ਯਥਾऽਹਂ ਨੈषਧਾਦਨ੍ਯਂ ਮਨਸਾऽਪਿ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯੇ। ਤਥਾऽਯਂ ਪਤਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਪਰਾਸੁਰ੍ਮृਗਜੀਵਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਧ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਨੀਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ।
ਉਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਤਯਾ ਸ ਮृਗਜੀਵਨਃ। ਵ੍ਯਸੁਃ ਪਪਾਤ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਮਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਰੁੱਖ।
ਸਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਝਿਲ੍ਲਿਕਾਗਣਨਾਦਿਤਮ੍
ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਡਰਾਉਣੇ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ, ਜਿੱਥੇ ਝੀਂਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਂਹਦ੍ਵੀਪਿਰੁਰੁਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਰਾਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਤਸ੍ਕਰਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਿੰਘਾਂ, ਚੀਤਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਘਾਂ, ਸੂਰਾਂ, ਰੀਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਤੇ ਮਲੇਛ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਬਾਦ ਸੀ।
ਸਾਲਵੇਣੁਧਵਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਤਿਨ੍ਦੁਕੇਙ੍ਗੁਦਿਕਿਂਸ਼ੁਕੈਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਾਰਿष੍ਟਸਂਛਨ੍ਨਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚ ਸਸ਼ਾਲ੍ਮਲੈਃ
ਉਹ ਸਾਲ, ਬਾਂਸ, ਧਵਾ, ਪੀਪਲ, ਟਿੰਡੂ, ਏਂਗੁਦੀ, ਕਿੰਸ਼ੁਕ, ਅਰਜੁਨ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸਾਲਮਲੀਆਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਮ੍ਬ੍ਵਾਮ੍ਰਲੋਧ੍ਰਖਦਿਰਸ਼ਾਕਵੇਤ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਪਦ੍ਮਕਾਮਲਕਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਕਦਮ੍ਬੋਦੁਮ੍ਬਰਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਬੂ, ਆਮ, ਲੋਧਰ, ਖਦਿਰ, ਸਾਕ, ਵੇਤasa ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਪਦਮ, ਕਮਲ, ਪਲਖ਼, ਕਦੰਬ ਤੇ ਉਦੁੰਬਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਦਰੀਬਿਲ੍ਵਸਂਛਨ੍ਨਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਪ੍ਰਿਯਾਲਤਾਲਖਰ੍ਜੂਰਹਰੀਤਕਿਬਿਭੀਤਕੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬੇਰੀ ਤੇ ਬੇਲ ਪੈੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਬੋਹੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਲਤਾਂ, ਤਾਲ, ਖਜੂਰ, ਹਰੀਤਕੀ ਤੇ ਬਿਭੀਤਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਾਨਾਧਾਤੁਸ਼ਤੈਰ੍ਨਦ੍ਧਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨਪਿ ਚਾਚਲਾਨ੍। ਨਿਕੁਞ੍ਜਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਘੁष੍ਟਾਨ੍ਦਰੀਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਬੂਟੀਆਂ, ਤੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਦੀ ਸਰਾਂਸਿ ਵਾਪੀਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਰਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਸਾ ਬਹੂਨ੍ਭੀਮਰੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਉਹ ਜਦ ਤੁਰਦੀ, ਉਸਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਪੋਖਰ ਵੇਖੀਆਂ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੇਖੇ।
ਪਲ੍ਵਲਾਨਿ ਤਟਾਕਾਨਿ ਗਿਰਿਕੂਟਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਰਿਤ੍ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਤਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਪਲਵਲ, ਤਲਾਬ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਵੇਖਦੀ ਗਈ।
ਯੂਥਸ਼ੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਦਰ੍ਭਾਧਿਪਨਨ੍ਦਿਨੀ। ਮਹਿषਾਨ੍ਵਰਾਹਾਨ੍ਗੋਮਾਯੂਨृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਪਨ੍ਨਗਾਨ੍
ਉਥੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ, ਸੂਅਰ, ਗੋਮਾਯਾ, ਰੀਛ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੇਖੇ।
ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਯੁਤਾ। ਵੈਰ੍ਦਭੀ ਵਿਚਚਾਰੈਕਾ ਨਲਮਨ੍ਵੇषਤੀ ਤਦਾ
ਉਹ ਵਿਦਰਭੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਸੋਭਾ ਤੇ ਢੀਠਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨਲ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੋਈ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ।
ਨਾਬਿਭ੍ਯਤ੍ਸਾ ਨृਪਸੁਤਾ ਭੈਮੀ ਤਤ੍ਰਾਥ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਦਾਰੁਣਾਮਟਵੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰੀ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦਰ੍ਭਤਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਸ਼ਿਲਾਤਲਮਥਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਧੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਤਨ-ਮਨ ਤੋਂ ਤੜਫਦੀ, ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਸਿਹ੍ਯੋਰਸ੍ਕ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਿषਧਾਨਾਂ ਜਨਾਧਿਪ। ਕ੍ਵਨੁ ਰਾਜਨ੍ਗਤੋਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਹੇ ਸ਼ੇਰ-ਜਿਹੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਭਿਰ੍ਵੀਰ ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਕਥਮਿष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਯਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਸੇ
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨਾਂ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਕਰ ਚੁਕਿਆ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਝੂਠ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ?
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਤ੍ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਤਦृਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਹੀ ਸਹੀ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਵਿਹਗੈਰ੍ਹਂਸੈਃ ਸਮੀਪੇ ਤਵ ਭੂਮਿਪ। ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਚ ਤੈਰੁਕ੍ਤਂ ਤਦਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੰਸਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਤੇ ਸੋਚ।
ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਕਤੋ ਵੇਦਾਃ ਸਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਾਃ ਸਵਿਸ੍ਤਰਾਃ। ਸ੍ਵਧੀਤਾ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਤ੍ਯਮੇਕਂ ਕਿਲੈਕਤਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੱਚ ਹੀ ਖੜਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਉਕ੍ਤਵਾਨਸਿ ਯਦ੍ਵੀਰ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਪੁਰਾ ਵਚਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਹਾ ਵੀਰ ਨਨੁਨਾਮਾਹਮਿष੍ਟਾ ਕਿਲ ਤਵਾਨਘ। ਅਸ੍ਯਾਮਟਵ੍ਯਾਂ ਘੋਰਾਯਾਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਹਾ ਵੀਰ, ਕੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਤ੍ਯੇष ਮਾਂ ਰੌਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ। ਅਰਣ੍ਯਰਾਟ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਕਰਤੀ ਵਾਲਾ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਨ ਮੇ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਾ ਕਾਚਿਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਿਯਾऽਸ੍ਤੀਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਸ੍ਤਦਾ। ਤਾਮृਤਾਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣ ਪੁਰੋਕ੍ਤਾਂ ਭਾਰਤੀਂ ਨृਪ
“ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ,” ਤੂੰ ਕਦੇ ਆਖਿਆ ਸੀ; ਹੇ ਭਲੇ, ਉਹ ਵਚਨ ਸੱਚ ਕਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਮਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਿष੍ਟਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਈਪ੍ਸਿਤਾਮੀਪ੍ਸਿਤੋਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਰੋ ਰਹੀ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਾਂ ਵਿਵਰ੍ਣਾਂ ਚ ਮਲਿਨਾਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਧਪ੍ਰਾਵृਤਾਮੇਕਾਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਮਨਾਥਵਤ੍
ਓ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ, ਪੀਲੀ ਅਤੇ ਗੰਦੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅੱਧਾ ਕੱਪੜਾ ਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਯੂਥਭ੍ਰष੍ਟਾਮਿਵੈਕਾਂ ਮਾਂ ਹਰਿਣੀਂ ਪृਥੁਲੋਚਨ। ਨ ਮਾਨਯਸਿ ਮਾਮਾਰ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਤੀਮਰਿਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਓ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਰਣੀ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ—ਪਰ, ਓ ਸੱਜਣ, ਮੈਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਮਾਮਿਹੈਕਾਕਿਨੀਂ ਸਤੀਮ੍। ਆਭਾषਮਾਣਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਓ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਚੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਕੁਲਸ਼ੀਲੋਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ਼ੋਭਨਾਮ੍। `ਅਨੁਵ੍ਰਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਓ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?
ਨਾਦ੍ਯਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਿਰਾਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰੋਤ੍ਤਮ। ਵਨੇ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਧੋਰੇ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਨਿषੇਵਿਤੇ
ਓ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ।
ਸ਼ਯਾਨਮੁਪਵਿष੍ਟਂ ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾ ਨਿषਧਾਧਿਪ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਮ ਸ਼ੋਕਨਿਬਰ੍ਹਣ
ਓ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਲੈਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਬੈਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਖੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।