ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਪਰਿਹਾਸੋऽਯਮੇਤਾਵਾਨ੍ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਭृਸ਼ਂ ਭੀਤਾਸ੍ਮਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੁਣ ਬਸ ਕਰ, ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ਨੇष ਤਿष੍ਠਸਿ ਨੈषਧ। ਆਵਾਰ੍ਯ ਗੁਲ੍ਮੈਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ
ਤੂੰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਨਲ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੈਂ। ਬੂਟਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ?
ਨृਸ਼ਂਸਾਂ ਵਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਨ੍ਮਾਮੇਵਂਗਤਾਮਿਹ। ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਹਾਏ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਰੋਂਦੇ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਨ ਸ਼ੋਚਾਮ੍ਯਹਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਕਿਂਚਨ। ਕਥਂ ਨੁ ਭਵਿਤਾਸ੍ਯੇਕ ਇਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨृਪ ਸ਼ੋਚਯੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੋਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੋਂਦੀ ਹਾਂ, ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗਾ।
ਕਥਂ ਨੁ ਰਾਜਂਸ੍ਤृषਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸ਼੍ਰਮਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇषੁ ਮਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਪਿਆਸਾ, ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗਾ?
ਤਤਃ ਸਾ ਤੀਵ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇਵ ਚ ਮਨ੍ਯੁਨਾ। ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਰੁਦਤੀ ਪਰ੍ਯਧਾਵਤ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ, ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਮੁਹੁਰੁਤ੍ਪਤਤੇ ਬਾਲਾ ਮੁਹੁਃ ਪਤਤਿ ਵਿਹ੍ਵਲਾ। ਮੁਹੁਰਾਲੀਯਤੇ ਭੀਤਾ ਮੁਹੁਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਿ ਰੋਦਿਤਿ
ਕਦੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਉੱਛਲ ਪੈਂਦੀ, ਕਦੇ ਗਭਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ; ਕਦੇ ਡਰ ਕੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ, ਕਦੇ ਚੀਕ ਪਾਂਦੀ ਤੇ ਰੋ ਪੈਂਦੀ।
ਅਤੀਵ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਮੁਹੁਰ੍ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ ਵਿਹ੍ਵਲਾ। ਉਵਾਚ ਭੈਮੀ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ ਰੋਦਮਾਨਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹੋਈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੰਝੂ ਭਰਦੀ ਤੇ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ, ਪਤੀ ਵਤੀ, ਹੰਝੂ ਭਰਦੀ ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲ ਪਈ।
ਯਸ੍ਯਾਭਿਸ਼ਾਪਾਦ੍ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਨੈष ਨਨ੍ਦਤਿ ਨੈषਧਃ। ਤਸ੍ਯ ਭੂਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦੁਃਖਾਦ੍ਦੁਃਖਮਭ੍ਯਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਨਲ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਮਿਲੇ।
ਅਪਾਪਚੇਤਸਂ ਪਾਪੋ ਯ ਏਵਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਨਲਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜੀਵਤ੍ਵਮਸੁਖਜੀਵਿਕਾਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਲ ਨਾਲ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ।
ਏਵਂ ਤੁ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀ ਸਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਨ੍ਵੇषਤਿ ਸ੍ਮ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਨੇ ਸ਼੍ਵਾਪਦਸੇਵਿਤੇ
ਇੰਝ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਦ੍ਭੀਮਸੁਤਾ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਹਾਹਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਮੁਹੁਰਿਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਤਿ
ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ, ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਹਾਏ ਰਾਜਾ' ਆਖਦੀ ਦੌੜਦੀ ਫਿਰਦੀ।
ਤਾਂ ਸ਼ੁष੍ਯਮਾਣਾਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕੁਰਰੀਮਿਵ ਵਾਸ਼ਤੀਮ੍। ਕਰੁਣਂ ਬਹੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤੀਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਕੁਰਰੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਜ ਮਾਰਦੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋਂਦੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਤਰਸ ਆਉਂਦਾ ਸੀ—
ਸਹਸਾऽਭ੍ਯਾਗਤਾਂ ਭੈਮੀਮਭ੍ਯਾਸ਼ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨੀਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹਾਜਗਰੋ ਗ੍ਰਾਹੋ ਮਹਾਕਾਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਅਚਾਨਕ, ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਅਜਗਰ ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਾ ਗ੍ਰਸ੍ਯਮਾਨਾ ਗ੍ਰਹੇਣ ਸ਼ੋਕੇਨ ਚ ਪਰਾਜਿਤਾ। ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੋਚਤਿ ਤਥਾ ਯਥਾ ਸ਼ੋਚਤਿ ਨੈषਧਮ੍
ਅਜਗਰ ਵਲੋਂ ਨਿਗਲੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ ਰੋਂਦੀ, ਜਿੰਨਾ ਨਲ ਲਈ ਰੋਂਦੀ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾ ਨਾਥ ਮਾਮਿਹ ਵਨੇ ਗ੍ਰਸ੍ਯਮਾਨਾਮਨਾਗਸਮ੍। ਗ੍ਰਾਹੇਣਾਨੇਨ ਵਿਜਨੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਾਨੁਧਾਵਸਿ
ਹੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਅਜਗਰ ਵਲੋਂ ਨਿਗਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?
ਕਥਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਪੁਨਰ੍ਮਾਮਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਨੈषਧ। [ਕਥਂ ਭਵਾਞ੍ਜਗਾਮਾਦ੍ਯ ਮਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਨੇ ਪ੍ਰਭੋ।] ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚੋਤੋ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਨਲ, ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗਾ? [ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾ ਗਿਆ?] ਜਦ ਤੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਤੇ ਦੌਲਤ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਂ—
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ੍ ਪਰਿਗ੍ਲਾਨਸ੍ਯ ਨੈषਧ। ਕਃ ਸ਼੍ਰਮਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਤੇऽਨਘ
ਹੇ ਨਲ, ਜਦ ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ, ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਥਕਾਵਟ ਕੌਣ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ?
ਤਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾਮੁਰਗੇਣਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਆਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਜਵੇਨਾਭਿਸਸਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾਮੁਰਗੇਣਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਃ ਸਂਚਰਨ੍ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਸਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਸਤ੍ਵਰਃ ਸ ਵਨੇਚਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲੀ ਜੰਗਲੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਮੁਖੇ ਤਂ ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ। ਨਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਂ ਭੁਜਙ੍ਗਂ ਤਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ ਮृਗਜੀਵਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦਾ ਮੂੰਹ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨਿਸ਼ਚਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਤਾਂਵ੍ਯਾਧਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਸਲਿਲੇਨ ਹ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਕृਤਾਹਾਰਾਮਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਥਂ ਚਾਸ੍ਯਾਗਤਾ ਵਨਮ੍। ਕਥਂ ਚੇਦਂ ਮਹਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤ੍ਯਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਹਿਰਣੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ? ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਤੇ, ਸੁੰਦਰਏ, ਤੂੰ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫਸ ਗਈ?
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤਥਾ ਤੇਨ ਪृਚ੍ਛ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮਰ੍ਧਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਵੀਤਾਂ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍। ਸੁਕੁਮਾਰਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਮ੍
ਉਹ ਅੱਧੀ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਨਿੱਤ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਅਰਾਲਪਕ੍ਸ਼੍ਮਨਯਨਾਂ ਤਥਾ ਮਧੁਰਭਾषਿਣੀਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮੀਯਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਮਥ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਯਾ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਕਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਦਬੁਧ੍ਯਤ ਭਾਮਿਨੀ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗਾ; ਪਰ ਸੁੰਦਰਏ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਲੀ।
ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਤਂ ਦੁष੍ਟਮੁਪਲਭ੍ਯ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਤੀਵ੍ਰਰੋषਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲੇਵ ਮਨ੍ਯੁਨਾ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਉਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਸ ਤੁ ਪਾਪਮਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਿਤੁਮਾਤੁਰਃ। ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ, ਨੀਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।
ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਦੁਃਖਾਰ੍ਥਾ ਪਤਿਰਾਜ੍ਯਵਿਨਾਕृਤਾ। ਅਤੀਤਵਾਕ੍ਯਥੇ ਕਾਲੇ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਨਂ ਰੁषਾ ਕਿਲ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਪਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।