ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਉਵਾਚਾਸਕृਦਾਰ੍ਤੋ ਹਿ ਭੈਮੀਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ
ਨਲ ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਭੀਮ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ।
ਤਤਃ ਸਾ ਵਾष੍ਪਕਲਯਾ ਵਾਚਾ ਦੁਃਖੇਨ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਉਵਾਚ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤਂ ਨੈषਧਂ ਕਰੁਣਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤਿ ਨੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਦੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਧ ਨੂਂ ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਉਦ੍ਵੇषਤੇ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਸੀਦਨ੍ਤ੍ਯਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਫੈਸਲੇ ਬਾਰੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ।
ਹृਤਰਾਜ੍ਯਂ ਹृਤਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਚ੍ਛ੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਕਥਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਗਚ੍ਛੇਯਮਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ
ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਲੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਨੰਗਾ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਕੇਲੀ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂ?
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸੁਖਮ੍। ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕ੍ਲਮਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ, ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ।
ਨ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਸਮਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਰਸ੍ਯਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਭੇषਜਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖੇषੁ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ ।।*
ਇੱਕ ਦੁੱਖੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦੀ ਹਾਂ।
ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾऽऽਨ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਦਮਯਨ੍ਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਬਾਰ੍ਯਾਸਮਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨਰਸ੍ਯਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਭੇषਜਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਸੋ ਹੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਦਮਯੰਤਿ; ਦੁੱਖੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਪਤਨੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚਾਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਿਮਲਂ ਭੀਰੁ ਸ਼ਙ੍ਕਸੇ। ਤ੍ਯਜੇਯਮਹਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਚੈਵ ਤ੍ਵਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ—ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਡਰਦੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਡਰਪੋਕੀਏ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਵਿਹਾਤੁਮਿਹਚ੍ਛਸਿ। ਤਤ੍ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਿਦਰ੍ਭਾਣਾਂ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸਮੁਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਜੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵਿਦਰਭ ਦਾ ਰਸਤਾ ਕਿਉਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਅਵੈਮਿ ਚਾਹਂ ਨृਪਤੇ ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਚੇਤਸਾ ਤ੍ਵਪਕृष੍ਟੇਨ ਮਾਂ ਤ੍ਯਜੇਥਾ ਮਹੀਪਤੇ
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਹਿ ਮਮਾਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਾਖ੍ਯਾਸਿ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮ। ਅਤੋ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ੋਕਂ ਮੇ ਵਰ੍ਧਯਸ੍ਯਮਰੋਪਮ
ਤੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਚਾਯਮਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸਹਿਤਾਵੇਵ ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨ੍ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਜੇ ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਆਓ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਦਰਭ ਚੱਲੀਏ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਤਿ ਮਾਨਦ। ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪੂਜਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸੁਖਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਸਿ ਨੋ ਗृਹੇ
ਉਥੇ ਵਿਦਰਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ; ਉਸ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਲੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍।' ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂਤਵ ਪਿਤੁਸ੍ਤਥਾ ਮਮ ਨਸਂਸ਼ਯਃ। ਨ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿषਮਸ੍ਥਃ ਕਥਂਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਣੀ ਵਲੋਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਨਲ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਦਾ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਓਹੀ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਕਥਂ ਸਮृਦ੍ਧੋ ਗਤ੍ਵਾऽਹਂ ਤਵ ਹਰ੍षਵਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਪਰਿਦ੍ਯੂਨੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸ਼ੋਕਵਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਈ ਸੀ; ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਸਾਨ੍ਖਯਾਮਾਸ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਵਾਸਸੋਰ੍ਧੇਨ ਸਂਵृਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨਲ ਨੇ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਭਲੀਕਿਸਮਤ, ਅੱਧੇ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਾਵੇਕਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਵੀਤਾਵਟਮਾਨਾਵਿਤਸ੍ਤਤਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਸਭਾਂ ਕਾਂਚਿਦੁਪੇਯਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪਟੇ ਹੋਏ, ਕੰਬਦੇ ਤੇ ਰਸਤਾ ਮਾਪਦੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਸਭਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਾਂ ਸਭਾਮੁਪਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਦਾ ਸ ਨਿषਧਾਧਿਪਃ। ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਨਿषਸਾਦ ਮਹੀਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ ਵੈ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰੋ ਮਲਿਨੋ ਵਿਵਰ੍ਣਃ ਪਾਂਸੁਗੁਣ੍ਠਿਤਃ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸੁष੍ਵਾਪ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਹੁਣ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਲਾ, ਨਿਰੰਗਾ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਵਸਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਭੂਮਾਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸੁष੍ਵਾਪ ਪਤਿਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਾ
ਫਿਰ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਇਕ ਪਾਸਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚੰਬੜ ਕੇ ਸੁੱਤ ਲਿਆ।
ਦਮਯਨਤ੍ਯਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਨਿਦ੍ਰਯਾऽਪਹृਤਾ ਤਤਃ। ਸਹਸਾ ਦੁਃਖਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਲੀਕਿਸਮਤ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ; ਨਾਜੁਕ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਦੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਸੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸ਼ੋਕੋਨ੍ਮਥਿਤਚਿਤ੍ਤਃ ਸਨ੍ਨ ਸ੍ਮ ਸ਼ੇਤੇ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਜਦੋਂ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਾਪਹਰਣਂ ਸੁਹृਤ੍ਤ੍ਯਾਗਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਵਨੇ ਚ ਤਂ ਪਰਿਧ੍ਵਂਸਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਗੁਆਉਣ, ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਛੱਡ ਜਾਣ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਤਬਾਹੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਂਨੁ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਕੁਰ੍ਵਤਃ। ਕਿਂਨੁ ਮੇ ਮਰਣਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੋ ਜਨਸ੍ਯ ਵਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਜੇ ਨਾ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਕੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੌਤ ਚੰਗੀ ਹੈ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ?
ਮਾਮਿਯਂ ਹ੍ਯਨੁਰਕ੍ਤੈਵਂ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਤ੍ਕृਤੇ। ਮਦ੍ਵਿਹੀਨਾ ਤ੍ਵਿਯਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੜੀ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਮਯਾ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਦੁਖਮਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯਨੁਵ੍ਰਤਾ। ਉਤ੍ਸਰ੍ਗੇਸਂਸ਼ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਵਿਨ੍ਦੇਤਾਪਿ ਸੁਖਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਇਸਤਰੀ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਪਾਵੇਗੀ; ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭ ਲਵੇ।
ਸ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਉਤ੍ਸਰ੍ਗੇऽਮਨ੍ਯਤ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈषਾ ਤੇਜਸਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਪਥਿ। ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੇਯਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਅਤੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ ਤਦਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਕਲਿਨਾ ਦੁष੍ਟਭਾਵੇਨ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਸਰ੍ਜਨੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਲੀ ਦੇ ਮੰਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੋਚ ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ।
ਸੋऽਵਸ੍ਤ੍ਰਤਾਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੇਕਵਸ੍ਤ੍ਰਤਾਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾऽਧ੍ਯਗਾਦ੍ਰਾਜਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਧਸ੍ਯਾਵਕਰ੍ਤਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਘਾਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕੱਟ ਲਵੇ।