ਸੱਚ ਦੱਸ—ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਦੀ ਹੈਂ? ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ।’
ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾ ਤ੍ਵਮੁਤਾਹੋਸਿ ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾ। ਸਰ੍ਵਥਾਕੁਰੁ ਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ ਚਾਸ੍ਮਾਨਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
‘ਕੀ ਤੂੰ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਰਾਖਸ਼ਣੀ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹੈਂ? ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁੱਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਨਿੰਦ-ਰਹਿਤ।’
ਯਥਾऽਯਂਸਰ੍ਵਥਾ ਸਾਰ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਤਥਾ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹਿ ਨੋ ਭਵੇਤ੍
‘ਇਹ ਸਾਰਥਾ ਜਲਦੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਇਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।’
ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਥੇਨ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਪੀਡਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਥਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ‘ਤੇ, ਨਲ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਮਯੰਤਿ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਨੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਰ੍ਤਵਾਹਂ ਚ ਸਾਰ੍ਥਂ ਚ ਜਨਾ ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਕੇਚਨ। ਯੁਵਸ੍ਥਵਿਰਬਾਲਾਸ਼੍ ਸਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਪੁਰੋਗਮਾਃ
‘ਸਾਰਥਾ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਸਾਰਥਾ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਨ—ਜਵਾਨ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੱਚੇ, ਅਤੇ ਸਾਰਥਾ ਦੇ ਅਗਵਾਨ—’
ਮਾਨੁषੀਂ ਮਾਂ ਵਿਜਾਨੀਤ ਮਨੁਜਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਾਮ੍। ਨृਪਸ੍ਨੁषਾਂ ਰਾਜਭਾਰ੍ਯਾਂ ਭਰ੍ਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਮ੍
‘ਮੈਨੂੰ ਇਨਸਾਨੀ ਔਰਤ ਸਮਝੋ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੁਹਾ, ਰਾਜ ਘਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹੈ।’
ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਣ੍ਮਮ ਪਿਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਰਾਜਾ ਚ ਨੈषਧਃ। ਨਲੋਨਾਮ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਾਮ੍ਯਪਰਾਜਿਤਮ੍
‘ਮੇਰਾ ਪਿਓ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਲ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।’
ਯਦਿ ਜਾਨੀਤ ਨृਪਤਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਂਸਤ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਨਲਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਮਿਤ੍ਰਗਣਸੂਦਨਮ੍
‘ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ—ਨਲ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।’
ਤਾਮੁਵਾਚਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਸਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਾਮ ਸ਼ृਣੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਮਦ੍ਵਚਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਸਾਰਥਾ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੁਚਿ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।’
ਅਹਂ ਸਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨੇਤਾ ਵੈ ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਃ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਮਨੁष੍ਯਂ ਨਲਨਾਮਾਨਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
‘ਮੈਂ ਸਾਰਥਾ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਹਸਦੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਲ ਨਾਮ ਦਾ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਔਰਤ।’
ਕੁਞ੍ਜਰਦ੍ਵੀਪਿਮਹਿषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਰ੍ਕ੍ਸ਼ਮृਗਾਨਪਿ। ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇ ਹ੍ਯਮਨੁष੍ਯਨਿषੇਵਿਤੇ
‘ਇਸ ਪੂਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਇਨਸਾਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਾਥੀ, ਭੈਸ, ਬਾਘ, ਰੀਛ ਤੇ ਹਿਰਣ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।’
ऋਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਨੁषੀਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵਨੇ। ਤਥਾ ਨੋ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਡਦ੍ਯ ਮਣਿਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ
‘ਤੇਰੇ ਸਿਵਾ, ਹੇ ਇਨਸਾਨੀ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਅੱਜ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਣਿਭਦਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।’
ਸਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਣਿਜਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਂ ਚ ਤਂ ਤਤਃ। ਕ੍ਵਨੁ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾਰ੍ਥੋऽਯਮੇਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਾਫਲਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।"
ਸਾਰ੍ਥੋऽਯਂ ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਬਾਹੋਃ ਸਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜਨਪਦਂ ਗਨ੍ਤਾ ਲਾਭਾਯ ਮਨੁਜਾਤ੍ਮਜੇ
ਇਹ ਕਾਫਲਾ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ ਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਧੀਏ, ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਾ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਜਗਾਮ ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਸਾਰ੍ਥੇਨ ਪਤਿਲਾਲਸਾ
ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਉਸ ਕਾਫਲੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਈ।
ਅਥ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਵਨੇ ਮਹਤਿ ਦਾਰੁਣੇ। ਤਟਾਕਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਯੁਤਮ੍
ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਸ਼ੁਭ, ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ-ਕੁੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਝੀਲ ਵੇਖੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਣਿਜੋ ਰਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੂਤਯਵਸੇਨ੍ਧਨਮ੍। ਬਹੁਮੂਲਫਲੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰਾ ਤੇ ਲੱਕੜ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृष੍ਟਸਲਿਲਂ ਮਨੋਹਾਰਿ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍। ਸੁਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਹਾਸ੍ਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ਾਯ ਮਨੋ ਦਧੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਡੇਰਾ ਲਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸਂਮਤੇ ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਸ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਵਾਸ ਸਾਰ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮ੍
ਕਾਫਲੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ; ਵੱਡਾ ਕਾਫਲਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਰਾਤ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਥਾਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰਸਮਯੇ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦੇ ਤਿਮਿਰੇ ਤਦਾ। ਸੁਪ੍ਤੇ ਸਾਰ੍ਥੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਿਯੂਥਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਪਾਨੀਯਾਰ੍ਥਂ ਗਿਰਿਤਟਾਨ੍ਮਦਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਵਿਲਮ੍
ਫਿਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਚੁੱਪ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਕਾਫਲਾ ਥੱਕ ਕੇ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਰਸ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
[ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ ਸਾਰ੍ਥਂ ਤਂ ਸਾਰ੍ਥਜਾਨ੍ਸੁਬਹੂਨ੍ਗਜਾਨ੍
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕਾਫਲੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਕਈ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਤਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਗਜਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਨਗਜਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤੋ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਉਹ ਘਰੇਲੂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਵੇਗਃ ਕਰਿਣਾਂ ਦੁਃਸਹੋऽਭਵਤ੍। ਨਗਾਗ੍ਰਾਦਿਵ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਪਤਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਸ੍ਪਨ੍ਦਤਾਮਪਿ ਨਾਗਾਨਾਂ ਮਾਰ੍ਗਾ ਨष੍ਟਾ ਵਨੋਦ੍ਭਵਾਃ ।।]
ਦੌੜਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸਹਿਣ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ; ਕੰਪਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਰ੍ਗਂ ਸਂਰੁਦ੍ਧ੍ਯ ਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਾਃ ਸਾਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤੇ ਤਂ ਮਮਰ੍ਦੁਃ ਸਹਸਾ ਵੇष੍ਟਮਾਨਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਸੋਏ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਕਾਫਲੇ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਰਵਂ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਤੋ ਵਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਵਨਗੁਲ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਜੋ ਬਚਾਅ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਾੜਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ਦਨ੍ਤੈਃ ਕਰੈਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਹਤਾ ਗਜੈਃ
ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਸੁੰਡ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਨਿਹਤੋष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਵਬਹੁਲਾਃ ਪਦਾਤਿਜਸਂਕੁਲਾਃ। ਭਯਾਦਾਧਾਵਮਾਨਾਸ਼੍ ਪਰਸ੍ਪਰਹਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਠਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਗ੍ਹਾ ਪੈਦਲ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਬੈਠੇ।
ਘੋਰਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੋ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ। ਵृਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵਾਸਜ੍ਯਸਂਭਗ੍ਨਾਃ ਪਤਿਤਾ ਵਿषਮੇषੁ ਚ
ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਕੁਝ ਥਾਂ ਠੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਏਵਂਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਦੈਵੇਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹਸ੍ਤਿਭਿਃ। ਰਾਜਨ੍ਵਿਨਿਹਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਸਾਰ੍ਥਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈਆਂ ਕਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕਾਫਲਾ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਰਾਵਃ ਸੁਮਹਾਂਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਭਯਕਾਰਕਃ। ਏषੋऽਗ੍ਨਿਰੁਤ੍ਥਿਤਃ ਕष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਾਯਧ੍ਵਂ ਧਾਵਤਾऽਧੁਨਾ
ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਸੀ: "ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ! ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੁਣ ਦੌੜੋ!"