ਮਮ ਜ੍ਞਾਤਿषੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਾਰਕੌ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਤਥਾ। ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੇਮਾਨ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਵਸ ਵਾऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਵਾ
ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਕੋਲ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਘੋੜੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਰੱਖ ਲੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਜੇ ਮਨ ਕਰੇ।
ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਰ੍ਣ੍ਯੇਯੋ ਨਲਸਾਰਥਿਃ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਦਸ਼ੇषੇਣ ਨਲਾਮਾਤ੍ਯੇषੁ ਮੁਖ੍ਯਸ਼ਃ
ਦਮਯੰਤੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ, ਨਲਾ ਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਲਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸੋऽਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹੀਪਤੇ। ਯਯੌ ਮਿਥੁਨਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਿਦਰ੍ਭਾਂਸ੍ਤੇਨ ਵਾਹਿਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਦਰਭਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਹਯਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੂਤੋ ਰਥਵਰਂ ਚ ਤਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਂ ਚ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਬਾਲਕਮ੍
ਉਥੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਤੇ ਇੰਦਰਸੇਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਭੀਮਂ ਰਾਜਾਨਮਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ੋਚਨ੍ਨਲਂ ਨृਪਮ੍। ਕ੍ਵ ਨੁ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਅਟਮਾਨਸ੍ਤਤੋऽਯੋਧ੍ਯਾਂ ਜਗਾਮ ਨਗਰੀਂ ਤਦਾ
ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰ ਕੇ, ਨਲਾ ਰਾਜਾ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?' ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ-ਘੁੰਮਦਾ ਆਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣਂ ਸ ਰਾਜਾਨਮੁਪਤਸ੍ਥੇ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। ਭृਤਿਂ ਚ ਸ ਦਦੌ ਚਾਸ੍ਯ ਸਾਰਥ੍ਯੇਨ ਨਿਯੋਜਿਤਃ
ਉਥੇ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਿਤੁਪਰਨ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਥੀ ਵਜੋਂ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਯਾਤੇ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੇ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਦੀਵ੍ਯਤਃ। ਪੁष੍ਕਰੇਣ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨ
ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਪੁੰਨਿਆਤਮਾ ਨਲਾ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਰਾਜ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਸੀ, ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ।
ਹृਤਰਾਜ੍ਯਂ ਨਲਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਪੁष੍ਕਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦ੍ਯੂਤਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਣੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ੍ਤਵ
ਰਾਜਾ ਨਲਾ ਦਾ ਰਾਜ ਖੋਹ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੂਆ ਮੁੜ ਚਲਾਓ, ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪੰਨ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਸ਼ਿष੍ਟਾ ਤੇ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯੇਕਾ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਦ੍ਧृਤਂ ਮਯਾ। ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਣਃ ਸਾਧੁ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਦਮਯੰਤਿ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਲੈ ਲਿਆ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਅ ਲਗਾ ਲੈ।
ਪੁष੍ਰੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਨਾ। ਵ੍ਯਦੀਰ੍ਯਤੇਵ ਹृਦਯਂ ਨ ਚੈਨਂ ਕਿਂਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਲ ਦਾ ਦਿਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੂਟ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪੁष੍ਕਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨਲਃ ਪਰਮਮਨ੍ਯੁਮਾਨ੍। `ਉਵਾਚ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਨ੍ਯਚ੍ਚ ਧਨਂ ਮਮ ਨਰਾਧਮ
ਫਿਰ ਨਲ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਵੀ ਧਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ ਹੈ।'
षਣਰੂਪੇਣ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ। ਉਤ੍ਤਰੀਯਂ ਤਥਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਭਰਣਾਨਿ ਚ'। ਉਨ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਭ੍ਯੋ ਭੂषਣਾਨਿ ਸਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਲ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਉਪਰਲਾ ਕਪੜਾ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਦਾਅ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਦਮਯੰਤਿ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਸੁਕਵਾਸਾ ਹ੍ਯਸਂਵੀਤਃ ਸੁਹृਚ੍ਛੋਕਵਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤੋਰਾਜਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਨਲ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਯੇਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾऽਥ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਾਤ੍। ਸ ਤਯਾ ਨਗਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਨੈਪਧੋऽਵਸਤ੍
ਦਮਯੰਤਿ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਿਨਾ ਠਿਕਾਣੇ ਰਹੇ।
ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਧੋषਯਾਮਾਸ ਵੈ ਪੁਰੇ। ਨਲੇ ਯਃ ਸਮ੍ਯਗਾਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਮਮ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇ ਕੋਈ ਨਲ ਨੂੰ ਪਨਾਹ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵੇषਣੇਨ ਚ। ਪੌਰਾ ਨ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਕृਤਵਨ੍ਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਲ ਦੀ ਕੋਈ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤਥਾ ਨਗਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸਤ੍ਕਾਰਾਰ੍ਹੋ ਨ ਸਨ੍ਕृਤਃ। ਤ੍ਰਿਰਤ੍ਰਮੁषਿਤੋ ਰਾਜਾ ਜਲਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਨਲ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
[ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤਤ੍ਰ ਫਲਮृਲਾਨਿ ਕਰ੍ਪਯਨ੍। ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਤਮਨ੍ਵਗਾਤ੍ ।।]
ਉਹ ਉਥੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਦਮਯੰਤਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਮ੍ਤੁ ਨਲੋ ਬਹੁਤਿਥੇऽਹਨਿ। ਅਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛਕੁਨਾਨ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਸਦृਸ਼ਚ੍ਛਦਾਨ੍
ਕਈ ਦਿਨ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਨਲ ਨੇ ਕੁਝ ਪੰਛੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਦੇ ਸਨ।
ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਨਿषਧਾਧਿਪਤਿਰ੍ਬਲੀ। ਅਸ੍ਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਮਮਾਦ੍ਯਾਪਿ ਵਸੁ ਚੇਦਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਜੇ ਵੀ ਖਾਣਾ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਨ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਤਸ੍ਤਾਨਨ੍ਤਰੀਯੇਣ ਵਾਸਸਾ ਸ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਹਾਯਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਉਸ ਦਾ ਕਪੜਾ ਲੈ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਏ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਃ ਖਗਾ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦਾਹੁਸ੍ਤਤੋ ਨਲਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਗ੍ਵਾਸਸਂ ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੀਨਮਧੋਮੁਖਮ੍
ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਝੁਕਿਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਵਯਮਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਤਵਵਾਸੋ ਜਿਹੀਰ੍षਵਃ। ਆਗਤਾ ਨ ਹਿ ਨਃ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸਵਾਸਸਿ ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
'ਅਸੀਂ ਅੱਖਾਂ ਹਾਂ, ਝੱਲੇ! ਤੇਰੇ ਕਪੜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।'
ਨਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਤਾਨਕ੍ਸ਼ਾਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਵਿਵਾਸਸਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਦਮਯਨ੍ਤੀਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਪੜੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਦਮਯੰਤਿ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯੇषਾਂ ਪ੍ਰਕੋਪਾਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤੋऽਹਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ। ਪ੍ਰਾਣਯਾਤ੍ਰਾਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦੇਯਂ ਦੁਃਖਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
'ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ ਜੀਣ ਦੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ।'
ਯੇषਾਂ ਕृਤੇ ਨ ਸਤ੍ਕਾਰਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਯਿ ਨੈषਧਾਃ। ਇਮੇ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਸਸ਼੍ਚਾषਹਰਨ੍ਤਿ ਮੇ
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਕਪੜਾ ਲੈ ਗਏ ਹਨ।'
ਵੈषਮ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਗਤਚੇਤਨਃ। ਭਰ੍ਤਾ ਤੇऽਹਂ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮਨੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਤੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਹਵਃ ਪਨ੍ਥਾਨੋ ਦਿਣਾਪਥਮ੍। ਅਵਨ੍ਤੀਮृਕ੍ਸ਼ਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇੱਥੋਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕਈ ਰਾਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਵੰਤਿ ਅਤੇ ਰਿਕਸ਼ਾ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏष ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਮਹਾਸ਼ੈਲਃ ਪਯੋष੍ਣੀ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਗਾ। ਆਸ਼੍ਰਮਾਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਬਹੁਮੂਲਫਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏष ਪਨ੍ਥਾ ਵਿਦਰ੍ਭਾਣਾਮੇष ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕੋਸਲਾਨ੍। ਅਤਃਪਰਂ ਚ ਦੇਸ਼ੋऽਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪਥਃ
ਇਹ ਰਾਹ ਵਿਦਰਭ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਸਤਾ ਕੋਸਲ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੱਖਣ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣੀ ਰਸਤਾ।