ਹਾ ਵੀਰ ਨਨੁਨਾਮਾਹਮਿष੍ਟਾ ਕਿਲ ਤਵਾਨਘ। ਅਸ੍ਯਾਮਟਵ੍ਯਾਂ ਘੋਰਾਯਾਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਹਾ ਵੀਰ, ਕੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਤ੍ਯੇष ਮਾਂ ਰੌਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ। ਅਰਣ੍ਯਰਾਟ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਕਰਤੀ ਵਾਲਾ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਨ ਮੇ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਾ ਕਾਚਿਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਿਯਾऽਸ੍ਤੀਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਸ੍ਤਦਾ। ਤਾਮृਤਾਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣ ਪੁਰੋਕ੍ਤਾਂ ਭਾਰਤੀਂ ਨृਪ
“ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ,” ਤੂੰ ਕਦੇ ਆਖਿਆ ਸੀ; ਹੇ ਭਲੇ, ਉਹ ਵਚਨ ਸੱਚ ਕਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਮਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਿष੍ਟਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਈਪ੍ਸਿਤਾਮੀਪ੍ਸਿਤੋਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਰੋ ਰਹੀ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਾਂ ਵਿਵਰ੍ਣਾਂ ਚ ਮਲਿਨਾਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਧਪ੍ਰਾਵृਤਾਮੇਕਾਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਮਨਾਥਵਤ੍
ਓ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ, ਪੀਲੀ ਅਤੇ ਗੰਦੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅੱਧਾ ਕੱਪੜਾ ਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਯੂਥਭ੍ਰष੍ਟਾਮਿਵੈਕਾਂ ਮਾਂ ਹਰਿਣੀਂ ਪृਥੁਲੋਚਨ। ਨ ਮਾਨਯਸਿ ਮਾਮਾਰ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਤੀਮਰਿਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਓ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਰਣੀ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ—ਪਰ, ਓ ਸੱਜਣ, ਮੈਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਮਾਮਿਹੈਕਾਕਿਨੀਂ ਸਤੀਮ੍। ਆਭਾषਮਾਣਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਓ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਚੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਕੁਲਸ਼ੀਲੋਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ਼ੋਭਨਾਮ੍। `ਅਨੁਵ੍ਰਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਓ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਨਾਦ੍ਯਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਿਰਾਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰੋਤ੍ਤਮ। ਵਨੇ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਧੋਰੇ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਨਿषੇਵਿਤੇ
ਓ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ।
ਸ਼ਯਾਨਮੁਪਵਿष੍ਟਂ ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾ ਨਿषਧਾਧਿਪ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਮ ਸ਼ੋਕਨਿਬਰ੍ਹਣ
ਓ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਲੈਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਬੈਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਖੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਂ ਨੁ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਰਣ੍ਯੇ ਸਂਗਤ੍ਯੇਤਿ ਨਲੋ ਨृਪਃ
ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਤੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ—ਕੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ?
ਕੋ ਨੁ ਮੇ ਕਥਯੇਦਦ੍ਯ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿष੍ਠਿਤਂ ਨृਪਮ੍। ਅਭਿਰੂਪਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਵ੍ਯੂਹਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਕੌਣ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ?
ਯਮਨ੍ਵੇਪਸਿ ਰਾਜਾਨਂ ਨਲਂ ਪਦ੍ਮਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਅਯਂਸ ਇਤਿ ਕਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਾਮਿ ਮਧੁਰਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਕਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਸੁਣਾਂਗੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ, 'ਇਹ ਨਲ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ,' ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਕੰਬਦਾ ਹੈਂ?
ਅਰਣ੍ਯਰਾਡਯਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਹਨੁਃ। ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋऽਭਿਮੁਖੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਪृਚ੍ਛਾਮ੍ਯੇਨਮਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ
ਇਸ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ ਵਾਲਾ—ਇੱਕ ਬਾਘ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦੀ ਹਾਂ।
ਭਵਾਨ੍ਮृਗਾਣਾਮਧਿਪਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਨਨੇ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜਤਨਯਾਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀਤਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍
ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਦਮਯੰਤਿ ਵਜੋਂ ਜਾਣ।
ਨਿषਧਾਧਿਪਤੇਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਲਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਃ। ਪਤਿਮਨ੍ਵੇषਤੀਮੇਕਾਂ ਕृਪਣਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਲ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ; ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਇਕੱਲੀ, ਬੇਚਾਰੀ ਤੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸਯ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਹ ਯਦਿ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨਲਃ। `ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਓ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਨਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ—ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਕੰਧੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ—ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ।
ਅਥਵਾऽਰਣ੍ਯਨृਪਤੇ ਨਲਂ ਯਦਿ ਨ ਸ਼ਂਸਸਿ। ਮਾਂ ਖਾਦਯ ਮृਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੁਃਖਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮੋਚਯ
ਪਰ ਜੇ, ਓ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਲ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਰਣ੍ਯੇ ਵਿਲਪਿਤਂ ਮਮੈष ਮृਗਰਾਟ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਯਾਤ੍ਯੇष ਮृष੍ਟਸਲਿਲਾਮਾਪਗਾਂ ਸਾਗਰੋਪਮਾਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਰੋਹਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਸਾਫ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਂ ਪृਚ੍ਛੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰੁਚ੍ਛਿਤੈਃ। ਵਿਰਾਜਿਤਂ ਦਿਵਸ੍ਪृਗ੍ਭਿਰ੍ਨੈਕਵਰ੍ਣੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਨਾਧਾਤੁਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਿਵਿਧੋਪਲਭੂषਿਤਮ੍। ਆਸ੍ਯਾਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਕੇਤੁਭੂਤਮਿਵੋਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਇਹ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਾਤਙ੍ਗਵਰਾਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਮृਗਾਯੁਤਮ੍। ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦਨੁਨਾਦਿਤਮ੍
ਇਹ ਪਹਾੜ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਹਾਥੀ, ਸੂਰ, ਰੀਛ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਸ਼ੋਕਬਕੁਲਪੁਨ੍ਨਾਗੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। [ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਧਵਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸੁਪੁष੍ਪੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ।।]
ਕਿੰਸ਼ੁਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ ਤੇ ਪੁੰਨਾਗ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਧਵਾ ਤੇ ਪਲੱਖ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰਿਦ੍ਭਿਃ ਸਵਿਹਙ੍ਗਾਭਿਃ ਸ਼ਿਖਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੁਲਮ੍। `ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਰੁਚਿਰਾਕਾਰਂ ਚੂਡਾਮਣਿਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍'। ਨਿਰਿਰਾਜਮਿਮਂ ਤਾਵਤ੍ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਥਾਂ ਨਦੀਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਚੋਟੀਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਣਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਬਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛਾਂਗਾ।
ਭਗਵਨ੍ਨਚਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਿਵ੍ਯਦ੍ਰਸ਼ਨ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤ। ਸ਼ਰਣ੍ਯ ਬਹੁਕਲ੍ਯਾਣ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਮਹੀਧਰ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਦਿਵਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬਹੁਤ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ।
ਪ੍ਰਣਮੇ ਤ੍ਵਾऽਭਿਗਮ੍ਯਾਹਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਨਿਬੋਧ ਮਾਮ੍। ਰਾਜਸ੍ਨੁषਾਂ ਰਾਜਭਾਰ੍ਯਾਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਧੂ, ਦਮਯੰਤੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣ।
ਰਾਜਾ ਵਿਦਰ੍ਭਾਧਿਪਤਿਃ ਪਿਤਾ ਮਮ ਮਹਾਰਥਃ। ਭੀਮੋ ਨਾਮ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਪਤਿਸ਼੍ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਭੀਮ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਕ੍ਰਤੂਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਾਮ੍। ਆਹਰ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪृਥੁਚਾਰ੍ਵਞ੍ਚਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸਾਧੁਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਗਨਸੂਯਕਃ। ਸ਼ੀਲਵਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੀਰ੍ਧਰ੍ਮਵਿਚ੍ਛੁਚਿਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਗ੍ਗੋਪ੍ਤਾ ਵਿਦਰ੍ਭਾਣਾਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਰਿਗਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਸ੍ਯ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਨਯਾਂ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ।