ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਹਿ ਮਮਾਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਾਖ੍ਯਾਸਿ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮ। ਅਤੋ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ੋਕਂ ਮੇ ਵਰ੍ਧਯਸ੍ਯਮਰੋਪਮ
ਤੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਚਾਯਮਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸਹਿਤਾਵੇਵ ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਜੇ ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਆਓ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਦਰਭ ਚੱਲੀਏ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਤਿ ਮਾਨਦ। ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪੂਜਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸੁਖਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਸਿ ਨੋ ਗृਹੇ
ਉਥੇ ਵਿਦਰਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ; ਉਸ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਲੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍।' ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂਤਵ ਪਿਤੁਸ੍ਤਥਾ ਮਮ ਨਸਂਸ਼ਯਃ। ਨ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿषਮਸ੍ਥਃ ਕਥਂਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਣੀ ਵਲੋਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਨਲ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਦਾ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਓਹੀ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਕਥਂ ਸਮृਦ੍ਧੋ ਗਤ੍ਵਾऽਹਂ ਤਵ ਹਰ੍षਵਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਪਰਿਦ੍ਯੂਨੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸ਼ੋਕਵਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਈ ਸੀ; ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਸਾਨ੍ਖਯਾਮਾਸ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਵਾਸਸੋਰ੍ਧੇਨ ਸਂਵृਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨਲ ਨੇ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਭਲੀਕਿਸਮਤ, ਅੱਧੇ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਾਵੇਕਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਵੀਤਾਵਟਮਾਨਾਵਿਤਸ੍ਤਤਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਸਭਾਂ ਕਾਂਚਿਦੁਪੇਯਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪਟੇ ਹੋਏ, ਕੰਬਦੇ ਤੇ ਰਸਤਾ ਮਾਪਦੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਸਭਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਾਂ ਸਭਾਮੁਪਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਦਾ ਸ ਨਿषਧਾਧਿਪਃ। ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਨਿषਸਾਦ ਮਹੀਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ ਵੈ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰੋ ਮਲਿਨੋ ਵਿਵਰ੍ਣਃ ਪਾਂਸੁਗੁਣ੍ਠਿਤਃ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸੁष੍ਵਾਪ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਹੁਣ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਲਾ, ਨਿਰੰਗਾ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਵਸਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਭੂਮਾਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸੁष੍ਵਾਪ ਪਤਿਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਾ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਇਕ ਪਾਸਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚੰਬੜ ਕੇ ਸੁੱਤ ਲਿਆ।
ਦਮਯਨਤ੍ਯਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਨਿਦ੍ਰਯਾऽਪਹृਤਾ ਤਤਃ। ਸਹਸਾ ਦੁਃਖਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਲੀਕਿਸਮਤ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ; ਨਾਜੁਕ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਦੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਸੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸ਼ੋਕੋਨ੍ਮਥਿਤਚਿਤ੍ਤਃ ਸਨ੍ਨ ਸ੍ਮ ਸ਼ੇਤੇ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਜਦੋਂ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਾਪਹਰਣਂ ਸੁਹृਤ੍ਤ੍ਯਾਗਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਵਨੇ ਚ ਤਂ ਪਰਿਧ੍ਵਂਸਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਗੁਆਉਣ, ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਛੱਡ ਜਾਣ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਤਬਾਹੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਂਨੁ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਕੁਰ੍ਵਤਃ। ਕਿਂਨੁ ਮੇ ਮਰਣਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੋ ਜਨਸ੍ਯ ਵਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਜੇ ਨਾ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਕੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੌਤ ਚੰਗੀ ਹੈ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ?
