ਯੂਥਸ਼ੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਦਰ੍ਭਾਧਿਪਨਨ੍ਦਿਨੀ। ਮਹਿषਾਨ੍ਵਰਾਹਾਨ੍ਗੋਮਾਯੂਨृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਪਨ੍ਨਗਾਨ੍
ਉਥੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ, ਸੂਅਰ, ਗੋਮਾਯਾ, ਰੀਛ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੇਖੇ।
ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਯੁਤਾ। ਵੈਰ੍ਦਭੀ ਵਿਚਚਾਰੈਕਾ ਨਲਮਨ੍ਵੇषਤੀ ਤਦਾ
ਉਹ ਵਿਦਰਭੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਸੋਭਾ ਤੇ ਢੀਠਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨਲ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੋਈ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ।
ਨਾਬਿਭ੍ਯਤ੍ਸਾ ਨृਪਸੁਤਾ ਭੈਮੀ ਤਤ੍ਰਾਥ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਦਾਰੁਣਾਮਟਵੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰੀ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦਰ੍ਭਤਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਸ਼ਿਲਾਤਲਮਥਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਧੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਤਨ-ਮਨ ਤੋਂ ਤੜਫਦੀ, ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਸਿਹ੍ਯੋਰਸ੍ਕ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਿषਧਾਨਾਂ ਜਨਾਧਿਪ। ਕ੍ਵਨੁ ਰਾਜਨ੍ਗਤੋਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਹੇ ਸ਼ੇਰ-ਜਿਹੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਭਿਰ੍ਵੀਰ ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਕਥਮਿष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਯਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਸੇ
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨਾਂ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਕਰ ਚੁਕਿਆ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਝੂਠ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ?
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਤ੍ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਤਦृਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਹੀ ਸਹੀ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਵਿਹਗੈਰ੍ਹਂਸੈਃ ਸਮੀਪੇ ਤਵ ਭੂਮਿਪ। ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਚ ਤੈਰੁਕ੍ਤਂ ਤਦਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੰਸਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਤੇ ਸੋਚ।
ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਕਤੋ ਵੇਦਾਃ ਸਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਾਃ ਸਵਿਸ੍ਤਰਾਃ। ਸ੍ਵਧੀਤਾ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਤ੍ਯਮੇਕਂ ਕਿਲੈਕਤਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੱਚ ਹੀ ਖੜਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਉਕ੍ਤਵਾਨਸਿ ਯਦ੍ਵੀਰ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਪੁਰਾ ਵਚਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਹਾ ਵੀਰ ਨਨੁਨਾਮਾਹਮਿष੍ਟਾ ਕਿਲ ਤਵਾਨਘ। ਅਸ੍ਯਾਮਟਵ੍ਯਾਂ ਘੋਰਾਯਾਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਹਾ ਵੀਰ, ਕੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਤ੍ਯੇष ਮਾਂ ਰੌਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ। ਅਰਣ੍ਯਰਾਟ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਕਰਤੀ ਵਾਲਾ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਨ ਮੇ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਾ ਕਾਚਿਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਿਯਾऽਸ੍ਤੀਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਸ੍ਤਦਾ। ਤਾਮृਤਾਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣ ਪੁਰੋਕ੍ਤਾਂ ਭਾਰਤੀਂ ਨृਪ
“ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ,” ਤੂੰ ਕਦੇ ਆਖਿਆ ਸੀ; ਹੇ ਭਲੇ, ਉਹ ਵਚਨ ਸੱਚ ਕਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਮਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਿष੍ਟਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਈਪ੍ਸਿਤਾਮੀਪ੍ਸਿਤੋਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਰੋ ਰਹੀ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਾਂ ਵਿਵਰ੍ਣਾਂ ਚ ਮਲਿਨਾਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਧਪ੍ਰਾਵृਤਾਮੇਕਾਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਮਨਾਥਵਤ੍
