ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ। ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਯਤ੍ਰਸਾਯਂਗृਹੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜੋ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਰਨ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੁਸ਼੍ਚਰਾਮਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਤੀਰ੍ਥੇष੍ਵਾਪ੍ਲਵਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਵਿਚਚਾਰ ਹ
ਉਹ ਮਹਾਤੀਜੀ ਤਪਸੀ ਕਠਿਨ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਨਹਰਹਰ੍ਮੁਨਿਃ। ਸਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਤॄਨ੍ਗਰ੍ਤੇ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਨਧੋਮੁਖਾਨ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁੱਕਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਏਕਤਨ੍ਤ੍ਵਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਵੈ ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਬਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਤਂ ਤਨ੍ਤੁਂ ਚ ਸ਼ਨੈਰਾਖੁਮਾਦਦਾਨਂ ਬਿਲੇਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਘਾਸ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਤਾਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਚੂਹਾ, ਜੋ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਓਹ ਤਾਰ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾਨ੍ਕृਸ਼ਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਗਰ੍ਤੇ ਸ੍ਵਤ੍ਰਾਣਮਿਚ੍ਛਤਃ। ਉਪਸृਤ੍ਯ ਸ ਤਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਦੀਨਰੂਪੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਭੁੱਖੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੁਖੀ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੇ ਭਵਨ੍ਤੋऽਵਲਮ੍ਬਨ੍ਤੇ ਵੀਰਮਸ੍ਤਮ੍ਬਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਖਾਦਿਤੈਰ੍ਮੂਲੈਰਾਖੁਨਾ ਬਿਲਵਾਸਿਨਾ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਘਾਸ ਦੀ ਤਾਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਇਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜੜ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਏ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੂਹਾ, ਜੋ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਬਕੇ ਮੂਲਂ ਯਦਪ੍ਯੇਕਮਿਹ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਦ੍ਭਪ੍ਯਯਂ ਸ਼ਨੈਰਾਖੁਰਾਦਤ੍ਤੇ ਦਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਇਸ ਵੱਡੀ ਘਾਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇਕੱਲੀ ਜੜ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਚੂਹਾ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਛੇਤ੍ਸ੍ਯਤੇऽਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟਤ੍ਵਾਦੇਤਦਪ੍ਯਚਿਰਾਦਿਵ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤਾਰੋऽਤ੍ਰ ਗਰ੍ਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਧੋਮੁਖਾਃ
ਜਲਦੀ ਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜੜ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਕੱਟ ਜਾਵੇਗੀ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਜਾਵੋਗੇ।
ਅਤ੍ਰ ਮੇ ਦੁਃਖਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁष੍ਮਾਨਧੋਮੁਖਾਨ੍। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਮਾਪਦਮਾਪਨ੍ਨਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵਃ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਲਟੇ ਲਟਕਦੇ ਤੇ ਇੰਨੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤਪਸੋऽਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਥੇਨ ਤृਤੀਯੇਨਾਥ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਅਰ੍ਧੇਨ ਵਾਪਿ ਨਿਸ੍ਤਰ੍ਤੁਮਾਪਦਂ ਬ੍ਰੂਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੇ ਚੌਥੇ, ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।
ਅਥਵਾਪਿ ਸਮਗ੍ਰੇਣ ਤਰਨ੍ਤੁ ਤਪਸਾ ਮਮ। ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੇਹ ਕਾਮਮੇਵਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੂਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਬਚ ਜਾਓ—ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।
ਕੁਤੋ ਭਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਯੋ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ। ਨ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯ ਤਪਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ, ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਅਸ੍ਤਿ ਨਸ੍ਤਾਤ ਤਪਸਃ ਫਲਂ ਪ੍ਰਵਦਤਾਂ ਵਰ। ਸਂਤਾਨਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਤਾਮੋ ਨਿਰਯੇऽਸ਼ੁਚੌ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਗੰਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਸਨ੍ਤਾਨਂ ਹਿ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਂ ਏਵਮਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਲਮ੍ਬਤਾਮਿਹ ਨਸ੍ਤਾਤ ਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਵੈ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ।
ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਭਿਜਾਨੀਮੋ ਲੋਕੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤਪੌਰੁषਮ੍। ਵृਦ੍ਧੋ ਭਵਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗੋਯੋਨਃ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਨ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਨ
