ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਗਾਨ੍ਨੈਕਾਨ੍ਨੈਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਨੈਕਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਨੈਕਾਂਸ਼੍ਚ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦਰਖ਼ਤ, ਬਹੁਤ ਨਦੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੇਖੇ।
ਕਨ੍ਦਰਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਤਮ੍ਬਾਂਸ਼੍ਚ ਨਦੀਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਨ੍ਭੀਮਸੁਤਾ ਪਤਿਮਨ੍ਵੇषਤੀ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਣ, ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਦ ਭੀਮ ਦੀ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕृष੍ਟਮਧ੍ਵਾਨਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਮਹਾਸਾਰ੍ਥਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਮ੍
ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਫਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਤ੍ਤਰਨ੍ਤਂ ਨਦੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਸੁਸ਼ੀਤਤੋਯਾਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਹ੍ਰਦਿਨੀਂ ਵੇਤਸੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਨਦੀ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਚੌੜਾ, ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰੋਦ੍ਧੁष੍ਟਾਂ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਕੁਰਰੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਬਾਕੋਪਕੂਜਿਤਾਮ੍। ਕੂਰ੍ਮਗ੍ਰਾਹਝਵਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਵਿਪੁਲਦ੍ਵੀਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਕੌਂਜ, ਸਾਰਸ, ਚਕਵਾ ਅਤੇ ਬਗਲੇਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਕਛੂਆਂ, ਘੜਿਆਲ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਜਲ-ਥਲ ਜ਼ਮੀਨ ਵੱਡੇ ਟਾਪੂਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਮਹਾਸਾਰ੍ਥਂ ਨਲਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਉਪਸਰ੍ਪ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹਾ ਜਨਮਧ੍ਯਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਨਲ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਸਾਰਥਾ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਆਈ ਤੇ ਜਨਤਾ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਰੂਪਾ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਤਥਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਧਸਂਵृਤਾ। ਕृਸ਼ਾ ਵਿਵਰ੍ਣਾ ਮਲਿਨਾ ਪਾਂਸੁਧ੍ਵਸ੍ਤਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾ
ਉਹ ਪਾਗਲ ਜਿਹੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕੱਪੜੇ ਅਧ-ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਪੀਲੀ, ਗੰਦੀ, ਅਤੇ ਵਾਲ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਮਨੁਜਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਕੇਚਿਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਉਥੇ ਚੀਕ ਪਾ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਾਂ ਕੇਚਿਦਭ੍ਯਸੂਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਂਦਯਾਂਕੇਚਿਤ੍ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਾਰਤ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੱਸੇ, ਹੋਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਕਾऽਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਿਂ ਵਾ ਮृਗਯਸੇ ਵਨੇ। ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਹ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਮਸਿਂ ਮਾਨੁषੀ
‘ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ? ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੀ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਡਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਕੀ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਨਸਾਨ ਹੈਂ?’
ਵਦ ਸਤ੍ਯਂ ਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਥਵਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
‘ਸੱਚ ਦੱਸ—ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਦੀ ਹੈਂ? ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ।’
ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾ ਤ੍ਵਮੁਤਾਹੋਸਿ ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾ। ਸਰ੍ਵਥਾਕੁਰੁ ਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ ਚਾਸ੍ਮਾਨਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
‘ਕੀ ਤੂੰ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਰਾਖਸ਼ਣੀ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹੈਂ? ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁੱਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਨਿੰਦ-ਰਹਿਤ।’
ਯਥਾऽਯਂਸਰ੍ਵਥਾ ਸਾਰ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਤਥਾ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹਿ ਨੋ ਭਵੇਤ੍
‘ਇਹ ਸਾਰਥਾ ਜਲਦੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਇਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।’
ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਥੇਨ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਪੀਡਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਥਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ‘ਤੇ, ਨਲ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਮਯੰਤਿ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਨੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਰ੍ਤਵਾਹਂ ਚ ਸਾਰ੍ਥਂ ਚ ਜਨਾ ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਕੇਚਨ। ਯੁਵਸ੍ਥਵਿਰਬਾਲਾਸ਼੍ ਸਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਪੁਰੋਗਮਾਃ
‘ਸਾਰਥਾ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਸਾਰਥਾ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਨ—ਜਵਾਨ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੱਚੇ, ਅਤੇ ਸਾਰਥਾ ਦੇ ਅਗਵਾਨ—’
ਮਾਨੁषੀਂ ਮਾਂ ਵਿਜਾਨੀਤ ਮਨੁਜਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਾਮ੍। ਨृਪਸ੍ਨੁषਾਂ ਰਾਜਭਾਰ੍ਯਾਂ ਭਰ੍ਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਮ੍
‘ਮੈਨੂੰ ਇਨਸਾਨੀ ਔਰਤ ਸਮਝੋ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੁਹਾ, ਰਾਜ ਘਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹੈ।’
ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਣ੍ਮਮ ਪਿਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਰਾਜਾ ਚ ਨੈषਧਃ। ਨਲੋਨਾਮ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਾਮ੍ਯਪਰਾਜਿਤਮ੍
‘ਮੇਰਾ ਪਿਓ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਲ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।’
ਯਦਿ ਜਾਨੀਤ ਨृਪਤਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਂਸਤ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਨਲਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਮਿਤ੍ਰਗਣਸੂਦਨਮ੍
‘ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ—ਨਲ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।’
ਤਾਮੁਵਾਚਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਸਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਾਮ ਸ਼ृਣੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਮਦ੍ਵਚਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਸਾਰਥਾ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੁਚਿ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।’
ਅਹਂ ਸਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨੇਤਾ ਵੈ ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਃ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਮਨੁष੍ਯਂ ਨਲਨਾਮਾਨਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
‘ਮੈਂ ਸਾਰਥਾ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਹਸਦੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਲ ਨਾਮ ਦਾ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਔਰਤ।’
ਕੁਞ੍ਜਰਦ੍ਵੀਪਿਮਹਿषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਰ੍ਕ੍ਸ਼ਮृਗਾਨਪਿ। ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇ ਹ੍ਯਮਨੁष੍ਯਨਿषੇਵਿਤੇ
‘ਇਸ ਪੂਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਇਨਸਾਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਾਥੀ, ਭੈਸ, ਬਾਘ, ਰੀਛ ਤੇ ਹਿਰਣ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।’
ऋਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਨੁषੀਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵਨੇ। ਤਥਾ ਨੋ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਡਦ੍ਯ ਮਣਿਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ
‘ਤੇਰੇ ਸਿਵਾ, ਹੇ ਇਨਸਾਨੀ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਅੱਜ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਣਿਭਦਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।’
ਸਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਣਿਜਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਂ ਚ ਤਂ ਤਤਃ। ਕ੍ਵਨੁ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾਰ੍ਥੋऽਯਮੇਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਾਫਲਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।"
ਸਾਰ੍ਥੋऽਯਂ ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਬਾਹੋਃ ਸਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜਨਪਦਂ ਗਨ੍ਤਾ ਲਾਭਾਯ ਮਨੁਜਾਤ੍ਮਜੇ
ਇਹ ਕਾਫਲਾ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ ਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਧੀਏ, ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਾ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਜਗਾਮ ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਸਾਰ੍ਥੇਨ ਪਤਿਲਾਲਸਾ
ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਉਸ ਕਾਫਲੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਈ।
ਅਥ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਵਨੇ ਮਹਤਿ ਦਾਰੁਣੇ। ਤਟਾਕਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਯੁਤਮ੍
ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਸ਼ੁਭ, ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ-ਕੁੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਝੀਲ ਵੇਖੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਣਿਜੋ ਰਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੂਤਯਵਸੇਨ੍ਧਨਮ੍। ਬਹੁਮੂਲਫਲੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰਾ ਤੇ ਲੱਕੜ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृष੍ਟਸਲਿਲਂ ਮਨੋਹਾਰਿ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍। ਸੁਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਹਾਸ੍ਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ਾਯ ਮਨੋ ਦਧੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਡੇਰਾ ਲਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸਂਮਤੇ ਸਾਰ੍ਥਵਾਹਸ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਵਾਸ ਸਾਰ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮ੍
ਕਾਫਲੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ; ਵੱਡਾ ਕਾਫਲਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਰਾਤ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਥਾਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰਸਮਯੇ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦੇ ਤਿਮਿਰੇ ਤਦਾ। ਸੁਪ੍ਤੇ ਸਾਰ੍ਥੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਹਸ੍ਤਿਯੂਥਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਪਾਨੀਯਾਰ੍ਥਂ ਗਿਰਿਤਟਾਨ੍ਮਦਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਵਿਲਮ੍
ਫਿਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਚੁੱਪ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਕਾਫਲਾ ਥੱਕ ਕੇ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਰਸ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।