ਮਾਮਿਯਂ ਹ੍ਯਨੁਰਕ੍ਤੈਵਂ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਤ੍ਕृਤੇ। ਮਦ੍ਵਿਹੀਨਾ ਤ੍ਵਿਯਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੜੀ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਮਯਾ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਦੁਖਮਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯਨੁਵ੍ਰਤਾ। ਉਤ੍ਸਰ੍ਗੇਸਂਸ਼ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਵਿਨ੍ਦੇਤਾਪਿ ਸੁਖਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਇਸਤਰੀ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਪਾਵੇਗੀ; ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭ ਲਵੇ।
ਸ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਉਤ੍ਸਰ੍ਗੇऽਮਨ੍ਯਤ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈषਾ ਤੇਜਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਪਥਿ। ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੇਯਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਅਤੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ ਤਦਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਕਲਿਨਾ ਦੁष੍ਟਭਾਵੇਨ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਸਰ੍ਜਨੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਲੀ ਦੇ ਮੰਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੋਚ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ।
ਸੋऽਵਸ੍ਤ੍ਰਤਾਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੇਕਵਸ੍ਤ੍ਰਤਾਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾऽਧ੍ਯਗਾਦ੍ਰਾਜਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਧਸ੍ਯਾਵਕਰ੍ਤਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਘਾਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕੱਟ ਲਵੇ।
ਕਥਂ ਵਾਸੋ ਵਿਕਰ੍ਤੇਯਂ ਨ ਚ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵਂ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਸਭਾਂ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਤਦਾ
ਕਿਵੇਂ ਕੱਪੜਾ ਕੱਟਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ? ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨਲ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਨਥ ਨਲ ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਆਸਸਾਦ ਸਭੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵਿਕੋਸ਼ਂ ਸ੍ਵਙ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਨਲ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਚਾਕੂ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਤੇਨਾਰ੍ਧਂ ਵਾਸਸਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਵਸ੍ ਚ ਪਰਂਤਪਃ। ਸੁਪ੍ਤਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵੈਦਰ੍ਭੀਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਗਤਚੇਤਨਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਬੇਗਈ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਉੱਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਬਦ੍ਧਹृਦਯਃ ਪੁਨਰਾਗਮ੍ ਤਾਂ ਸਭਾਮ੍। ਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਨਿषਧਾਧਿਪਃ
ਫਿਰ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਸਭਾ ਵੱਲ ਆਇਆ; ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਵੇਖ ਕੇ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਂ ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਚਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪੁਰਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਸੇਯਮਦ੍ਯ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੇਤੇ ਭੂਮਾਵਨਾਥਵਤ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਕਦੇ ਹਵਾ ਨੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੂਰਜ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਅੱਜ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਅਸਹਾਇ ਵਾਂਗ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਵਕਰ੍ਤੇਨ ਸਂਵੀਤਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੇਵ ਮਯਾ ਹੀਨਾ ਕਥਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਫਾਟੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ, ਜਦ ਇਹ ਜਾਗੂਗੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ।
ਕਥਮੇਕਾ ਸਤੀ ਭਮੀ ਮਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਚਰਿष੍ਯਤਿ ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਮृਗਵ੍ਯਾਲਨਿषੇਵਿਤੇ
ਇਹ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਫਿਰੇਗੀ?
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣੌ। ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਧਰ੍ਮੇਣਾਸਿ ਸਮਾਵृਤਾ
ਅਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ ਤੇਰੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁषਿ। ਕਲਿਨਾऽਪਹृਤਜ੍ਞਾਨੋ ਨਲਃ ਪ੍ਰਾਤਿਪष੍ਠਦੁਦ੍ਯਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ, ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਨਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਕਲ ਕਲੀ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਸੀ, ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਥੋਂ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾਗਤ੍ਵਾ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਪੁਨਰੇਤਿ ਸਭਾਂ ਮੁਹੁਃ। ਆਕृष੍ਯਮਾਣਃ ਕਲਿਨਾ ਸੌਹृਦੇਨਾਵਕृष੍ਯਤੇ
ਨਲ ਰਾਜਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਸਭਾ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ, ਪਿਆਰ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ ਪਰ ਕਲੀ ਨੇ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।