ਜਿਸ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਪਛਾਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ—ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਅਸੀਂ, ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਤਰਸ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਸ਼ੋਚਤੇ ਚੈਵ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਚ੍ਛृਣੁ ਯੇ ਵੈ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿਜ। ਯਾਯਾਵਰਾ ਨਾਮ ਵਯਮृषਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮਿਆ, ਅਸੀਂ ਯਾਯਾਵਰ ਨਾਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਲੋਕਾਤ੍ਪੁਮ੍ਯਾਦਿਹ ਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਸਨ੍ਤਾਨਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਮੁਨੇ। ਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਨਸ੍ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਨ ਹਿ ਨਸ੍ਤਨ੍ਤੁਰਸ੍ਤਿ ਵੈ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਾਂ। ਸਾਡੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ।
ਅਸ੍ਤਿਤ੍ਵੇਕੋऽਦ੍ਯ ਨਸ੍ਤਨ੍ਤੁਃ ਸੋऽਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਥਾ ਤਥਾ। ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯੋऽਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਾਨਾਂ ਤਪ ਏਕਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਬਚੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਲਗਭਗ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ। ਉਹ ਨਸੀਬਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ। ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਃ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਜਰਤਕਾਰੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸ੍ਮ ਤਪਸੋ ਲੋਭਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਾਪਾਦਿਤਾ ਵਯਮ੍। ਨ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾ ਬਾਨ੍ਧਵੋ ਵਾऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਉਸਦੇ ਨਾ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਮ੍ਬਾਮਹੇ ਗਰ੍ਤੇ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਹ੍ਯਨਾਥਵਤ੍। ਸ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਨਾਥਵਤ੍ਤਯਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਖੱਡ 'ਤੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ, ਅਜਿਹੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤੇऽਵਲਮ੍ਬਨ੍ਤੇ ਗਰ੍ਤੇ ਦੀਨਾ ਅਧੋਮੁਖਾਃ। ਸਾਧੁ ਦਾਰਾਨ੍ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਪ੍ਰਜਾਯਸ੍ਵੇਤਿ ਚਾਭਿ ਭੋਃ
ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਖੱਡ 'ਤੇ ਝੂਲ ਰਹੇ, ਹਤਾਸ ਤੇ ਨਿਮਨ ਹੋਏ। ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਤਨੀ ਲੈ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕੁਲਤਨ੍ਤੁਰ੍ਹਿ ਨਃ ਸ਼ਿष੍ਟਃ ਸ ਏਕੈਕਸ੍ਤਪੋਧਨ। ਯਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵੀਰਣਸ੍ਤਮ੍ਬਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਕੋ ਇਕ ਲੜੀ ਬਚੀ ਹੈ, ਇਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਘਾਹ ਦੀ ਟਹਿ ਨਾਲ ਆਸਰਾ ਲੈਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।
ਏषੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਲਸ੍ਤਮ੍ਬ ਆਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ। ਯਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮੂਲਾਨੀਹਾਸ੍ਯ ਵੀਰੁਧਃ
ਇਹ ਸਾਡੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਥੰਮ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਬੈਠਾ, ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਹੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤੇ ਨਸ੍ਤਨ੍ਤਵਸ੍ਤਾਤ ਕਾਲੇਨ ਪਰਿਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਯਤ੍ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮੂਲਮਸ੍ਯਾਰ੍ਧਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਹ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਵੰਸ਼ ਲੜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਤੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਜੜ੍ਹ ਅਧੀ ਖਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਲਮ੍ਬਾਮਹੇ ਗਰ੍ਤੇ ਸੋऽਪ੍ਯੇਕਸ੍ਤਪ ਆਸ੍ਥਿਤਃ। ਯਮਾਖੁਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਾਲ ਏष ਮਹਾਬਲਃ
ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਖੱਡ 'ਤੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਉਹ ਇਕੋ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੂਹਾ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਹੈ।
ਸ ਤਂ ਤਪੋਰਤਂ ਮਨ੍ਦਂ ਸ਼ਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ਪਯਤੇ ਤੁਦਨ੍। ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਂ ਤਪੋਲੁਬ੍ਧਂ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾਨਮਚੇਤਸਮ੍
ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੁਰੇਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਰਤਕਾਰੁ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਲਾਲਚੀ, ਮੰਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਬੇਸੂਝ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਨਸ੍ਤਤ੍ਤਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਸਤ੍ਤਮ। ਛਿਨ੍ਨਮੂਲਾਨ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਨ੍ਕਾਲੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਜੀਵ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕੇਗੀ—ਅਸੀਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖੜੇ, ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋਏ।
ਅਧਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾ ਦੁष੍ਕृਤਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਪਤਿਤੇष੍ਵਤ੍ਰ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਸਾਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਣਗੇ।
ਛਿਨ੍ਨਃ ਕਾਲੇਨ ਸੋऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਾ ਵੈ ਨਰਕਂ ਤਤਃ। ਤਪੋ ਵਾऽਪ੍ਯਥ ਚਾ ਯਜ੍ਞੋ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪਾਵਨਂ ਮਹਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਚਾਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਮ।