ਮੁਖੇ ਤਂ ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ। ਨਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਂ ਭੁਜਙ੍ਗਂ ਤਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ ਮृਗਜੀਵਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦਾ ਮੂੰਹ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨਿਸ਼ਚਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਤਾਂਵ੍ਯਾਧਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਸਲਿਲੇਨ ਹ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਕृਤਾਹਾਰਾਮਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਥਂ ਚਾਸ੍ਯਾਗਤਾ ਵਨਮ੍। ਕਥਂ ਚੇਦਂ ਮਹਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤ੍ਯਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਹਿਰਣੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ? ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਤੇ, ਸੁੰਦਰਏ, ਤੂੰ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫਸ ਗਈ?
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤਥਾ ਤੇਨ ਪृਚ੍ਛ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮਰ੍ਧਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਵੀਤਾਂ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍। ਸੁਕੁਮਾਰਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਮ੍
ਉਹ ਅੱਧੀ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਨਿੱਤ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਅਰਾਲਪਕ੍ਸ਼੍ਮਨਯਨਾਂ ਤਥਾ ਮਧੁਰਭਾषਿਣੀਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮੀਯਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਮਥ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਯਾ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਕਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਦਬੁਧ੍ਯਤ ਭਾਮਿਨੀ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗਾ; ਪਰ ਸੁੰਦਰਏ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਲੀ।
ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਤਂ ਦੁष੍ਟਮੁਪਲਭ੍ਯ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਤੀਵ੍ਰਰੋषਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲੇਵ ਮਨ੍ਯੁਨਾ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਉਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਸ ਤੁ ਪਾਪਮਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਿਤੁਮਾਤੁਰਃ। ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ, ਨੀਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਦੁਃਖਾਰ੍ਥਾ ਪਤਿਰਾਜ੍ਯਵਿਨਾਕृਤਾ। ਅਤੀਤਵਾਕ੍ਯਥੇ ਕਾਲੇ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਨਂ ਰੁषਾ ਕਿਲ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਪਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾऽਹਂ ਨੈषਧਾਦਨ੍ਯਂ ਮਨਸਾऽਪਿ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯੇ। ਤਥਾऽਯਂ ਪਤਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਪਰਾਸੁਰ੍ਮृਗਜੀਵਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਧ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਨੀਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ।
ਉਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਤਯਾ ਸ ਮृਗਜੀਵਨਃ। ਵ੍ਯਸੁਃ ਪਪਾਤ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਮਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਰੁੱਖ।
ਸਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਝਿਲ੍ਲਿਕਾਗਣਨਾਦਿਤਮ੍
ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਡਰਾਉਣੇ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ, ਜਿੱਥੇ ਝੀਂਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਂਹਦ੍ਵੀਪਿਰੁਰੁਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਰਾਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਤਸ੍ਕਰਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਿੰਘਾਂ, ਚੀਤਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਘਾਂ, ਸੂਰਾਂ, ਰੀਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਤੇ ਮਲੇਛ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਬਾਦ ਸੀ।
ਸਾਲਵੇਣੁਧਵਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਤਿਨ੍ਦੁਕੇਙ੍ਗੁਦਿਕਿਂਸ਼ੁਕੈਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਾਰਿष੍ਟਸਂਛਨ੍ਨਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚ ਸਸ਼ਾਲ੍ਮਲੈਃ
ਉਹ ਸਾਲ, ਬਾਂਸ, ਧਵਾ, ਪੀਪਲ, ਟਿੰਡੂ, ਏਂਗੁਦੀ, ਕਿੰਸ਼ੁਕ, ਅਰਜੁਨ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸਾਲਮਲੀਆਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਮ੍ਬ੍ਵਾਮ੍ਰਲੋਧ੍ਰਖਦਿਰਸ਼ਾਕਵੇਤ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਪਦ੍ਮਕਾਮਲਕਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਕਦਮ੍ਬੋਦੁਮ੍ਬਰਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਬੂ, ਆਮ, ਲੋਧਰ, ਖਦਿਰ, ਸਾਕ, ਵੇਤasa ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਪਦਮ, ਕਮਲ, ਪਲਖ਼, ਕਦੰਬ ਤੇ ਉਦੁੰਬਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਦਰੀਬਿਲ੍ਵਸਂਛਨ੍ਨਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਪ੍ਰਿਯਾਲਤਾਲਖਰ੍ਜੂਰਹਰੀਤਕਿਬਿਭੀਤਕੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬੇਰੀ ਤੇ ਬੇਲ ਪੈੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਬੋਹੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਲਤਾਂ, ਤਾਲ, ਖਜੂਰ, ਹਰੀਤਕੀ ਤੇ ਬਿਭੀਤਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਾਨਾਧਾਤੁਸ਼ਤੈਰ੍ਨਦ੍ਧਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨਪਿ ਚਾਚਲਾਨ੍। ਨਿਕੁਞ੍ਜਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਘੁष੍ਟਾਨ੍ਦਰੀਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਬੂਟੀਆਂ, ਤੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਦੀ ਸਰਾਂਸਿ ਵਾਪੀਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਰਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਸਾ ਬਹੂਨ੍ਭੀਮਰੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਉਹ ਜਦ ਤੁਰਦੀ, ਉਸਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਪੋਖਰ ਵੇਖੀਆਂ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੇਖੇ।
ਪਲ੍ਵਲਾਨਿ ਤਟਾਕਾਨਿ ਗਿਰਿਕੂਟਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਰਿਤ੍ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਤਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਪਲਵਲ, ਤਲਾਬ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਵੇਖਦੀ ਗਈ।
ਯੂਥਸ਼ੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਦਰ੍ਭਾਧਿਪਨਨ੍ਦਿਨੀ। ਮਹਿषਾਨ੍ਵਰਾਹਾਨ੍ਗੋਮਾਯੂਨृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਪਨ੍ਨਗਾਨ੍
ਉਥੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ, ਸੂਅਰ, ਗੋਮਾਯਾ, ਰੀਛ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੇਖੇ।
ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਯੁਤਾ। ਵੈਰ੍ਦਭੀ ਵਿਚਚਾਰੈਕਾ ਨਲਮਨ੍ਵੇषਤੀ ਤਦਾ
ਉਹ ਵਿਦਰਭੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਸੋਭਾ ਤੇ ਢੀਠਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨਲ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੋਈ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ।
ਨਾਬਿਭ੍ਯਤ੍ਸਾ ਨृਪਸੁਤਾ ਭੈਮੀ ਤਤ੍ਰਾਥ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਦਾਰੁਣਾਮਟਵੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰੀ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦਰ੍ਭਤਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਸ਼ਿਲਾਤਲਮਥਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਧੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਤਨ-ਮਨ ਤੋਂ ਤੜਫਦੀ, ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਸਿਹ੍ਯੋਰਸ੍ਕ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਿषਧਾਨਾਂ ਜਨਾਧਿਪ। ਕ੍ਵਨੁ ਰਾਜਨ੍ਗਤੋਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਹੇ ਸ਼ੇਰ-ਜਿਹੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਭਿਰ੍ਵੀਰ ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਕਥਮਿष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਯਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਸੇ
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨਾਂ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਕਰ ਚੁਕਿਆ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਝੂਠ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ?
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਤ੍ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਤਦृਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਹੀ ਸਹੀ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਵਿਹਗੈਰ੍ਹਂਸੈਃ ਸਮੀਪੇ ਤਵ ਭੂਮਿਪ। ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਚ ਤੈਰੁਕ੍ਤਂ ਤਦਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੰਸਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਤੇ ਸੋਚ।
ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਕਤੋ ਵੇਦਾਃ ਸਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਾਃ ਸਵਿਸ੍ਤਰਾਃ। ਸ੍ਵਧੀਤਾ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਤ੍ਯਮੇਕਂ ਕਿਲੈਕਤਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੱਚ ਹੀ ਖੜਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਉਕ੍ਤਵਾਨਸਿ ਯਦ੍ਵੀਰ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਪੁਰਾ ਵਚਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਹੇ ਵੀਰ।