ਓ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ, ਪੀਲੀ ਅਤੇ ਗੰਦੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅੱਧਾ ਕੱਪੜਾ ਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਯੂਥਭ੍ਰष੍ਟਾਮਿਵੈਕਾਂ ਮਾਂ ਹਰਿਣੀਂ ਪृਥੁਲੋਚਨ। ਨ ਮਾਨਯਸਿ ਮਾਮਾਰ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਤੀਮਰਿਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਓ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਰਣੀ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ—ਪਰ, ਓ ਸੱਜਣ, ਮੈਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਮਾਮਿਹੈਕਾਕਿਨੀਂ ਸਤੀਮ੍। ਆਭਾषਮਾਣਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਓ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਚੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਕੁਲਸ਼ੀਲੋਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ਼ੋਭਨਾਮ੍। `ਅਨੁਵ੍ਰਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਓ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਨਾਦ੍ਯਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਿਰਾਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰੋਤ੍ਤਮ। ਵਨੇ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਧੋਰੇ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਨਿषੇਵਿਤੇ
ਓ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ।
ਸ਼ਯਾਨਮੁਪਵਿष੍ਟਂ ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾ ਨਿषਧਾਧਿਪ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਮ ਸ਼ੋਕਨਿਬਰ੍ਹਣ
ਓ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਲੈਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਬੈਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਖੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਂ ਨੁ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਰਣ੍ਯੇ ਸਂਗਤ੍ਯੇਤਿ ਨਲੋ ਨृਪਃ
ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਤੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ—ਕੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ?
ਕੋ ਨੁ ਮੇ ਕਥਯੇਦਦ੍ਯ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿष੍ਠਿਤਂ ਨृਪਮ੍। ਅਭਿਰੂਪਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਵ੍ਯੂਹਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਕੌਣ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ?
ਯਮਨ੍ਵੇਪਸਿ ਰਾਜਾਨਂ ਨਲਂ ਪਦ੍ਮਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਅਯਂਸ ਇਤਿ ਕਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਾਮਿ ਮਧੁਰਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਕਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਸੁਣਾਂਗੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ, 'ਇਹ ਨਲ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ,' ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਕੰਬਦਾ ਹੈਂ?
ਅਰਣ੍ਯਰਾਡਯਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਹਨੁਃ। ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋऽਭਿਮੁਖੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਪृਚ੍ਛਾਮ੍ਯੇਨਮਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ
ਇਸ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ ਵਾਲਾ—ਇੱਕ ਬਾਘ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦੀ ਹਾਂ।
ਭਵਾਨ੍ਮृਗਾਣਾਮਧਿਪਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਨਨੇ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜਤਨਯਾਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀਤਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍
ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਦਮਯੰਤਿ ਵਜੋਂ ਜਾਣ।
ਨਿषਧਾਧਿਪਤੇਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਲਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਃ। ਪਤਿਮਨ੍ਵੇषਤੀਮੇਕਾਂ ਕृਪਣਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਲ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ; ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਇਕੱਲੀ, ਬੇਚਾਰੀ ਤੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸਯ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਹ ਯਦਿ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨਲਃ। `ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਓ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਨਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ—ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਕੰਧੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ—ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ।
ਅਥਵਾऽਰਣ੍ਯਨृਪਤੇ ਨਲਂ ਯਦਿ ਨ ਸ਼ਂਸਸਿ। ਮਾਂ ਖਾਦਯ ਮृਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੁਃਖਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮੋਚਯ
ਪਰ ਜੇ, ਓ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਲ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਰਣ੍ਯੇ ਵਿਲਪਿਤਂ ਮਮੈष ਮृਗਰਾਟ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਯਾਤ੍ਯੇष ਮृष੍ਟਸਲਿਲਾਮਾਪਗਾਂ ਸਾਗਰੋਪਮਾਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਰੋਹਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਸਾਫ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਂ ਪृਚ੍ਛੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰੁਚ੍ਛਿਤੈਃ। ਵਿਰਾਜਿਤਂ ਦਿਵਸ੍ਪृਗ੍ਭਿਰ੍ਨੈਕਵਰ੍ਣੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਹਨ।